18/05/2021

Από τις σελίδες των Ημερολογίων μου…

Array

20120428-210001.jpg(ΙΙ)
Γράφει ο ΑΠΕΛΛΗΣ
Το αφιερώνω σε όσους δεν έχουν πάει ακόμη στο Άγιον Όρος και ιδιαίτερα στις κυρίες…
Οι έχοντες επισκεφθεί, γνωρίζουν….
ΜΑΗΣ-20-2002- Δευτέρα
Ι.Μ. Διονυσίου- Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας- Άγιον Όρος
Μετά από την κατανυκτική ακολουθία του Όρθρου, χάραξε μια νέα όμορφη μέρα. Στις 7.30 π.μ, πήραμε ελαφρύ πρόγευμα στο αρχονταρίκι, τσάι με ελιές και σταρένιο ψωμί. Υπήρχαν πολλοί Κύπριοι ανάμεσα στους προσκυνητές, τόσο εδώ, όσο και σε άλλες μονές.
Στο λίγο διάστημα μέχρι την αναχώρησή μας, περιεργάστηκα τις εξωτερικές τοιχογραφίες του 16ου αιώνος, που είναι ζωγραφισμένες στην τράπεζα της μονής και ιστορούν σκηνές της Αποκάλυψης. Είναι έργα του Κρητικού αγιογράφου Τζώρτζη, που έχει αγιογραφήσει και σε άλλες μονές του Όρους, όπως π.χ, η μονή Δοχειαρείου. Θαύμασα την εικαστική του
απλότητα, που όμως μεταφράζεται σε μια πληθωρική σύνθεση σκηνών και συμβόλων βαθιάς δογματικής αλήθειας και γνώσης. Η χρωματική του γκάμα περιορισμένη, κυρίως ανάμεσα στις γαιώδεις αποχρώσεις και στα θερμά γκρίζα, αποφεύγει τις έντονες αντιθέσεις και ισορροπεί πάνω σε μια χαμηλής έντασης τονική κλίμακα. Οπωσδήποτε, η φθορά του χρόνου, θα έχει τροποποιήσει αρκετά την αρχική λάμψη των χρωμάτων των τοιχογραφιών, που όμως παραμένουν εντυπωσιακές. Εξαίσια δείγματα της ανατολικής ορθόδοξης ζωγραφικής, που προκαλούν δέος και προβληματισμό, ακόμη και στον σύγχρονο θεατή. Η μονή Διονυσίου, είναι ένα από τα μοναστήρια που μου άρεσε πολύ. Για λίγη ώρα και περιμένοντας το καραβάκι στην προβλήτα, που στις 10.15 π.μ, θα μας μετέφερε στην Δάφνη, έκανα ένα γρήγορο σχέδιο της μονής με μολύβια, έχοντας επιλέξει ένα από τα καλύτερα σημεία θέασης της. Όμως, ο ήλιος, που στο μεταξύ ανέβηκε πάνω από την πλαγιά, αντίθετα προς εμένα, με δυσκόλεψε κάμποσο, τυφλώνοντας με και καλύπτοντας στη σκιά, την πλευρά της μονής που σχεδίαζα. Πάντως, το σχέδιο είναι ικανοποιητικό και εγώ στο τέλος, ελαφρώς κοκκινισμένος από το κάψιμο του ήλιου.
20120428-210042.jpgΔάφνη. Αναχώρηση με το λεωφορείο στις 12.15 μ.μ, για τις Καρυές. Ο Τάκης παρακολουθεί με ενθουσιασμό τη διαδρομή. Στις Καρυές, επιβιβαζόμαστε, σχεδόν αμέσως με άλλους 11 προσκυνητές, σ’ ένα μικρό λεωφορείο της Μεγίστης Λαύρας, που θα μας μεταφέρει έως εκεί. Μια διαδρομή περίπου μιας ώρας και κάτι, προς τα νότια της χερσονήσου του Άθω, από την πλευρά του ανοιχτού Αιγαίου πελάγους. Το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής ήταν πρωτόγνωρο και για μένα, αφού είχα πάει μόνο προς τη μονή Φιλοθέου πέρυσι. Απέραντα, πυκνά δάση, τρεχούμενα νερά και μικροί ποταμοί με καταρράκτες. Άλλη φυσιογνωμία του τοπίου, σε σχέση με την πιο αποψιλομένη και τραχειά, δυτική πλευρά της χερσονήσου. Μετά τη μονή Καρακάλου, είδαμε ένα ζαρκάδι ή ελάφι, να τρέχει στο χωματόδρομο και να χάνεται μέσα στο πυκνό δάσος, μόλις μας αντιλήφθηκε. Ωραία αίσθηση φυσικής ομορφιάς και πλούτου, που, δόξα σοι ο θεός, υπάρχει ακόμη στο Άγιον Όρος. Κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση στο Αγίασμα του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτη, για να πιούμε κρύο νερό της πηγής και να προσκυνήσουμε. Στο σημείο αυτό, ο ιδρυτής της Μεγίστης Λαύρας, Όσιος Αθανάσιος, είδε το 963 την Κυρία Θεοτόκο, που του υπέδειξε, προς απόδειξη της ταυτότητος της, να χτυπήσει με το ραβδί του σταυροειδώς τον βράχο, για να τρέξει νερό, όπως και έγινε. Η πηγή αυτή μέσα από το βράχο, αναβλύζει αστείρευτη νερό, εδώ και 1040 χρόνια. Ξεκινήσαμε και 20 λεπτά αργότερα, σε μια στροφή του δρόμου αντικρύσαμε την Μεγίστη Λαύρα, το μεγαλύτερο, αρχαιότερο, και πρώτο στην τάξη, μοναστήρι του Άγίου Όρους.
Εγγραφήκαμε στο βιβλίο των προσκυνητών και κεραστήκαμε λουκούμια και ρακί, από τον αρχοντάρη παπά-Βασίλειο. Μας δόθηκε ένα κελί απέναντι από το παρεκκλήσιο της Παναγίας της «Κουκουζέλισσας», που μοιραστήκαμε με ακόμη τρεις προσκυνητές. Στις 4 μ.μ, συγκεντρωθήκαμε στο πανοραμικό κιόσκι, δίπλα από την κεντρική πύλη της μονής, όπου έγινε συζήτηση επί διαφόρων πνευματικών θεμάτων και σύντομη ξενάγηση στους χώρους της μονής, από τον ευγενέστατο, συμπαθέστατο και πολύ ευλαβή π. Ν… Η ιστορία αυτής της μονής, που αριθμεί ήδη 1040 χρόνια ύπαρξης, και τα πολυάριθμα γεγονότα που τη συνθέτουν, είναι τέτοια, που είναι αδύνατον να τα καταγράψω, έστω και ονομαστικά. Η ξενάγηση του π. Ν.., τελείωσε μπροστά από το Αγίασμα, όπου βρίσκεται και το Καθολικό. Στο τέλος, μου επιφυλάχθηκε και μια έκπληξη, απάντηση ίσως, στις προσευχές μου στην κυρία Θεοτόκο, να μου δώσει απαντήσεις στα διάφορα ερωτήματα που με απασχολούσαν!
Ο μοναχός Ν…, στο τέλος της ξενάγησης μου έκανε νόημα, πως θέλει να μου μιλήσει ιδιαιτέρως. Το ίδιο έκανε και με 4-5 ακόμη επιλεγμένα άτομα, από τους περίπου 20 προσκυνητές που είμαστε εκεί. Τον ακολούθησα παράμερα γεμάτος απορία, για το τι ήθελε να μου πει ιδιαιτέρως, χωρίς να μπορώ να φανταστώ. Δεν θα σταθώ σε λεπτομέρειες αυτού του πολύ προσωπικού διαλόγου. Αρκεί ότι γνωρίζει ο Κύριος, εκείνος και εγώ. Μετά από μερικές τυπικές ερωτήσεις, όπως, αν είμαι παντρεμένος, πόσο ετών είμαι κ.λπ, φωτισμένος, καθώς πιστεύω ακράδαντα, από τη θεία χάρη, μου έκανε μια βαθιά διάγνωση της πνευματικής μου κατάστασης! Τις αιτίες και τους λόγους του ψυχικού κόπου, που είδε στο πρόσωπό μου και που στάθηκε η αφορμή, για να μου μιλήσει και να με ωφελήσει πνευματικά. Τον άκουσα αποσβολωμένος και αμήχανος. Είχε απόλυτο δίκιο. Μου ανέλυσε, εν τάχει, γιατί και πώς, και μου συνέστησε το δρόμο της διόρθωσης και της επιστροφής στην ευχαριστιακή ζωή της Εκκλησίας. Με ρώτησε ακόμη, αν σκέφτομαι τη μοναχική ζωή και του απάντησα, πως είμαι μεν φιλομόναχος, αλλά δεν έχω νιώσει μια ιδιαίτερη κλίση ή επιθυμία να γίνω μοναχός. Αντίθετα, του είπα, αν είναι θέλημα του θεού, θα επιθυμούσα να νυμφευθώ και να δημιουργήσω μια καλή οικογένεια. Μου είπε, πως και τα δύο είναι ευλογημένα, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να καταβάλω προσπάθεια επιστροφής στο θεό και μετάνοια.
Κάπου εκεί, τελείωσε η ολιγόλεπτη συζήτηση μας και έκανε το ίδιο πάλι, συζητώντας ξεχωριστά με τον καθένα από τους υπόλοιπους 4-5 προσκυνητές, που είχε επιλέξει. Απόμεινα εντυπωσιασμένος και κάπως ταραγμένος. Πώς τα ήξερε όλα αυτά για μένα; Αργότερα, συνομίλησα με τον Χαράλαμπο, έναν συνομήλικό μου, που επίσης του είχε μιλήσει. Οι υπόλοιποι ήταν ηλικιωμένοι. Όπως και εγώ, έτσι και ο Χαράλαμπος, που ήταν ευσεβής άνθρωπος, ήταν έκπληκτος από όσα του είχε πει ο π. Ν…, για τη δική του κατάσταση. Ανταλλάξαμε απορημένοι απόψεις για τα όσα μας ελέχθησαν. Σε αρκετά σημεία τα «κενά» μας, ήταν κοινά. Καταλήξαμε, ότι ο π. Ν… είχε απόλυτο δίκιο και πως, κατά κάποιον τρόπο, είχε το διορατικό χάρισμα από το Άγιο Πνεύμα. Ενισχύσαμε ο ένας τον άλλο, με την πνευματική ωφέλεια που μας δόθηκε, και για πολλή ώρα αργότερα, συζητήσαμε στο κιόσκι προσωπικά μας θέματα, νιώθοντας κάπως πνευματικοί συγγενείς και γινόμενοι φίλοι. Και οι δύο με διάθεση μετανοίας και ευγνωμοσύνης προς τον Ευεργέτη Κύριο, που παραχώρησε να ωφεληθούμε από τον π. Ν… και τα όσα μας είπε. Αναγνωρίσαμε και οι δύο τα σφάλματα και τις αμαρτίες, της μέχρι τώρα ζωής μας, και καταλήξαμε, ότι ο δικαιοκρίτης Κύριος δεν είναι τιμωρός, αλλά παιδαγωγός.
Αντιλήφθηκα επίσης, όπως και εκείνος, ότι ο π. Ν… μας μίλησε, μάλλον κατ΄εξαίρεση, βλέποντας την καλή προαίρεση της καρδιάς μας και τον ψυχικό κόπο που καταβάλλαμε, ψάχνοντας την αλήθεια και για απαντήσεις. Άλλωστε, όπως μου είπε κάποια στιγμή ο π. Ν…: «Βλέπω σε πολλούς διάφορα, αλλά δεν μιλώ σε όλους, γιατί μερικοί προσβάλλονται και δεν θέλουν να καταλάβουν, και έτσι δεν τους λέω τίποτα». Σκέπτομαι τώρα τη μορφή και την ένταση με την οποία ο ψυχικός κόπος αποτυπωνόταν πάνω στο πρόσωπο μου, όλον αυτό τον καιρό. Μια ένταση, που άλλοι την έβλεπαν, χωρίς να γνωρίζουν πώς και γιατί, ίσως αποδίδοντας την σε άγχος και καθημερινό στρες, αλλά όχι στις πραγματικές της αιτίες, που ήταν πνευματικές. Ακόμη και εγώ, που την ένιωθα οδυνηρά σε όλη την εσωτερική μου ύπαρξη, όλο το προηγούμενο διάστημα, όπως έχω ήδη περιγράψει σε προηγούμενες σελίδες, δεν γνώριζα εξαρχής τις αιτίες της. Δόξα σοι ο θεός, τώρα μου αποκαλύφθηκε η αλήθεια και ο τρόπος αποκατάστασης της ψυχικής μου ηρεμίας και γαλήνης. Ας είναι καλά, ο π. Ν…., που σαν ευσυνείδητος νοσοκόμος, γεμάτος αγάπη για τον ταλαιπωρημένο συνάνθρωπο, όπως ο π. Παύλος και τόσοι άλλοι, στο ιατρείο των ψυχών, που είναι το Άγιον Όρος, με ωφέλησε για να βρω την ίασή μου. Πάνω δε από όλα, και πριν οτιδήποτε άλλο, Ευχαριστία στην Κυρία Θεοτόκο, που τώρα βλέπω καθαρά την αγάπη και την προστασία του ελέους της, να με οδηγήσει και να μου επιτρέψει να μπω στο περιβόλι της. Κάτι, που διαφάνηκε από την αρχή κιόλας, από τον τρόπο που διευθετήθηκε το πρόβλημα της εισόδου στο Άγιον Όρος. Αν δεν είχε γίνει αυτό, δεν θα είχαν γίνει ίσως όλα τα άλλα. Όλους τους βοηθά και τους προστατεύει η Πάναγνη.
Μετά από την ακολουθία του Εσπερινού, στις 5 μ.μ, δειπνήσαμε στην τράπεζα. Εγώ, ακολουθώντας την υπόδειξη του π. Παύλου, προκειμένου να κοινωνήσω, δείπνησα ανάλαδα λίγο χαλβά, ελιές και ντομάτα με αγγούρι. Έπειτα, πήγαμε στο παρεκκλήσι της Παναγίας της «Κουκουζέλισσας», όπου προσκυνήσαμε την θαυματουργή εικόνα και εψάλλη ο Παρακλητικός της Κανόνας, ενώ ο π. Βασίλειος στο Καθολικό, μας μίλησε λίγο για τα ιερά κειμήλια που φυλάσσονται στη μονή, και είναι πολλά, και μας παρέθεσε τμήματα σημαντικών ιερών λειψάνων, τα οποία και προσκυνήσαμε. Έπειτα, είμαστε ελεύθεροι για συζήτηση και καφέ στο αρχονταρίκι και στο κιόσκι. Πήγαμε για ύπνο, γύρω στις 11 μ.μ.
Πήγαμε στο κατανυκτικό και μεγάλο Καθολικό, γύρω στις 3.20 π.μ, νύχτα ακόμη, για την Ακολουθία του Όρθρου και την Θεία Λειτουργία, όπου με το: «Μετά φόβου θεού και πίστεως προσέλθετε..», αξιώθηκα συγκινημένος να μεταλάβω από τα χέρια του τίμιου παπά-Βασίλη, τα Άχραντα Μυστήρια. Ήμουν, μάλιστα, ο μόνος εκείνο το πρωϊνό που κοινώνησα. Και ήταν μεγάλη η συγκίνηση μου για αυτό το ανέλπιστο, ουράνιο δώρο, που ο Κύριος μου πρόσφερε του αμαρτωλού.
ΜΑΗΣ-21-2002-Τρίτη
Μεγίστη Λαύρα-Άγιον Όρος
Αυτή η Τρίτη, γιορτή των ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, έμοιαζε για μένα σαν Κυριακή του Πάσχα. Μια τόσο φωτεινή και γιορτινή ημέρα, παρόλη τη συννεφιά και τον αέρα που κράτησε περίπου μέχρι τις 11 π.μ. Μετά από την Θεία Λειτουργία, στις 9 π.μ, γευματίσαμε στη μεγάλη τράπεζα, σαλάτα λάχανο και πατάτες με αγκινάρες και άλλα χορταρικά κοκκινιστά, τυρί φέτα και ένα ποτήρι κρασί, μαζί με φρούτα, μήλα, πορτοκάλια και αχλάδια. Νοστιμότατα μου φάνηκαν, το καλύτερο τραπέζι.
Τρώγοντας βιαστικά, περιεργαζόμουν ταυτόχρονα τις επιβλητικές, αν και αρκετά φθαρμένες τοιχογραφίες του Θεοφάνη του Κρητός, που καλύπτουν όλη την επιφάνεια των εσωτερικών τοίχων της τράπεζας. Το «Γενεαλογικό Δέντρο του Ιησού», η «Δευτέρα Παρουσία», η «Κρίση» και ο «Ποταμός του Πυρός και η Κόλαση». Ειδικά οι τελευταίες, τόσο παραστατικές, όχι τόσο στην άρτια καλλιτεχνική τους τεχνική, όσο στο γλαφυρό τους διδακτικό περιεχόμενο, που σχεδόν σε κάνει να ανατριχιάζεις με την οδυνηρή κατάληξη των ψυχών των κολασμένων και για τα είδη των αμαρτιών τους. Ακόμη και η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου, για μια τέτοια θεματογραφία, εδώ στην Λαύρα, αλλά και σε άλλες μονές, δεν είναι τυχαία, αλλά έχει βαθύτερες προεκτάσεις, πιστεύω, πολύ μελετημένες. Η τράπεζα, είναι ταυτόχρονα ιερός χώρος σύναξης και ευχαριστίας των μοναχών για την τροφή. Είναι, όμως, και χώρος, όπου ο εσωτερικός άνθρωπος δοκιμάζεται από τα διάφορα σωματικά πάθη του, με πρώτο αυτό της γαστριμαργίας, της ακράτειας κ.αλλ. Εικόνες τόσο συγκλονιστικές, όπως αυτές, αποτελούν για το μοναχό μια διαρκή υπενθύμιση, που σκοπό έχουν την πνευματική του νίψη και την προσοχή στις αρετές, όπως είναι η εγκράτεια και όσα αυτή συνεπάγεται, για την προσωπική του σωτηρία.
Στις 11 π.μ, περίπου, ο Τάκης και εγώ, μαζί με 5 ακόμη προσκυνητές και με τη σεμνή συντροφιά του ταπεινού π. Ν…, επιχειρήσαμε μια μικρή εξόρμηση μέχρι την Βίγλα, στο νοτιότερο άκρο της χερσονήσου του Άθω, προκειμένου να επισκεφθούμε την Ρουμάνικη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου και στο σπήλαιο, στο οποίο ασκήτευσε, εν πρώτοις, ο Άγιος Αθανάσιος. Γύρω στην 1 ώρα με πεζοπορία μέσα από ένα καταπράσινο τοπίο, που το επεσκίαζε η επιβλητική παρουσία του Άθω, με την κωνική κορυφή του να χάνεται σε ύψος 2.033 μέτρων. Σε αρκετά σημεία και χαράδρες υπήρχαν ακόμη χιόνια και πάγοι, που λιώνοντας δημιουργούσαν ποταμάκια, προσφέροντας άφθονα, κρυστάλλινα καθαρά νερά. Η μεγίστη Λαύρα είναι χτισμένη σχεδόν στις παρυφές του ψηλού βουνού και η διαδρομή που ακολουθήσαμε είναι η πλέον κοντινή σε αυτό. Σου προκαλεί δέος το ύψος του, καθώς είσαι αναγκασμένος να σηκώσεις ψηλά το κεφάλι για να το κοιτάξεις. Η οδοιπορία μας ήταν πολύ ευχάριστη, αφού η μέρα είχε καθαρίσει και ήταν ζεστή τόσο, όσο ήταν ιδανικό για πεζοπόρους, δίχως να μας καίει ο ήλιος.
Επισκεφθήκαμε την Ρουμάνικη Σκήτη, που μοιάζει με μικρό μοναστήρι και είναι πολύ όμορφη και καθαρή. Οι τοιχογραφίες της γενικά δεν με εντυπωσίασαν, αλλά έμεινα κυριολεκτικά έκθαμβος και ένδεος από την θαυματουργή εικόνα της Κυρίας Θεοτόκου, που προσκυνήσαμε στο Καθολικό. Η «Αχειροποίητη» εικόνα της Παναγίας, που ζωγραφίστηκε μόνη της, καθώς υποδηλώνει και το όνομα της, δίχως να την αγγίξει ανθρώπινο χέρι. Ο π. Ν…, μας διηγήθηκε το θαυμαστό γεγονός, όπως διασώθηκε μέσα στον χρόνο. Η ίδια η εικόνα, είναι εξαίσια και πανέμορφη τόσο, που εμπνέει με τα τέλεια χαρακτηριστικά του προσώπου της, τα δίχως ψεγάδι, έναν Θείο έρωτα σε εκείνον που τη βλέπει. Τι μάτια, θεέ μου, τι γλύκα ασύγκριτη, τι συναισθήματα αξέχαστα για Εκείνη την Ουράνια Καλλονή, που έγινε δοχείο αγνό της Χάριτος του θεού. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια, όσα ως ζωγράφος θαύμασα και επόθησα σε αυτήν την άγια εικόνα, που δεν χόρταινα να την κοιτώ και που ποτέ δεν θα την ξεχάσω όσο ζω. Και αναφέρομαι σε Αυτήν, ο αμαρτωλός, ως πιστός, αλλά και ως καλλιτέχνης ζωγράφος, που επί 20 χρόνια ζωγραφίζει και έχει δει χιλιάδες πίνακες και εικόνες στην ζωή του, των μεγαλύτερων ζωγράφων του κόσμου όλου. Το δικό Σου Κάλλος, Βασίλισσα μου, είναι αξεπέραστο και ασύγκριτο! Έπειτα από το Καθολικό, επισκεφθήκαμε το οστεοφυλακείο της Σκήτης με τις δεκάδες τίμιες κάρες των αδελφών.
Στη συνέχεια, ακολουθώντας ένα μονοπάτι μέσα από ολάνθιστα κίτρινα λουλούδια, «άσπαρτα», φτάσαμε 10 λεπτά μετά στην άκρη της χερσονήσου, στην κόψη ενός απότομου, ιλιγγιώδους γκρεμού εκατοντάδων μέτρων, που στο βάθος του έσπαζαν αφρισμένα τα κύματα του Αιγαίου. Άγριο τοπίο, χωρίς καμία παρηγοριά, που ο άνεμος ακατάπαυστος το έγδερνε από κάθε ψηλή βλάστηση. Εκεί, σε ένα σπήλαιο, στη μέση σχεδόν του ύψους του κατακόρυφου γκρεμού, ασκήτευσε ο Άγιος Αθανάσιος. Τα τελευταία χρόνια, έχουν κτίσει 230 πέτρινα, στενά σκαλοπάτια, σύρριζα στον βράχο και στο κενό, προκειμένου οι τολμηροί προσκυνητές, να μπορέσουν να κατέβουν και να προσκυνήσουν στο σπήλαιο του Αγίου. Από τους 8 της συντροφιάς, κατεβήκαμε μόνο 2, καθώς οι άλλοι προτίμησαν να περιμένουν επάνω. Σαν σχοινοβάτης ένιωσα, μετέωρος πάνω από μια άβυσσο. Κάποια στιγμή, ένα ρεύμα αέρα πήγε να με αρπάξει και κόλλησα ολόκορμα πάνω στον βράχο. Έκανα το λάθος να κοιτάξω κάτω αριστερά και αισθάνθηκα τον ίλιγγο, μια μονάχα στιγμή την ακατανίκητη έλξη του κενού, πριν στρέψω τρομαγμένος το βλέμμα μου αλλού. Κατεβαίναμε για αρκετά λεπτά, ώσπου φτάσαμε σε μια εσοχή του γκρεμού, που δημιουργούσε ένα εσωτερικό πλάτωμα ελαχίστων μέτρων. Στο πλάτωμα αυτό, έχουν κτίσει 2-3 μικρά κελιά και ένα παρεκκλήσιο με ένα μικρό κήπο με τριανταφυλλιές. Δυστυχώς, η είσοδος του σπηλαίου, που έχει χτιστεί και υπάρχει ξύλινη πόρτα, ήταν κλειστή και έτσι δε μπορέσαμε να μπούμε και να προσκυνήσουμε. Όμως, ο κόπος μας δεν ήταν ολότελα δίχως αντίκρυσμα, αφού πήραμε μια ιδέα του τόπου, όπου ασκήτευσε ο Άγιος και θαυμάσαμε. Θαυμάσαμε την αμετακίνητη και αδάμαστη πίστη των ανθρώπων του θεού και καταλάβαμε, γιατί ο θεός αγιάζει και ανταμοίβει με την Χάρι Του, αυτές τις ψυχές. Όχι τυχαία, ούτε χωρίς κόπο. Ανεβήκαμε πάλι λαχανιασμένοι, αλλά έχοντας να διηγηθούμε στους συντρόφους μας που περίμεναν, την εμπειρία αυτής της κατάβασης.
Αργότερα, πήραμε συζητώντας τον δρόμο της επιστροφής στην Λαύρα. Στο διάστημα αυτό, μου δόθηκε η ευκαιρία να ξανασυζητήσω με περισσότερη άνεση και λεπτομέρειες με τον π. Ν…, τα χθεσινά του λόγια, που μου είχαν κάνει μεγάλη εντύπωση. Μείναμε λίγο πίσω οι δύο μας, ακολουθώντας τους υπόλοιπους. Ο π. Ν… θα πρέπει να είναι συνομήλικός μου περίπου, ή λίγο νεότερος. Του ζήτησα να μου πει περισσότερα για αυτά που είδε σε εμένα και με ποιον τρόπο τα είδε. Ο ταπεινός έκανε αγάπη και μου μίλησε διακριτικά, ικανοποιώντας όσο μπορούσε τις απορίες μου. «Δεν ξέρω με ποιον τρόπο είδα, αλλά ένιωσα τον κόπο της ψυχής σου στο πρόσωπο, και όταν σε είδα μου ήρθε ένας λογισμός, πως πρέπει να σου πω αυτά που σου είπα», μου είπε. Επέμεινα για περισσότερα και στη συνέχεια μου ανέφερε ένα προς ένα, τα είδη των παθών μου, για τα οποία ήταν εύστοχος. Θαύμασα την διάκριση του. Συνέχισε: « (….) αλλά τώρα πάλι, με την μετάνοια και την προσπάθεια που κάνεις, αρχίζει να επιστρέφει. Είχες αφήσει μεγάλα κενά και τώρα τρέχεις σαν τον λαγό να προλάβεις να τα καλύψεις. Για αυτό, πρέπει να συνεχίσεις την καλή προσπάθεια». Συνεχίσαμε την ψυχοφελή συζήτηση μας για αρκετή ώρα, γύρω και από άλλα θέματα, όπως λ.χ την ζωγραφική μου και την αντίρρηση που είχε για τα θέματα των γυμνών. Σύμφωνα με εκείνον, όλοι, ακόμη και οι μεγάλοι ζωγράφοι, που του ανέφερα ότι έχουν ζωγραφίσει γυμνά, έχουν διαπράξει αμάρτημα. Μάλιστα, όσο περισσότερο, λέει, εγκωμιάζονται μέσα στο χρόνο από τους ανθρώπους για τα έργα τους, τόσο περισσότερο ίσως τιμωρούνται και υποφέρουν οι ψυχές τους. Τι να πω; Σε άλλα συμφώνησα μαζί του, σε αυτό δυσκολεύτηκα. Δεν ξέρω τίποτα. Αν είναι έτσι, αλίμονο. Τότε, όλη σχεδόν η Τέχνη, ή ένα μεγάλο τουλάχιστον κομμάτι της, είναι άχρηστο και βλαβερό. Έχει πολλά υπέρ και κατά αυτή η συζήτηση περί Τέχνης. Μόνο οι αγιογράφοι, δηλαδή, θα σωθούν και όσοι ζωγραφίζουν τοπία και νεκρές φύσεις; Από την άλλη, δεν μου είναι εύκολο να πω ότι κάνει λάθος, ένας τόσο πνευματικός άνθρωπος, που μου έδωσε αποδείξεις της Θείας Χάριτος που έχει αξιωθεί. Εύχομαι μόνο να με φωτίσει ο Κύριος να καταλάβω την αλήθεια, γιατί είναι όντως πολλές οι παγίδες και οι απάτες του πονηρού.
Το απόγευμα πήρα τα σύνεργα της σχεδίασης και αναζήτησα ένα σημείο πέριξ της μονής, από όπου θα μπορούσα να έχω, μια κατά το περισσότερο δυνατό, πανοραμική άποψη. Εργάστηκα κάτω από τον ήλιο για περίπου 1,5 ώρα, και το σχέδιο ήταν αρκετά ικανοποιητικό. Σε μια κλίμακα όμως, που άφηνε εκτός, ένα μέρος της τεράστιας κτιριακής επιφάνειας, ιδανικό όμως για εξάσκηση εκ του φυσικού και για την ανάμνηση της περίστασης. Ίσα που πρόλαβα να τελειώσω, όταν ακούστηκαν οι καμπάνες που καλούσαν για τον Εσπερινό. Έπειτα τράπεζα και το Απόδειπνο με τον Παρακλητικό στην Κυρία Θεοτόκο.
Από τις 10.30 μ.μ, ξάπλωσα για ύπνο. Αύριο, πρωί-πρωί, αναχωρούμε από την Λαύρα με προορισμό τη μονή Ξενοφώντος.
————————————
* (Τα κείμενα είναι γραμμένα στο Άγιον Όρος τις ίδιες ημέρες και αποτελούν μέρος των Ημερολογίων μου)
**(Ευνόητο, είναι, ότι αφαίρεσα τα αυστηρώς προσωπικά στοιχεία από τον διάλογο μου με τον π. Ν… που όμως στο πρωτότυπο ημερολόγιο παραμένουν)
ΣΧΕΔΙΑ: Δικά μου, όπως αναφέρω μέσα:
1. Ι.Μ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ-Άγιον Όρος, μολύβι σε χαρτί.
2. Ι.Μ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ- Άγιον Όρος, μολύβι σε χαρτί.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΤΟ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ