Σε µια πρόσφατη εξοµολόγηση, πρόσωπο το οποίο ήταν κοντά στον Βασίλη Κόκκινο, τον πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου και πρωταγωνιστή στο ειδικό δικαστήριο που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου, µου µετέφερε συνοµιλία που είχε µαζί του: «Τον ρώτησα κάποια στιγµή αν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε παρέµβει προκειµένου να τον καθοδηγήσει τι θα κάνει στη δίκη του Παπανδρέου. Ο Κόκκινος µου απάντησε χωρίς περιστροφές: “Ποτέ, παιδί µου. Οταν ο Μητσοτάκης σε έχει κάνει πρόεδρο του Αρείου Πάγου πρέπει εσύ να γνωρίζεις και να πράττεις αυτό που θέλει, χωρίς να χρειαστεί να σε πάρει τηλέφωνο”…».
Η θεώρηση του µακαρίτη Κόκκινου είναι κυνικά και αποκρουστικά ειλικρινής, για να γίνει αποδεκτή ως συµπέρασµα σε συνέδρια και συνεδριάσεις που µιλούν µε στόµφο για την ανεξαρτησία της ∆ικαιοσύνης. Περιγράφει ωστόσο την αιµοµικτική σχέση µεταξύ πολιτικής και ∆ικαιοσύνης.
Η ανεξαρτησία της ∆ικαιοσύνης ούτε αξιωµατική είναι ούτε δεδοµένη. Αποδεικνύεται ή διαψεύδεται από τον κάθε λειτουργό της κατά περίπτωση. Η ίδια η ∆ικαιοσύνη µε τις θεσπισµένες δικλίδες ελέγχου άλλωστε, δηλαδή τα πειθαρχικά όργανα και τις διαδικασίες πειθαρχικού ελέγχου, αποδέχεται ότι δεν αποτελεί ένα τρένο που κινείται σταθερά στις ράγες τις απονοµής δικαίου χωρίς στραβοτιµονιές. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα αυτά τα όργανα λειτουργούν συνήθως συγκαλυπτικά κάνει ακόµη χειρότερα τα πράγµατα.
Στην πρόσφατη έκθεση της Κοµισιόν (δηµοσιεύτηκε 13 Ιουλίου) η Ελλάδα εγκαλείται για την εφαρµογή των κανόνων κράτους δικαίου. «Ο αριθµός των διώξεων που σχετίζονται µε τη διαφθορά είναι µικρός» τονίζει η έκθεση, ανάµεσα σε άλλα που αφορούν την ελευθερία του Τύπου, το πόθεν έσχες πολιτικών και άλλα σοβαρά θέµατα.
Στην καθηµερινότητα όπου τα πράγµατα δεν χρήζουν ευρωπαϊκών εκθέσεων τα συµπεράσµατα έχουν ακόµη χειρότερες διατυπώσεις. Προχθές καταδικάστηκε ένας µειωµένης αντίληψης πολίτης γιατί έκλεψε επτά µπουγάτσες, συνολικής αξίας 15 ευρώ. Πιθανόν να οδηγηθεί σε κάποιο κελί, όπως εκείνη η άτυχη καθαρίστρια η οποία είχε πλαστογραφήσει το απολυτήριο δηµοτικού προκειµένου να µπορέσει να εργαστεί (να καθαρίσει δηλαδή τις βροµιές µας) για να ταΐσει τα παιδιά της. Την ίδια ώρα, µιλώντας για την ίδια ∆ικαιοσύνη πάντα, ο δολοφόνος του Ζακ είναι ελεύθερος, ο φονιάς του Γρηγορόπουλου κάνει κάπου τα µπάνια του, ενώ οι εγκληµατίες του λευκού κολάρου έχουν ως µοναδικό άγχος τη διαπραγµάτευση της «τιµής» µε τους µεγαλοδικηγόρους τους. Γιατί, ως γνωστόν, οι δικηγόροι γνωρίζουν τους νόµους αλλά οι µεγαλοδικηγόροι τους δικαστές. Συνεχίστε την ανάγνωση. Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις