Ο Βαγγέλης Βενιζέλος μετά από δεκαετίες στο πολιτικό γίγνεσθαι, αφού κατάφερε να βρίσκεται πάντα σε θέσεις εξουσίας για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς αυτό να δικαιολογείται από το λαϊκό έρεισμα που διέθετε, αποφάσισε να γράψει τα απομνημονεύματά του. Προφανώς ο προσφάτως διορισμός του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος έχει το θετικό στοιχείο ότι έγινε σε μία άσχετη ευρωπαΐκή επιτροπή, κάτι σαν ΚΑΠΗ της ΕΕ για Πολιτικούς που ολοκλήρωσα τον κύκλο τους, του έδωσε το έναυσμα για να μαζέψει τις περιπέτειες του και να τις μοιραστεί με το ευρύ κοινό.
Αυτή την κίνηση φαίνεται ότι ερέθισε τον Γιώργο Λακόπουλο ο οποίος έγραψε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο που ρίχνει φως στις άγνωστες πτυχές του παρελθόντος του Βαγγέλη Βενιζέλου. Τύχες τις οποίες μάλλον δεν θα τις διαβάσουμε στο βιβλίο του. Διαβάστε λοιπόν το άρθρο:
Προσδεθείτε και μην καπνίζετε. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος ύστερα από μια πολιτική διαδρομή με αναταράξεις και αποτυχίες, γράφει απομνημονεύματα.
Για την ακρίβεια αφηγείται – προφανώς με τον έξοχο τρόπο του – την μνημονιακή περίοδο στο βιβλίο «Εκδοχές Πολέμου 2009-2022».
Ως πολιτικός παραμένει ανυποψίαστος ότι έχει κλείσει τον κύκλο του, αφού δεν απέκτησε λαϊκό έρεισμα – χωρίς το οποίο δεν νοείται παράγων του δημοσίου βίου.
Εκτός αν το πολίτευμα γίνει αριστοκρατικό. Ιδέα που μάλλον τον συγκινεί, αν κριθεί από διατυπώσεις όπως «συνομιλώ με τη Ιστορία», ή «έχω εγώ ανάγκη να είμαι πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ;».
Μια αφήγηση της διαδρομής του Βενιζέλου προκύπτει από τα πραγματικά περιστατικά και δεν τον κολακεύει ιδιαίτερα.
Μια άλλη διαμορφώνει ο ίδιος σε ένα ακροατήριο που διαρκώς συρρικνώνεται. Σ΄ αυτή εντάσσεται και το αναμενόμενο πόνημα, για μια περίοδο στο πιο δραματικό τμήμα της οποίας ήταν στα πράγματα – ως δεύτερος.
Από τα λίγα που έγιναν γνωστά, τα αφηγείται ως αυτόπτης – αλλά κατ’ ουσίαν ως παντεπόπτης. Εμφανιζόμενος ως αφηγητής Ιστορίας, διεκδικεί δάφνες διαμορφωτή της.
Ματαιοπονεί όποιος αναμένει αυτοκριτική για τα λάθη του. Αντίθετα θεωρητικοποιεί τις αποτυχίες του με ρωμαλέο ύφος.
Ήτοι αντί «να βάλει τα προσόντα του στον τόκο», τα έθεσε στην υπηρεσία της πατρίδας – με στόχους διαμόρφωσαν άλλοι όμως.
Ποια ακριβώς είναι αυτά τα προσόντα;
Στη Μεταπολίτευση συντάχθηκε με όσους έλεγαν ότι «κάθε ψήφος στον Ανδρέα είναι σφαίρα στη Δημοκρατία». Ως πρόεδρος της ΕΦΕΕ ο Τζουμάκας τον απέβαλε από συνεδρίαση της ΕΦΕΕ όταν μίλησε για «πράκτορα της ΣΙΑ».
Ανακάλυψε τον Παπανδρέου 15 χρόνια αργότερα -μέσω του Άκη και του Λαλιώτη- πήρε αξιώματα, διακρίθηκε δια του λόγου, αλλά ανταπόκριση στη βάση του ΠΑΣΟΚ δεν βρήκε.
Στον πρόλογο του βιβλίου επισημαίνει τη «δυνατότητά του να γίνει κάποια στιγμή πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ».
Όταν το επιχείρησε τον στραπατσάρισε ο Γ. Παπανδρέου. Όταν έγινε -χωρίς αντίπαλο- πήρε με το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ 13% και στη συνέχεια, με την προσκόλληση στον Σαμαρά, το πήγε 4,6%.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου τον είχε γραδάρει: «Δεν θέλει να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αλλά πρόεδρος οποιουδήποτε κόμματος», έλεγε – κατά τη μαρτυρία του Τηλέμαχου Χυτήρη.
Κατέληξε να μην μπορεί καν να μπει στη Βουλή με τη λαϊκή ψήφο και να περιμένει διορισμό από τη Φώφη, τον Ανδρουλάκη, τον Μητσοτάκη.
Από καιρό -προφανώς και δια του βιβλίου- προσπαθεί να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε προσωπικό του… υποσύνολο! Παρότι υπήρξε μάλλον δυσάρεστη παρένθεσή του. Σαν φούσκα συναρπαστικού βερμπαλισμού.
Όταν ως νέος δεν «πιάνεις τους αέρηδες της εποχής σου», που λέει ο Αλέκος Παπαδόπουλος, πώς να τους αισθανθείς στην έβδομη δεκαετία του βίου σου;