Σήμερα με τη επέτειο των Ιμίων θρηνούμε/πενθούμε την απώλεια τριών θαρραλέων υπερασπιστών της κυριαρχίας, της Ελληνικής κυριαρχίας, σε δύο βραχονησίδες εκτός τούρκικων χωρικών υδάτων, λόγω πολιτικής δειλίας των τότε κυβερνόντων μας, και αυτό διότι:
1. Η Ελληνική πλευρά πληροφορείται (το πως και από ποιόν πληροφορείται;) άγνωστο πως, την ύπαρξη Τούρκων κομμαντο στην παρα Ίμια. Ερώτημα αυτή η Ελληνική πλευρά που άραγε βρισκόταν και δεν φρουρούσε τις νησίδες; Για ποιόν άλλο λόγο άραγε να βρισκόταν εκεί; Ποία ηταν η «πλευρά» που έλαβε την «είδηση»;
2. Ζητήθηκε από την ίδια Ελληνική πλευρά επιβεβαίωση της πληροφορίας.
Ιδού το ΕΓΚΛΗΜΑ! Τί την ήθελε η «πλευρά» (Σημιτης;) την επιβεβαίωση; Η πληροφόρηση δεν ήταν αξιόπιστη; Δεν αρκούσε; Έπρεπε να θυσιαστούν ηρωϊκά οι βαθμοφόροι του Ναυτικού μας γι αυτό, ή νόμιζε «η πλευρά» οτι θα τους χαιρετούσαν οι Τούρκοι, και θα έφευγαν;
3. Και την έλαβαν την επιβεβαίωση. Λοιπόν;
Μαζέψαμε την σημαία μας από τα Ίμια και αποχωρήσαμε τρείς λιγότεροι, από ….μπιπ, δίκαιώνοντας έτσι το τουρκικό αξίωμα της αμφισβήτησης στο Αιγαίο ΜΑΣ.
Από όλα τα πένθιμα, το μόνο που… ήταν αυτό που ήταν. «Στάτους κβο άντε» και άντε τρέχα γύρευε, αφού η διπλωματία μας το ξέχασε αμέσως, και μέχρι ούτε σήμερα δεν δύναται, επωφελώς, να το χρησιμοποιήσει στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε, από έναν υπεράριθμο γείτονα, που χειρίζεται τους Αμερικανούς, οπως βλέπουμε, και εμείς να μην ξέρουμε ούτε το μέχρι που να απλώσουμε το χέρι μας. «Το δικό μας χέρι».