18/09/2021

Πεύκες Ολυμπίας: Την ώρα που η φωτιά μας άγγιζε τα πυροσβεστικά έφευγαν

Τα χείλη της τρέμουν… τα λόγια βγαίνουν με το ζόρι για να περιγράψει την απόλυτη καταστροφή που σίγουρα θέλει να ξεχάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται…
Στα συντρίμια, στα αποκαΐδια του σπιτιού της, κοιτά και ξανακοιτά «βυθισμένη» σε έναν κόσμο θλίψης και απελπισίας. Μας δείχνει ότι απέμεινε και μόλις που μπορεί να σταθεί στα πόδια της… Είναι έτοιμη να καταρρεύσει, βουρκώνει… σχεδόν δακρύζει, μπορεί να θέλει να βγάλει και μια κραυγή που αντιστοιχεί σε μία και μόνο λέξη: «Γιατί;..».

273ABD17 80AF 458D B8DC 6DF8029D9411 46DC512A 24B6 43B6 896D 87156A43085D FDF9D9EA 39C8 4F81 B5A2 67E2EF4F0854 BA055663 F5EC 4E47 951F 400CADB5D327 C14A4D34 5865 48C2 B7EF BB0BDD59E9AB DCA3F2ED F3DD 41AA 9F16 2F5781229834 23FCBEC4 4355 445C 8B85 C770DC49A7CF C4738EB1 5000 4C44 A8F5 77FF51437DB1 3088BF38 EAB3 4FCC B4A7 94F8E78C8929 C08EC3AE 81FE 42A3 A17D AD5C2EFD39D6

Η Κανέλλα Διονυσοπούλου, μειλίχιος χαρακτήρας, καλοσυνάτος άνθρωπος, αλλά αδικημένος από τη ζωή, πρέπει τώρα, να ξεκινήσει από την αρχή… Για τα παιδιά και το εγγονάκι της που έμεναν στο ίδιο κατεστραμμένο σπιτικό.

«Τι καταφέρατε να γλυτώσετε;». Τη ρωτάμε με την ελπίδα ότι κάτι θα πρόλαβαν να διασώσουν. Τίποτα μας αποκρίνεται. Μόνο τα ρούχα που φοράμε και δυο αλλαξιές του μωρού!..

Σταματά εδώ… κοιτάζει πάλι τον χώρο που τους έδινε στέγη και πιθανότατα να σκέφθηκε πολύτιμα πράγματα, αντικείμενα που είχαν ιδιαίτερη σημασία για την οικογένεια, και τώρα πια δεν υπάρχουν…

Η κυρά – Κανέλλα, ανήκει στους βιοπαλεστές του χωριού… Εκεί στις Πεύκες της Ολυμπίας, λίγο πριν το Λάλα έκανε πολλές δουλειές και αγωνιζόταν καθημερινά για να κτίσει, να δημιουργήσει σιγά – σιγά αυτή την κατοικία.

Δεν ήταν εύκολο… Το σπιτικό της το έκανε με κόπους μιας ζωής. Κεραμίδι – κεραμίδι που θα έλεγαν και οι παλιότεροι. Το είδε μέσα σε λίγα λεπτά να τυλίγεται στις φλόγες… να καταστρέφεται ολοσχερώς… το «κατάπιε» η πύρινη λαίλαπα αδυσώπητα και βασανιστικά…

Παρ’ όλα αυτά η γλυκύτατη αυτή γυναίκα δεν εκδηλώνει οργή, δεν φωνάζει για το αν κάποιοι ευθύνονται ή όχι. Ζητά μόνο βοήθεια και αρωγή για να ξαναφτιάξει το σπίτι της. «Παρακαλώ την Πολιτεία να δει την περίπτωσή μας… να μην μας ξεχάσει… περιμένω να δω τι θα μας πουν και τι θα κάνουμε τώρα», λέει και ξαναλέει με πίκρα και παράπονο.

ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΑΝ… ΚΑΙ ΕΦΥΓΑΝ!

Αντίθετα με την ιδιοκτήτρια της καμένης κατοικίας, εξοργισμένος ήταν ο συγγενείς και γείτονάς της Δημήτρης Διονυσόπουλος, που με γρήγορες και αγανακτισμένες κινήσεις μας περιέγραψε το κακό που έρχοταν, αλλά δυστυχώς δεν απετράπη…

Μας δείχνει από το παράθυρο ότι η φωτιά είχε φτάσει πολύ κοντά στη συγκεκριμένη τοποθεσία των Πευκών. Έκαιγε ακριβώς λίγο κάτω από το σπίτι και ήταν θέμα λεπτών να έμπαινε μέσα σε αυτό…

Επάνω στον δρόμο υπήρχαν πυροσβεστικές δυνάμεις, έτοιμες να παρέμβουν, και ζητούσαμε επίμονα τη βοήθειά τους… Αλλά λίγο πριν την… καταστροφή οι δυνάμεις αυτές έφυγαν!.. Μας άφησαν μόνους και απροστάτευτους, τονίζει θυμωμένος δικαιολογημένα από αυτό που συνέβη.

Δεν ξέρω ποιός το αποφάσισε αυτό… Από που πήρανε εντολή να φύγουν την ώρα που η πυρκαγιά ήταν μπροστά στις πόρτες μας… Να, το οδυνηρό αποτέλεσμα. Καήκαν σπίτια από μια παράλειψη, ή άστοχη επιλογή, συμπληρώνει βγάζοντας εκνευρισμό από τα σωθικά του ο κ. Διονυσόπουλος.

Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΑΤΙΑ…

Λίγα μέτρα πιο πέρα, ένα μικρό κοριτσάκι της γειτονιάς που βίωσε τον «εφιάλτη» της φωτιάς σε τόσο μικρή ηλικία, μας δείχνει μια ζωγραφιά…

7BFD72A4 F63B 4990 836C F7BDCA3C1F3F 23154600 5AF0 4352 BB1B C98E869084A6

Αποτυπώνει τόσο απλά μα τόσο χαρακτηριστικά το πέρασμα της πυρκαγιάς με τη δική της παιδική ματιά. Άνθρωποι που κινδυνεύουν σε απόγνωση… μια λέξη να κυριαρχεί ανάμεσά τους: «ΒΟΗΘΕΙΑ» και ένας πυροσβέστης που ρίχνει νερό στην περιοχή…

Το κοριτσάκι, μας περιέγραψε και με λόγια τι ένιωσε… Δίπλα της η μητέρα της έτοιμη να δακρύσει… Τη ζωγραφιά παρέλαβε αργότερα η Πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ. Φώφη Γεννηματά που όταν την είδε – επίσης βούρκωσε… Την πήρε μαζί της… Για να μην ξεχνά αυτό που είπε: «Εμείς θα είμαστε δίπλα σας. Όχι μόνο τώρα αλλά και μετά…».

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΠΛΗΜΜΥΡΩΝ

Στο κέντρο του χωριού (το επονομαζόμενο επί πολλά χρόνια ως… «Βύλιζα») οι κάτοικοι αγωνιούν, και συζητούν για την επόμενη ημέρα. Ο φόβος κατολισθήσεων και πλημμυρών είναι άμεσος και ορατός για την περιοχή τον χειμώνα.

A948D932 9D55 48F4 A014 8FC583B2BF92

Η κα Γιαννικοπούλου που μας μίλησε έδωσε έμφαση σε αυτό. Είναι αναγκαίο να μην καθυστερήσουν είπε και πρόσθεσε: Εκεί που κινδυνεύσαμε να καούμε, εκεί θα κινδυνεύσουμε να πνιγούμε, τονίζει και ζητά παρέμβαση των εμπλεκομένων.

Σε τέτοιους ρυθμούς αγωνίας ζουν και οι κάτοικοι των γύρω κοινοτήτων. Το αύριο είναι δύσκολο και αυτά που πρέπει να γίνουν πολλά. Όχι όμως σαν το… 2007 λένε οι περισσότεροι… Αλλά συγκροτημένα, ουσιαστικά και αποτελεσματικά… Διαφορετικά η «επιστροφή» είναι αδύνατη και η ερήμωση δεδομένη…

Με πληροφορίες απο το patrisnews.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΤΟ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ