Το «Lobby for Cyprus» που δημοσίευσε το παρακάτω άρθρο, είναι ένας μη κομματικός-πολιτικός οργανισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων που κάνει εκστρατεία για ένα ενιαίο κυπριακό κράτος χωρίς διαχωρισμό σε εθνικό και θρησκευτικό επίπεδο:
Η τρομακτική εισβολή της Τουρκίας στη βόρεια περιοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 20 Ιουλίου 1974 συνήθως μνημονεύεται ως η πρωταρχική πράξη επίθεσης από την Τουρκία εκείνο το έτος. Αυτό που συχνά παραβλέπεται είναι ότι στις 14 Αυγούστου 1974 η Τουρκία ξεκίνησε μια δεύτερη και ακόμη πιο καταστροφική εισβολή, στην οποία επέκτεινε την περιοχή που κατείχε τον Ιούλιο για να καλύψει το 36 τοις εκατό του εδάφους και το 57 τοις εκατό των ακτών του μικρού κυρίαρχου κράτους που είχε εισέβαλε.
Στις 22 Ιουλίου 1974, δύο μέρες μετά την πρώτη τουρκική εισβολή, ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας είχε αποκαλύψει το ψέμα ότι, σε απάντηση σε ένα βραχύβιο πραξικόπημα στη Λευκωσία, με την υποστήριξη της χούντας που τότε κυβερνούσε την Ελλάδα, οι τουρκικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια «ειρηνευτική» επιχείρηση «με μοναδικό σκοπό» την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της Τουρκικής Συνθήκης για τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της ασφάλειας της Κυπριακής Δημοκρατίας ». (Βλ. Έγγραφο του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών S / 11356.) Ωστόσο, η ιστορία αποδεικνύει ότι η Τουρκία ενήργησε αντίθετα με αυτήν την πρωθυπουργική διαβεβαίωση και περιφρονώντας το κράτος δικαίου. Αυτό αποδεικνύεται από τις κατάφωρες παραβιάσεις του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, των Συμβάσεων της Γενεύης, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και πολλών άλλων διεθνών συνθηκών μετά το 1945 που θεσπίστηκαν μετά τις επιθέσεις των Χίτλερ των προηγούμενων ετών.
Έως τις 24 Ιουλίου 1974, τα πραξικοπηματικά καθεστώτα στην Αθήνα και τη Λευκωσία είχαν αντικατασταθεί και στις 9 Αυγούστου 1974, ξεκίνησε στη Γενεύη μια «Διάσκεψη για την Κύπρο», υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αντιπροσωπείες από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ελλάδα, την Τουρκία και την Κυπριακή Δημοκρατία. Η Τουρκία προχώρησε στην έκδοση αισχρού τελεσιγράφου: την κατασκευή μιας τουρκικής βόρειας «ζώνης» που εκτείνεται σε περίπου 34 τοις εκατό του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον βίαιο διαχωρισμό των πολιτών της σε εθνοθρησκευτικές γραμμές, τον σχηματισμό αυτόνομης «ελληνικής» και «τουρκικής» διοίκησης και τη δημιουργία μιας αδύναμης «ομοσπονδιακής» κυβέρνησης. Αυτό το τελεσίγραφο ευθυγραμμίστηκε με την τουρκική στρατηγική πριν από το 1974.
Αυτή η παράλογη απαίτηση, φυσικά, απορρίφθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση και, συνεπώς, η Τουρκία κατέστρεψε τη «Διάσκεψη» τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Αυγούστου 1974. Έτσι, αυτό που δεν μπορούσε να επιτύχει η Άγκυρα στη «Διάσκεψη» της Γενεύης προσπάθησε να εφαρμόσει με βάναυση δύναμη των όπλων. Αυτό που ακολούθησε ήταν περαιτέρω εδαφική επιθετικότητα με την επέκταση των προγεφυρωμάτων που η Τουρκία είχε ιδρύσει παράνομα στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974.
Για άλλη μια φορά, η Τουρκία διέπραξε βάναυσες θηριωδίες εναντίον πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας της ελληνικής και χριστιανικής κληρονομιάς, αλλά σε πολύ ευρύτερη κλίμακα. Για άλλη μια φορά, ο κόσμος παρακολουθούσε καθώς οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν, βομβάρδισαν, δολοφόνησαν, βασάνισαν, βίασαν και λεηλάτησαν το δρόμο τους μέσω της βόρειας περιοχής της Κυπριακής Δημοκρατίας. Λεπτομέρειες εμφανίζονται σε διττή έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως εγκρίθηκε στις 10 Ιουλίου 1976 και τελικά αποχαρακτηρίστηκε από το Συμβούλιο της Ευρώπης στις 31 Αυγούστου 1979.
Η Άγκυρα δεν είχε κανένα πρόσχημα και καμία δικαιολογία για την τελευταία κατάφωρη κατάκτηση γης εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα αποτρόπαια εγκλήματά της εναντίον Ελλήνων και Χριστιανών Κύπριων πολιτών.
Η πρόθεση της Τουρκίας ήταν ξεκάθαρη: η δημιουργία μιας de facto τουρκικής ζώνης επί της οποίας θα ασκούσε τον απόλυτο έλεγχο · και την προετοιμασία de facto «διζωνικών» όρων για την ετοιμότητα για τη νομιμοποίησή τους με μια «ειρηνευτική συμφωνία» που δημιουργεί μια «ομοσπονδία».
Οι δύο εισβολές της Τουρκίας ισοδυναμούσαν με καταστροφή για τον λαό της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα για τους Έλληνες και χριστιανούς πολίτες της που αποτελούσαν το 80 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού. Ωστόσο, ήταν επίσης μια καταστροφή για τους Τούρκους και μουσουλμάνους πολίτες της Δημοκρατίας. Πολλοί εκτοπίστηκαν βίαια από τα σπίτια τους από την Τουρκία ή από τους τοπικούς πράκτορες της και εξαναγκάστηκαν να κατοικήσουν στην τουρκική κατεχόμενη ζώνη, όπου σύντομα θα ξεπερνούσαν τους αποίκους που είχαν μεταφερθεί από την Τουρκία.
Όλα αυτά παραβίαζαν κατάφωρα τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και το ευρωπαϊκό δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ