Έχουμε καταντήσει να συζητάμε τα αυτονόητα. Η επωδός για την αποφυγή της ευχής «Καλά Χριστούγεννα», είναι συνηθισμένη: Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι χριστιανοί.
Δεκτό. Αλλά, η ιστορία μας δίδαξε κάτι άλλο…
Γιατί όμως αυτό ισχύει μόνο για τα Χριστούγεννα και δεν ισχύει για τις μεγάλες εορτές άλλων θρησκειών, για τις οποίες οι πολιτικοί εκφράζονται με ακρίβεια, χωρίς να ανησυχούν μήπως ενοχληθούν οι χριστιανοί και οι υπόλοιπες θρησκείες;
Υπάρχει όμως και η άλλη διάσταση της εποχής. Ακόμα και η ευχή Καλά Χριστούγεννα, δεν συνοδεύεται από την Φάτνη, αλλά από χιονανθρώπους, από την μασκότ του διαφημιστικού της Coca-Cola που κακώς τον ονομάζουμε Άη Βασίλη κλπ.
Ο Χριστός που συμβολίζει το απέριττο, την αλήθεια, την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη, εκπροσωπείται από μία εύσωμη καρικατούρα που δεν έχει καμία σχέση με τις παραδόσεις μας. Που δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό Άγιο Βασίλειο, τον Μέγα. Εδώ ίσως να κρύβεται και το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων, το πραγματικό νόημα των ημερών.
Ο Μέγας Βασίλειος, ο Έλληνας Καππαδόκης, που Έργο ζωής και σημαντικό σταθμό στην πορεία του, αποτελεί η ίδρυση και λειτουργία ενός κοινωνικού φιλανθρωπικού συστήματος, του Πτωχοκομείου ή «Βασιλειάδας». Εκεί διοχετεύει όλη την ποιμαντική του ευαισθησία, καθιστώντας την πρότυπο κέντρου περίθαλψης και φροντίδας των ασθενέστερων κοινωνικά ανθρώπων. Ουσιαστικά η Βασιλειάδα υπήρξε ένας πρότυπος οίκος για τη φροντίδα των ξένων, την ιατρική περίθαλψη των φτωχών άρρωστων και την επαγγελματική κατάρτιση των ανειδίκευτων. Καθίσταται η μήτρα ομοειδών οργανισμών που δημιουργήθηκαν σε άλλες επισκοπές και στάθηκε η σταθερή υπενθύμιση στους πλουσίους του προνομίου τους να διαθέτουν τον πλούτο τους με έναν αληθινά χριστιανικό τρόπο.
Και εδώ είναι το μεγάλο «μυστικό», που αποτελεί μία ατράνταχτη ιστορική αλήθεια: ο Μέγας Βασίλειος πεθαίνει την 1 Ιανουαρίου του 379, σε ηλικία 49 ετών. Ο θάνατος του βυθίζει στο πένθος όχι μόνο το ποίμνιό του αλλά και όλο τον χριστιανικό κόσμο της Ανατολής. Στην κηδεία του συμμετέχουν Ιουδαίοι, πιστοί της εθνικής θρησκείας και ένα πλήθος ανομοιογενούς θρησκευτικής και εθνικής απόχρωσης. Η παρακαταθήκη του υπήρξε το τεράστιο σε μέγεθος και σημασία θεολογικό-δογματικό του έργο, μαζί με τη συμβολή του στη λειτουργική και την πρωτότυπη ανθρωπιστική του δράση.
Μία δράση η οποία ένωσε στο πρόσωπο του όλα τα δόγματα της εποχής. Οι πιστοί όλων των θρησκειών έσπευσαν να τον τιμήσουν. Και εμείς σήμερα ντρεπόμαστε να απεικονίσουμε την πραγματική του μορφή, να τιμήσουμε την αληθινή ιστορία, στην οποία συμμετείχαν όλα τα δόγματα, αποφεύγουμε να πούμε Καλά Χριστούγεννα υπό το πρίσμα του δήθεν «σεβασμού».
Το γιατί; Μα γιατί το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων και του βίου του Μεγάλου Βασιλείου, αποτελεί από μόνο του ένα πραγματικό ράπισμα στους εξουσιαστές.
Ο Χριστός θυσιάστηκε για όλους τους ανθρώπους, μένοντας πιστός σε αυτά που δίδασκε, μέχρι το τέλος. Ο Μέγας Βασίλειος άνοιξε την αγκαλιά του σε όλους τους ανθρώπους, αφιερώνοντας τον εαυτό του για να υπηρετήσει τον συνάνθρωπό του, ανεξαρτήτως δόγματος.
Σήμερα, οι κυβερνώντες θυσιάζουν τον λαό, ανεξαρτήτως δόγματος, για να εξυπηρετήσουν τον εαυτό τους, τις προσωπικές τους στοχεύσεις, μέσα από έναν κύκλο εξαπάτησης, ασυδοσίας, καταστρατηγώντας αυτές τις διδαχές. Με τι μούτρα να πουν «Καλά Χριστούγεννα»…