Ο αποχαιρετισμός της κόρης της Φωφης Γεννηματα, Κατερίνας:
Έφυγες νικήτρια. Πάλεψες την αρρώστια μέχρι την τελευταία στιγμή, δεν το έβαλες ποτέ κάτω, παρά τον πόνο και την ταλαιπωρία σου ήσουν με ένα χαμόγελο στα χείλη να μας καθησυχάζεις ότι όλα θα πάνε καλά.
Ήσουν και θα είσαι πάντα η ηρωίδα μας, η μαμά μας. Μας χάρισες στιγμές με πολλή αγάπη αγάπη και πολλή τρυφερότητα που θα μείνουν πάντα στις μνήμες μας. Ήσουν δίπλα μας στις ευχάριστες στιγμές, στις επιτυχίες αλλά και στις δυσκολίες. Πάντα όταν ήμουν στεναχωρημένη το καταλάβαινες και προσπαθούσες να μου φτιάξεις τη διάθεση. Ήσουν και θα είσαι ο άνθρωπος που θαυμάζω πιο πολύ.
Είμαστε πολύ περήφανοι για εσένα. Μας έμαθες να αγωνιζόμαστε, να μην τα παρατάμε ποτέ και να ζούμε την κάθε στιγμή. Είσαι η πιο δυνατή γυναίκα που ξέρω και δεν σε φόβιζε τίποτα. Θα μας λείψεις πολύ. Θα μου λείψει το χάδι σου, η ζεστή σου αγκαλιά σου, η φωνή σου, το χαμόγελό σου και αυτή η ενέργεια που γέμιζε όλο το σπίτι χαρά.
Θα μου λείψουν οι συζητήσεις που κάναμε τα βράδια, τα ταξίδια και οι ετοιμασίες που κάναμε όταν είχαμε κάποια γιορτή στο σπίτι. Πάντα όταν ήσουν κοντά μου ένιωθα ασφάλεια. Με ένα βλέμμα ξέραμε τι ήθελε να πει η μία στην άλλη. Τις τελευταίες ημέρες στο νοσοκομείο μου είχες πει πόσο πολύ μας αγαπάς. Μου κρατούσες το χέρι κι εγώ με έναν κόμπο στον λαιμό έλεγα από μέσα μου “Μην φοβάσαι θα τα καταφέρει. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, θα είσαι πάντα ζωντανή στις καρδιές μας. Αντίο μαμά, είσαι μαχήτρια, σ’ αγαπάμε πολύ και πάντα.
Ο αποχαιρετισμός της κόρης της Φωφης Γεννηματα, Αιμιλίας:
Στις τελευταίας μας κουβέντες μου είπες: “Ένα δύο τρία, πάμε. Και μου έδωσες τα χέρια σου για να σηκωθείς. Έτσι έφυγες, όρθια και με το κεφάλι ψηλά όπως αρμόζει σε μια μαχήτρια. Γιατί έτσι ήσουν, δεν λύγισες, δεν ηττήθηκες, γιατί μία μάχη με καθαρή ψυχή, που δεν παραδίδεις τα όπλα, είναι πάντα μία μάχη κερδισμένη. Χτυπούσες το χέρι στο τραπέζι και γινόταν πάντα αυτό που έπρεπε να γίνει. Αυτό το χέρι το χτύπησες πολλές φορές στη ζωή σου σαν κορίτσι, σαν γυναίκα, σαν μητέρα και κέρδισες.
Δεν ήταν όμως ποτέ σκληρό ήταν απαλό και γεμάτο τρυφερότητα και ανιδιοτέλεια. Ήξερες πάντα όσα ξέρει μόνο μία μάνα. Η αγκαλιά σου ήταν ζεστή, τρυφερή και ασπίδα δυνατή σαν εσένα. Αυτό το οικείο άρωμα που δεν ξεκολλά από πάνω μας, το χάδι σου, το χαμόγελό σου, το family που έλεγες, όταν έμπαινες σπίτι, και κυρίως το ζεϊμπέκικο της ζωής που χόρεψες καλύτερα απ’ όλους είναι αυτά που θα μας λείψουν πιο πολύ αλλά είναι και οδηγός για μια ζωή γεμάτη αγάπη, χαμόγελο, αλήθεια αξιοπρέπεια και ελπίδα. Αυτά μας έμαθες και να είσαι σίγουρη ότι θα τα ακολουθήσουμε” είπε συγκινώντας..
https://twitter.com/marka2_/status/1453338367748419585?s=21 Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις