Το τελευταίο ρεπορτάζ της Χρύσας Ρουμελιώτη πριν από την παραίτηση της, δίνει την απάντηση για τον πραγματικό λόγο της αιφνίδιας παραίτησης της.
Ήταν αμέσως μετά την δεξίωση στο προεδρικό μέγαρο, όταν το πανελλήνιο διάβαζε άφωνο την αισχρή παρέμβαση της προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαρόπουλου, υπέρ του Δημήτρη Λιγνάδη.
https://twitter.com/marka2_/status/1551328673944436736?s=21&t=KbJIgD44rFEWqD_isqXx2w
Μία παρέμβαση που έπαιξε παντού στα ηλεκτρονικά μέσα, απουσίασε όμως εκκωφαντικά από το ρεπορτάζ της έντιμης δημοσιογράφου, όπως θα δείτε στο βίντεο που ακολουθεί:
Η οργισμένη ανάρτηση της στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook λίγο μετά το τελευταίο ρεπορτάζ, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Η οργισμένη ανάρτηση της στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook λίγο μετά το τελευταίο ρεπορτάζ, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Δείτε την ανάρτηση της:
Η Σακελλαροπούλου ντρόπιασε την δημοκρατία για να υπερασπίσει τον Λιγνάδη!
Την ημέρα που υποτίθεται το πολιτικό σύστημα τιμά την δημοκρατία, δηλαδή την αρχή της πλειοψηφίας, η πρόεδρος της Δημοκρατίας εκμεταλλευόμενη τον θεσμικό της ρόλο, προέβη κυριολεκτικά σε ένα παραλήρημα προκειμένου να υπερασπιστεί τον πρωτόδικα καταδικασμένο βιαστή ανηλίκων Δημήτρη Λιγνάδη.
Είναι η δεύτερη φορά που η πρόεδρος επιχειρεί να υπερασπίσει έναν άνθρωπο με τον οποίον όπως φαίνεται σχετίζεται, διότι δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για αυτή την εμμονή της στο πρόσωπο του.
Η πρώτη φορά ήταν την ημέρα της σύλληψης του βιαστή ανηλίκων, όταν και η Σακελλαροπούλου θυμήθηκε τα «δικαιώματα του κατηγορουμένου», ζητώντας δημόσια να γίνουν σεβαστά! Δεν είχε κάνει όμως το ίδιο στην υπόθεση της Σοφίας Μπεκατώρου, την οποία την είχε δεχτεί στο προεδρικό Μέγαρο χωρίς τότε να αναφερθεί στα «δικαιώματα του κατηγορουμένου».
Διαβάστε την κατάπτυστη αναφορά της προέδρου:
«Ο λαϊκισμός ριζώνει στις αντιφάσεις και τις ανισότητες, αμφισβητώντας ανοικτά τις βασικές αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Υπονομεύει τη διάκριση των εξουσιών και την ισορροπία του πολιτεύματος. Τα θεσμικά αντίβαρα, όμως, είναι θεμέλια του Κράτους Δικαίου και δεν υποτάσσονται στις πλειοψηφίες και τους εφήμερους συσχετισμούς. Η δικαιοσύνη δεν απονέμεται με βάση το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους».
Μιλάμε για ένα παραλήρημα προσβλητικό για την ίδια τη δημοκρατία… Ένας άνθρωπος ο οποίος δεν πιστεύει στην αρχή της πλειοψηφίας, δεν έχει θέση στο προεδρικό μέγαρο.