Στον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα, είχαμε μεγάλη κοινότητα Αρμενίων.Στα σπίτια τους έμαθα να αγαπώ τον Αράμ Χατσατουριάν, τον Σαρλ Αζναβούρ, την Συλβί Βαρτάν, τον Κομιτάς. Εκεί άκουσα για τον Γκιουλμπεκιάν, τον -τότε- πλουσιότερο άνθρωπο του κόσμου, τον «κύριο πέντε τοις εκατό», όπως τον έλεγαν.
του Δημήτρη Καπράνου
«ΕΣΤΙΑ»
Μεγαλώνοντας, άρχισα να πηγαίνω με τους Αρμένιους φίλους μου σε εκδηλώσεις των συλλόγων τους. Όπως και εμείς, έτσι και εκείνοι ήταν χωρισμένοι σε «δεξιούς» και «αριστερούς». Οι μεν στον σύλλογο «Ζαβαριάν», οι δε στον σύλλογο «Αραράτ». Είχαν, φυσικά, και δυο εφημερίδες. Την «Αζάτ Ορ» και την «Νορ Ασχάρ». Στις εκδηλώσεις τους κυριαρχούσε η μουσική και οι ομιλίες, που αναφέρονταν πάντα στην Γενοκτονία. Οι Αρμένιοι είχαν και την δική τους ποδοσφαιρική ομάδα, την «Αρμενική», η οποία έπαιζε στις τοπικές ερασιτεχνικές κατηγορίες. Είχαν τα δικά του «Σώματα Προσκόπων» και οι εκδηλώσεις τους γίνονταν στα ελληνικά και τα αρμένικα.
Αν και επέλεγαν σχεδόν πάντα σύντροφο από την κοινότητά τους, οι παρέες μας ήταν γεμάτες Αρμενόπουλα. Είχα την χαρά να συνεργάζομαι με τον Γιάννη Μπερμπεριάν, έναν εξαιρετικό μουσικό, κιθαρίστα, στο ροκ συγκρότημα που είχαμε φτιάξει, στα δεκαέξι μας χρόνια. Και ο «μάνατζέρ» μας ήταν Αρμένιος, σήμερα είναι καρδιολόγος, ο Αράς Τσολακιάν (για κάποιο διάστημα είχαμε και τον παιδικό μας φίλο Δημήτρη Μελισσανίδη, τον σημερινό επιφανή επιχειρηματία και μεγαλομέτοχο της ΑΕΚ, ο οποίος ήταν αθλητής της ΧΑΝ Νικαίας και φίλος της μοντέρνας μουσικής).
Μάλιστα, με το συγκρότημά μας, κάναμε την πρώτη μας εμφάνιση, το 1966, στην σκηνή του θεάτρου του σχολείου «Ζαβαριάν»…Έτσι, «ζυμώθηκα» με τους Αρμένιους, όπως και πολλοί φίλοι στον Πειραιά και τους πέριξ Δήμους. Μαζί στα πάρτι, μαζί στον αθλητισμό, μαζί στις νεολαίες. Και πάντα με διάσπαρτη την ευωδία του παστουρμά, που υπήρχε σε κάθε αρμένικο σπίτι…
Αδέλφια μας οι Αρμένιοι, πλήρως ενσωματωμένοι στην ελληνική κοινωνία, Έλληνες στην ψυχή και την συνείδηση, αλλά και πιστοί τον τόπο καταγωγής τους, στο αίμα τους!
Γι αυτό και είμαστε μαζί τους, τώρα που ο απαράδεκτος «δημοκρατικά εκλεγμένος» πρόεδρος των Αζέρων (εκείνος ο θρασύτατος Αλίγιεφ, ο οποίος προπηλάκισε τον πρεσβευτή μας στο Μπακού κατά την ημέρα της επιδόσεως των διαπιστευτηρίων του εξυμνώντας «το αδελφό τουρκικό έθνος») επιτίθεται κατά της Αρμενίας, έχοντας την αμέριστη στήριξη του «νταή» της περιοχής Ερντογάν, ο οποίος θεωρεί την Γενοκτονία 1.500.000 Αρμενίων κάτι σαν «συνωστισμό».
Βεβαίως, εμείς θα έπρεπε να έχουμε κλείσει την πρεσβεία του Αζερμπαϊτζάν στην Αθήνα και να είχαμε ανακαλέσει τον πρεσβευτή μας την επομένη της «αλητείας» του Αλίγιεφ. Και θα έπρεπε να έχουμε αναζητήσει εκείνους, οι οποίοι είχαν σχεδόν συμφωνήσει με τους Αζέρους για να εκχωρήσουν ελληνική ενεργειακή εταιρεία δημοσίου συμφέροντος και να τους ρωτήσουμε γιατί δεν απευθύνθηκαν …απ’ ευθείας στον Ταγίπ!
Για να αντιληφθούμε την δύναμη των «σοσιαλ μίντια», η «σελέμπριτι» Αμερικανοαρμένια Κιμ Καρντάσιαν, κάλεσε τους 66.800.000 ακολούθους της στο «τουΐτερ» και τα 189.000.000 φίλους της στο «Ίνσταγκραμ» να καταδικάσουν την επίθεση του Αζερμπαϊτζάν κατά των Αρμενίων! Για να δούμε τί θα πει ο πρόεδρος Τραμπ!