Τα παράξενα της Οδύσσειας. Το τόξο της μνηστηροφονίας

.

Η επίσημη εξήγηση (εύλογη πάντως, για να είμαστε δίκαιοι) είναι  
τυχόν φθορές,  αλλοιώσεις  κλπ  από την πολύχρονη (πάνω από 20 χρόνια) “αχρησ(τ)ία” (αχρησία- απραξία) του.  
.
Μήπως όμως στην πραγματικότητα ο Οδυσσέας έκανε ένα 
είδος αναθύμησης (φρεσκαρίσματος, τεστ)  κάποιας περίπλοκης τεχνικής “σημείων” του  τόξου, τα οποία γνώριζε μόνο ο ίδιος, ελλιπώς ίσως ο Τηλέμαχος και αορίστως  η Πηνελόπη, η οποία και ρισκάρει (δήθεν) τον αγώνα;Εντελώς ανυποψίαστη δεν θα διακινδύνευε το μέλλον της. Κάτι… ήξερε.

.

(Όπως σημειώνει σχετικά ο Δ. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ, η Πηνελόπη δεν ήταν λιγότερο “πολύτροπη” σε τεχνάσματα από τον Οδυσσέα).
.

Σε κάθε περίπτωση το τόξο δεν είναι τυχαίο. Ούτε ως προέλευση
(δώρο από τον ΊΦΙΤΟ…. θεϊκής προέλευσης), αλλά και η όλη συμπεριφορά του Οδυσσέα απέναντί του, μας υποψιάζει, ΠΑΡΆ τις ευλογοφανείς εξηγήσεις (κειμήλιο, ανάμνηση φιλίας κλπ) 
.

Συγκεκριμένα:
Δεν το μεταφέρει μαζί του στην Τροία, και κυρίως
η “ΦΥΛΑΞή” του, με διαδρόμους και….. διπλο-κλειδωμένους 
θαλάμους, θυμίζει περισσότερο μυστική περιοχή (!)

.

Αλλά το βασικότερο.  Ο Οδυσσέας για ένα πράγμα δεν φημίζεται: Για τις φιλίες και τους φίλους του, κι ας χαρακτηρίζεται “φιλέταιρος” στο ξεκίνημα της Οδύσσειας.

.

Άλλωστε η χρήση και η χρησιμότητά του,  στο πιο… κομβικό σημείο της Οδύσσειας, έδειξε ότι κάθε άλλο παρά ένα τυπικό “κειμήλιο” φιλίας ήταν.
.

Δηλαδή:
Η ψυχολογική επίδραση του τόξου, υπήρξε καταλυτική ως προς την (μη) αντίδραση πολλών μνηστήρων στην συνέχεια, καθώς το ίδιο αυτό τόξο, όπως…. πρόβλεψε η Αθηνά, γίνεται ο κύριος “φυσικός” εκτελεστής- τιμωρός.
.
Τελικά τί αποκαλύπτουν όλα αυτά:

Τις αδιόρατες (κατά το σιωπώμενον,το λένε οι σχολιαστές) λανθάνουσες αφηγηματικές επινοήσεις του ΟΜΗΡΟΥ, που  ως ανεξήγητα ερωτήματα, κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον (μέθεξη) του ακροατή- αναγνώστη για τα δρώμενα.

.

Ενδεικτικά:

.
Ο Όμηρος εν ολίγοις καταφέρνει να προβληματίζει το ίδιο, από τον πιο  απλό μέχρι τον πιο απαιτητικό αναγνώστη- ακροατή του, δίνοντας υλικό και για τον ένα (συνηθισμένο τόξο) και για τον άλλο (ίσως ΟΧΙ τόσο συνηθισμένο, αν προσέξουμε ότι….). 

.

Σε επόμενο σημείωμα: Το παράξενο ξαφνικό γέλιο (μετά…δακρύων) των μνηστήρων, λίγο πριν την εξόντωσή τους.