Η Τουρκία πιθανότατα θα διατηρήσει τους ρωσικής κατασκευής πυραύλους εδάφους-αέρος S-400 (SAM) και δεν θα αποδεχθεί την πρόταση των ΗΠΑ να γίνει δεκτή στο πρόγραμμα των μαχητικών αεροσκαφών stealth F-35.
Ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν στις 4 Φεβρουαρίου σηματοδότησε μια προτίμηση για τους S-400, κάτι που η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νούλαντ αποκάλυψε σε συνέντευξή της την περασμένη εβδομάδα ότι έπρεπε να συμβιβαστεί εάν η Άγκυρα ήθελε να αποκτήσει το F-35.
Η Τουρκία αποβλήθηκε από το πρόγραμμα F-35 το 2019-2020 για την απόκτηση των S-400, καθώς η πλατφόρμα SAM ήταν ασυμβίβαστη με τα συστήματα του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των F-35. Στη συνέχεια, οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις στην αμυντική βιομηχανία της Τουρκίας βάσει του νόμου για την αντιμετώπιση των αντιπάλων της Αμερικής μέσω κυρώσεων (CAATSA).
Η Τουρκία κατασκεύαζε περίπου 900 εξαρτήματα για το F-35, συμπεριλαμβανομένης της κεντρικής ατράκτου και της οθόνης του πιλοτηρίου, και είχε καταβάλει προκαταβολή 1,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το έργο. Τώρα ζητά αποζημίωση για τις οικονομικές της ζημίες.
Οι ΗΠΑ έπαιξαν στον ανταγωνισμό Τουρκίας-Ελλάδας;
Μια έκθεση των EurAsian Times ανέλυσε πώς οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να έπαιξαν στον ανταγωνισμό Τουρκίας-Ελλάδας στη Μεσόγειο, εγκρίνοντας διαδοχικά τις πωλήσεις όπλων και στις δύο χώρες.
Για να ανταποκριθεί στη μακροχρόνια ανάγκη της Τουρκίας να εκσυγχρονίσει την αεροπορία της, εξασφάλισε πρώτα ότι το τουρκικό κοινοβούλιο θα επικύρωσε την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.
Στη συνέχεια, οι ΗΠΑ ανταπέδωσαν εγκρίνοντας την πώληση παραλλαγών F-16 Block 70 και κιτ εκσυγχρονισμού στην Άγκυρα για τον υπάρχοντα στόλο της F-16. Στη συνέχεια, όμως, ανακοίνωσαν αμέσως την πώληση των F-35 στους «αιώνιους αντιπάλους», την Ελλάδα.
Γνωρίζοντας ότι θα γέρνει τη στρατιωτική ισορροπία στη Μεσόγειο προς την Ελλάδα, περίμενε ότι η Τουρκία θα βρει την ανάγκη για μια παρόμοια εναέρια πλατφόρμα. Το να έχουμε απλά S-400 δεν θα ήταν αρκετό.
Η μόνη της επιλογή θα ήταν να έχει δικό της στόλο F-35. Ελπίζοντας ότι οι Τούρκοι θα έκαναν αυτόν τον υπολογισμό, η Νούλαντ αποκάλυψε την προσφορά της να ανοίξει ξανά τις πόρτες για την Τουρκία στο F-35 σε μια συνέντευξη στο CNN Turk.
Οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Φιντάν κατά τη διάρκεια συνέντευξης στην τηλεόραση AHaber έγιναν μόλις μια εβδομάδα μετά τη δήλωση της Νούλαντ κατά την επίσκεψή της στην Άγκυρα.
«Προφανώς, αν μπορούσαμε να ξεπεράσουμε αυτό το ζήτημα των S-400, το οποίο θα θέλαμε να κάνουμε, οι ΗΠΑ με χαρά θα καλωσορίσουν (την Τουρκία) πίσω στην οικογένεια των F-35. Αλλά πρέπει πρώτα να διευθετήσουμε αυτό το άλλο ζήτημα», είπε η Νούλαντ.
Η Στρατηγική της Τουρκίας με τέσσερις άξονες
Είναι ενδιαφέρον ότι η Τουρκία φαίνεται να εξαλείφει την ανάγκη κατοχής του F-35 ως απάντηση στη μελλοντική απόκτηση από την Ελλάδα του μαχητικού stealth πέμπτης γενιάς με προσέγγιση τεσσάρων οδών.
Πρώτον,
δεν αποδέχεται την προσφορά των ΗΠΑ για το F-35 σε αντάλλαγμα για την απόρριψη του S-400, το οποίο η Ουάσιγκτον ήθελε να μεταφέρει στην Ουκρανία για χρήση εναντίον ρωσικών αεροσκαφών.
Δεύτερον,
η Άγκυρα προσπαθεί να σταθεροποιήσει τους δεσμούς με την Ελλάδα και να μειώσει τις πιθανότητες σύγκρουσης. Σύμφωνα με το Bloomberg , «οι γειτονικές Ελλάδα και Τουρκία (εργάζονται) για να οικοδομήσουν φιλικούς δεσμούς, αλλά επίσης παρακολουθούν στενά η μια τις στρατιωτικές δυνατότητες της άλλης. Και η Τουρκία σηματοδότησε την ετοιμότητά της να αποκτήσει F-35 εάν η πώληση δεν είναι υπό όρους».
Τρίτον,
η Τουρκία διερευνά την απόκτηση αεροσκαφών Eurofighter Typhoon – μαχητικά γενιάς 4++, τα οποία είναι εξαιρετικά εξελιγμένα, μόλις μια εγκοπή κάτω από το F-35.
Ένας συνδυασμός των S-400, του αυτο-εκσυγχρονισμένου στόλου F-16, των νέων F-16 Block 70 και του Eurofighter Typhoon (εάν επιτευχθεί συμφωνία), η Τουρκία διασφαλίζει ότι η Ελλάδα δεν θα την ξεπεράσει τεχνολογικά.
Αυτό σε περίπτωση που αποτύχουν οι προσπάθειές της για μείωση της έντασης με την Αθήνα και επίκειται πόλεμος.
Τέλος, η Άγκυρα συνεχίζει την τάση της για σημαντικά βήματα στην εγχώρια αμυντική της βιομηχανική βάση έχοντας το δικό της μαχητικό stealth πέμπτης γενιάς, το KAAN, το οποίο αναμένεται να εισέλθει σε μαζική παραγωγή στα τέλη της δεκαετίας του 2020.
Έχει επίσης αναδειχθεί ως μια σημαντική δύναμη drone με την ανάπτυξη μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων μάχης (UCAV) όπως τα Bayraktar TB-2, TB-3, Anka, Anka-3, το πιστό πτέρυγα UCAV Kizilelma και μια μεγάλη ποικιλία αεροσκαφών, βαλλιστικούς πυραύλους αέρος, αέρος-γης, επίθεσης ξηράς, κρουζ και εδάφους-αέρος.
Αυτά αναπτύσσονται από εγχώριες αμυντικές εταιρείες αεροδιαστημικής όπως η Baykar, η Aselsan, η Roketsan και η Tubitak-Sage. Για παράδειγμα, η υποανάπτυκτη πλατφόρμα Siper SAM έχει προβληθεί ως όπλο συγκρίσιμο με το S-400. Ο διευθύνων σύμβουλος της Aselsan, Χαλούκ Γκοργκούν, είχε υποστηρίξει ότι η Τουρκία «δεν θα χρειαζόταν πλέον» τους S-400 μετά τη λειτουργία του Siper.
Σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας – Ο παράγοντας «Χ».
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει επίσης ότι η επαγωγή του KAAN ή του Siper εγγυάται αυτόματα την Τουρκία ότι θα μεταφέρει τους S-400 στην Ουκρανία, καθώς θα σήμαινε ότι η Άγκυρα διακινδυνεύει τα σημαντικά μερίδια της σε σχέση με τη Μόσχα.
Οι EurAsian Times είχαν σημειώσει προηγουμένως πώς, μεταξύ των «φρενήρων», η Μόσχα διέθετε σημαντικές οικονομικές μοχλεύσεις που θα μπορούσαν να βλάψουν σημαντικά την τουρκική οικονομία.
Προηγούμενα, είχε περιορίσει τη ροή Ρώσων τουριστών στη διάσημη περιοχή της Αττάλειας, μείωσε τις εισαγωγές φρούτων από την Τουρκία και είχε πιθανό αντίκτυπο στην κατασκευή του πολιτικού πυρηνικού σταθμού Akkuyu από τη Rosatom.
Η Δύση παραδοσιακά καλλιεργεί την Τουρκία ως «κράτος ταλάντευσης» πρώτης γραμμής για να αμφισβητήσει τη Ρωσία, με την Άγκυρα να παίζει συχνά και τις δύο πλευρές για να επιτύχει τους γεωπολιτικούς της στόχους.
Η Τουρκία και η Ρωσία βρίσκονται σε αντίθετες πλευρές στις συγκρούσεις στον Νότιο Καύκασο (Αρμενία-Αζερμπαϊτζάν), στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και της Λιβύης και στην Ουκρανία.
Ταυτόχρονα, όμως, οι δύο χώρες συνήψαν επίσημες συμφωνίες όπως η τετραμερής Πρωτοβουλία για τη Μαύρη Θάλασσα με τη Ρωσία, την Ουκρανία, τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) και την Τουρκία.
—