Ο Μάριο Ζαγκάλο, ο οποίος έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου πέντε φορές (ρεκόρ), κερδίζοντας τις τέσσερις, ως παίκτης και στη συνέχεια ως προπονητής με τη Βραζιλία, πέθανε. Ήταν 92 ετών.
Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο τόσο ως παίκτηςόσο και ως προπονητής. Ο Ζαγκάλο ήταν για πολλούς Βραζιλιάνους οπαδούς του ποδοσφαίρου συνώνυμο του πατριωτισμού, της ευαισθησίας και της δόξας.
Ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής συνομοσπονδίας της Βραζιλίας, Εντάλντο Ροντρίγκες, δήλωσε τα ξημερώματα του Σαββάτου, επιβεβαιώνοντας τον θάνατο του Ζαγκάλο, ότι ο Ζαγκάλο «είναι ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους» του αθλήματος.
«Προσφέρουμε αλληλεγγύη στα μέλη της οικογένειάς του και στους θαυμαστές του σε αυτή τη στιγμή θλίψης για την αποχώρηση αυτού του μεγάλου ήρωα του ποδοσφαίρου μας», είπε ο Ροντρίγκες. Αρκετοί σύλλογοι της Βραζιλίας όπου έπαιζε και προπονούσε ο Ζαγκάλο εξέφρασαν επίσης τη λύπη τους για τον θάνατό του.
Τα κανάλια κοινωνικής δικτύωσης του Βραζιλιάνου τον χαρακτήρισαν «έναν αφοσιωμένο πατέρα, έναν στοργικό παππού, έναν περιποιητικό πεθερό, έναν πιστό φίλο, έναν νικητή επαγγελματία και έναν σπουδαίο άνθρωπο».
«Ένας γιγαντιαίος ήρωας. Ένας πατριώτης που μας αφήνει μια κληρονομιά μεγάλων επιτευγμάτων», προστίθεται στο κείμενο, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για τον θάνατο του Ζαγκάλο.
Μία από τις πιο χαρισματικές και δεισιδαιμονικές φιγούρες στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο, ήταν επίσης γνωστός για την αγάπη του για το Νο. 13.
Είπε ότι το 13 ήταν ο τυχερός του αριθμός γιατί φέρει τα δύο τελευταία ψηφία του έτους γέννησής του: το 1931. Τόνιζε πάντα κάθε σχέση, όσο τυχαία κι αν ήταν, μεταξύ του 13 και των ποδοσφαιρικών του επιτυχιών.
Ο Ζαγκάλο έπαιξε ρόλο σε σχεδόν κάθε σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του ποδοσφαίρου της Βραζιλίας, από τον πρώτο του τίτλο στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1958 έως το τουρνουά που φιλοξένησε το 2014. Ο πρώην προπονητής της Βραζιλίας, Τίτε, τον επισκέφτηκε για να ακούσει τις συμβουλές του πριν πάρει την ομάδα στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2018 και του 2022.
Ήταν ο επιθετικός της Εθνικής Βραζιλίας όταν κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1958 στη Σουηδία και το 1962 στη Χιλή και ήταν ένας από τους πρώτους παίκτες που έπαιξε ανάμεσα σε χαφ και επιθετικούς.
Ο Ζαγκάλο σταμάτησε να παίζει επαγγελματικά το 1965 και ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα με την Μποταφόγκο του Ρίο ντε Τζανέιρο την επόμενη χρονιά.
Έγινε προπονητής της εθνικής ομάδας το 1970, λίγο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού, κληρονομώντας μια ομάδα που περιελάμβανε τους Πελέ, Ζαϊρζίνιο, Γκέρσον, Ρομπέρτο Ριβελίνο και Τοστάο. Η Βραζιλία συνέτριψε την Ιταλία με 4-1 στον τελικό, και έγινε η πρώτη τρις παγκόσμια πρωταθλήτρια.
Ήταν επίσης προπονητής της Βραζιλίας το 1974, αλλά χωρίς τον Πελέ, η ομάδα τερμάτισε στην τέταρτη θέση.
Ο Ζαγκάλο ήταν βοηθός προπονητή του Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα όταν η Βραζιλία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες, κερδίζοντας ξανά την Ιταλία στον τελικό.
Και επέστρεψε στο τιμόνι τέσσερα χρόνια αργότερα για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας, όταν η Βραζιλία έχασε 3-0 από τους γηπεδούχους σε έναν τελικό που χαρακτηρίστηκε από τους ανεξήγητους σπασμούς του επιθετικού Ρονάλντο πριν από το παιχνίδι. Ο Ζαγκάλο επικρίθηκε γιατί άφησε τον Ρονάλντο να παίξει.
«Οι γιατροί του επέτρεψαν να παίξει», είχε πει τότε ο Ζαγκάλο. «Οποιοσδήποτε στη θέση μου θα έκανε το ίδιο πράγμα. Δεν θα ήμουν εγώ αυτός που θα τον εμπόδιζε να παίξει σε έναν τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου».
Ο τελευταίος του προπονητικός ρόλος με την εθνική ομάδα ήταν ως βοηθός του Παρέιρα το 2006. Η Βραζιλία ήταν φαβορί πριν από το τουρνουά για να κερδίσει τον έκτο τίτλο της στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Γερμανία. Όμως η ομάδα με επικεφαλής τους Ροναλντίνιο, Κακά, Ρονάλντο και Αντριάνο ηττήθηκε από τη Γαλλία στα προημιτελικά.
Ο Ζαγκάλο ήταν ένας από τους λίγους προπονητές που είχαν επιτυχημένες προπονητικές θητείες και στους τέσσερις παραδοσιακούς συλλόγους του Ρίο – Φλαμένγκο, Φλουμινένσε, Μποταφόγκο και Βάσκο ντα Γκάμα.
Ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθετικός με την Αμέρικα του Ρίο και αργότερα έπαιξε επίσης στη Φλαμένγκο και τη Μποταφόγκο, έναν από τους λίγους συλλόγους της Βραζιλίας που συναγωνίστηκαν τη Σάντος του Πελέ τη δεκαετία του 1960.
Ο Ζαγκάλο νοσηλεύτηκε για περισσότερο από ένα μήνα το 2005 μετά από χειρουργική επέμβαση στο στομάχι. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε τεθεί υπό ιατρική φροντίδα για ακανόνιστο καρδιακό παλμό ενώ προπονούσε τη Φλαμένγκο.
Πέρασε 12 ημέρες σε νοσοκομείο λίγο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014λόγω λοίμωξης στην πλάτη και πήρε εξιτήριο στην ώρα του για να παρακολουθήσει τον εναρκτήριο αγώνα. Υπηρέτησε σε ρόλο πρεσβευτή για εκείνο το τουρνουά.
Ο Ζαγκάλο νοσηλεύτηκε για 22 ημέρες τον Αύγουστο του περασμένου έτους λόγω ουρολοίμωξης. Μετά την επιστροφή του στο σπίτι του στο Ρίο, κινηματογραφήθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι.
«Είμαστε πιο δυνατοί από ποτέ!», είπε τότε σε μια ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία κατέληξε στο μότο της καριέρας του: «Θα πρέπει να με ανεχτείς»!