Αν και η Ρωσία δεν είναι μεσογειακή χώρα, το ενδιαφέρον της για τη Μεσόγειο χρονολογείται από τις αρχές του 18ου αιώνα. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για αυτό.
Το πιο σημαντικό είναι ότι η Μεσόγειος χωρίζει την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική.
Η ικανότητα της Ρωσίας να επεκταθεί σε μια γεωγραφική περιοχή που θα της επιτρέψει να έχει μεγαλύτερη παρουσία στην αφρικανική ήπειρο, αυτός είναι ένας από τους παράγοντες που καθιστούν σημαντική αυτή την κατάσταση, ειδικά στη χώρα που θεωρείται η νότια πτέρυγα της Ευρώπης.
Μπορούμε να πούμε ότι έχει εξασφαλίσει τη θέση της σε διάφορες χερσαίες στρατιωτικές βάσεις στη Λιβύη όπως η βάση «Al-Jufra» (κέντρο) και η βάση Al-Hadim (ανατολικά).
Ο Ιταλός ναύαρχος Στέφανο Τορσίτο [Stefano Torcito], Διοικητής της Ναυτικής Επιχείρησης Ειρήνη, προειδοποίησε για την αυξανόμενη παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή της Μεσογείου σε δήλωσή του αυτόν τον μήνα.
Ο Τορσίτο είπε: «Η Μόσχα προσπαθεί να αποκτήσει μια νέα θαλάσσια θέση στη μέση της λεκάνης της Μεσογείου ενισχύοντας τις σχέσεις της με την Ανατολική Λιβύη».
Από παλιά η Ρωσία επεδίωκε την παρουσία της
Ο Λίβυος στρατιωτικός εμπειρογνώμονας συνταγματάρχης Adil Abdulkafi είπε ότι η προσπάθεια της Ρωσίας να επεκταθεί στη Μεσόγειο και ειδικά στην Καρχηδονία δεν είναι νέα και χρονολογείται από την περίοδο που ο Χαλίφα Χάφταρ (σύμμαχος της Μόσχας) κρατούσε το στρατόπεδο Rajah, και ακόμη περισσότερο από την περίοδο του πρώην Προέδρου Μουαμάρ Καντάφι.
Περιγράφοντας την προσπάθεια απόκτησης βάσης στη μέση της λεκάνης της Μεσογείου μέσω της Λιβύης ως μια παλιά ρωσική επιδίωξη που χτίστηκε σε νέα θεμέλια, ο Abdulkafi είπε:
«Αυτή η επιδίωξη χρονολογείται από την εποχή που ο Καντάφι ήταν στην εξουσία το 1969 και έφυγε από την επιρροή των ΗΠΑ που πίσω τους ήταν η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και στράφηκε προς τον σοβιετικό πόλο».
»Ανάγεται στην περίοδο που επέλεξε να απομονωθεί. Η επιθυμία της Ρωσίας να επεκταθεί προς τη Μεσόγειο μέσω της νότιας πλευράς της άρχισε να διαμορφώνεται μετά την επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στη Λιβύη το 2008.
Εκείνη την εποχή, ο Πούτιν διαισθάνθηκε τον κίνδυνο που εγκυμονούσαν οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και οι Αμερικανοί για τα συμφέροντα της Ρωσίας στη Λιβύη.
Οι σχέσεις Λιβύης-Ρωσίας ψυχράνθηκαν λόγω της αποτυχίας της Μόσχας να στηρίξει τη Λιβύη στην ψηφοφορία του Συμβουλίου Ασφαλείας σχετικά με την εφαρμογή των οικονομικών κυρώσεων που θα έληγαν το 2003 και τότε ο εν λόγω κίνδυνος άρχισε να εκδηλώνεται», είπε.
Σύμφωνα με την Independent Arabia, ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας είπε ότι η πτώση του καθεστώτος Καντάφι δεν αποδυνάμωσε τις προσπάθειες της Ρωσίας, η Ρωσία βρήκε γρήγορα μια εναλλακτική λύση και έλαβε μέτρα για να συνεχίσει να αναπτύσσει τη συνεργασία με τον Διοικητή των Δυνάμεων της Ανατολικής Λιβύης Χαλίφα Χάφταρ για να προστατεύσει τα συμφέροντά του, πρόσθεσε.
Ο Abdulkafi είπε: «Στο πρώτο στάδιο, η Ρωσία προσπάθησε να επεκτείνει τη στρατιωτική της παρουσία στην Ανατολική Λιβύη μέσω ξηράς. Είναι σαφές ότι αυτή η φάση θα οδηγήσει αργότερα στην ίδρυση ναυτικής βάσης στις αφρικανικές ακτές της Μεσογείου.
Ο κόλπος Bombeo (προάστια της πόλης Ντέρνα στην ανατολική Λιβύη) ή πιο κοντά στον κόλπο Τομπρούκ είναι επίσης πιθανό να γίνουν ρωσικές ναυτικές βάσεις. Η Ρωσία επιδιώκει να ενισχύσει τη θέση της στην ξηρά μέσω της θαλάσσιας παρουσίας της προκειμένου να εξυπηρετήσει τα ρωσικά συμφέροντα σε διάφορα επίπεδα.
Ξεχωρίζει η προσπάθεια διείσδυσης στην αφρικανική χώρα. Η Λιβύη θεωρείται η κύρια πύλη της Ρωσίας για να φτάσει στο εσωτερικό της αφρικανικής ηπείρου. Εκμεταλλευόμενη τη διχασμένη κρατική και πολιτική αδυναμία του λιβυκού κράτους, η Μόσχα ενισχύει την παρουσία της στη Μεσόγειο και στοχεύει να δώσει κάποιου είδους νομιμοποίηση στην ίδρυση ναυτικής βάσης στην Ανατολική Λιβύη, κερδίζοντας έτσι έδαφος κοντά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Δεν κρύβουν τις προθέσεις τους
Ο Λίβυος πολιτικός εμπειρογνώμονας Ιμπραήμ Λάσιφερ [Ibrahim Lassifer] δήλωσε: «Ο στόχος της Ρωσίας να επεκταθεί στη Μεσόγειο και να έχει μια ναυτική βάση εκεί μέσω της λιβυκής ακτής είναι ξεκάθαρα ορατός, και ακόμη και το Κρεμλίνο και ο Πούτιν το δείχνουν σκόπιμα στις διεθνείς δυνάμεις.
Λόγω της σημασίας της στρατηγικής θέσης του λιβυκού κράτους, μιας περιοχής όπου τέμνονται οι φυσικοί πόροι στη Μεσόγειο, η ρωσική επιρροή έχει γίνει πρόσφατα πιο ενεργή στην Ανατολική Λιβύη.
Η Ρωσία επωφελήθηκε από την πρόσφατη πτώση της εξωτερικής στρατηγικής των ΗΠΑ, ειδικά μετά την αποτυχία της εμπειρίας της στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και τη συνακόλουθη συρρίκνωση».
Οι φιλοδοξίες της Ρωσίας στη Λιβύη χρονολογούνται ουσιαστικά πριν από την ανεξαρτησία του λιβυκού κράτους το 1951. «Η επέκταση της Κίνας στην Αφρική πραγματοποιείται μέσω της Λιβύης και όλοι γνωρίζουν την έκταση της πρόσφατης προσέγγισης Ρωσίας-Κίνας ενάντια στις ΗΠΑ, την Αγγλία και τη Γαλλία», είπε.
Ο Λάσιφερ πρόσθεσε:
«Η είσοδος στη Λιβύη έχει πολλά πλεονεκτήματα, κυρίως την αδυναμία της κυριαρχίας που επιτρέπει τη ρωσική επέκταση. Η επίσκεψη του Ρώσου Υφυπουργού Άμυνας στην Ανατολική Λιβύη είναι ένα σημάδι ότι η Ρωσία σκοπεύει να δημιουργήσει μια ναυτική βάση στην Ανατολική Λιβύη».
Λόγω της ανεπαρκούς αντίδρασης της ΕΕ η Ρωσία θα προσπαθήσει να σημειώσει πρόοδο και είναι γνωστό ότι ο Πούτιν έχει ένα ευρύ πεδίο δράσης μπροστά του.
Ο Ιμπραήμ Λάσιφερ, ο οποίος βλέπει ως εχθρούς την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο με τις επεμβάσεις τους στη χώρα, επεσήμανε ότι είναι ώρα για συμμαχία Τουρκίας-Ρωσίας και είπε: «Αυτή η κατάσταση θα φέρει αλλαγές στη γεωπολιτική γεωγραφία της περιοχής, ιδιαίτερα της Λιβύης και των χωρών της Μεσογειακής Λεκάνης. «Η Ρωσία μπήκε στη Λιβύη και δεν θα φύγει από εδώ», είπε.
Asharq Al-Awsat
—