Η ιδέα της δημιουργίας μιας εκστρατευτικής δύναμης του ΝΑΤΟ προέκυψε στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν κατέστη σαφές ότι η συμμαχία έπρεπε να επεκτείνει τις επιχειρησιακές της δυνατότητες πέρα από την άμυνα του εδάφους των χωρών μελών.
Στη δεκαετία του 1990 – γράφει το ρωσικό δημοσίευμα που ειδικεύεται στην Άμυνα- μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το ΝΑΤΟ άρχισε να προσαρμόζεται ενεργά στις νέες παγκόσμιες απειλές και προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης διεξαγωγής στρατιωτικών επιχειρήσεων μακριά από τα σύνορά του.
Αυτό οδήγησε στη δημιουργία διαφόρων εκστρατευτικών μονάδων ικανών να αναπτυχθούν γρήγορα σε οπουδήποτε στον κόσμο.
Οι Εκστρατευτικές Δυνάμεις του ΝΑΤΟ αντιπροσωπεύουν ένα βασικό στοιχείο της στρατιωτικής απάντησης της συμμαχίας σε κρίσεις σε όλο τον κόσμο. Αυτές οι δυνάμεις δημιουργήθηκαν για να διεξάγουν επιχειρήσεις εκτός των εδαφών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων ειρηνευτικών αποστολών, επιχειρήσεων σταθεροποίησης και ταχείας απόκρισης σε στρατιωτικές απειλές και καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.
Στο πλαίσιο των πρόσφατων γεγονότων, ιδίως των πρόσφατων δηλώσεων του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν ότι το ΝΑΤΟ εξετάζει τη δυνατότητα αποστολής χερσαίων στρατευμάτων στην Ουκρανία, πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες προσπάθησαν να αποστασιοποιηθούν από τέτοια σχέδια.
Ωστόσο, είναι γνωστό ότι η Δύση έχει λάβει προηγουμένως αποφάσεις παρά τους αρχικούς δισταγμούς, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής βαρέων τεθωρακισμένων οχημάτων και πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς στην Ουκρανία.
Μέχρι σήμερα, οι ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιούν ενεργά άρματα μάχης Leopard και Abrams.
Εικάζεται ότι το πολυεθνικό εκστρατευτικό σώμα θα σχηματιστεί από στρατό συνεχούς ετοιμότητας.
Πιθανώς, αυτό θα μπορούσαν να περιλαμβάνει τις γαλλικές ένοπλες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Λεγεώνας των Ξένων (μια ελαφριά μεραρχία πεζικού), την 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία των ΗΠΑ, που βρίσκεται τώρα στη Ρουμανία, καθώς και μια πτέρυγα μαχητικών από την κοινή αεροπορία του ΝΑΤΟ.
Η συνεισφορά της Γερμανίας θα μπορούσε να αποτελείται από την 21η Ταξιαρχία Τεθωρακισμένων και το τάγμα αντιαεροπορικών πυραύλων IRIS-T, η Δανία θα μπορούσε να παράσχει στην 1η Μηχανοποιημένη Ταξιαρχία Πεζικού, το Ηνωμένο Βασίλειο μια πτέρυγα μαχητικού και το 3ο Τάγμα Ranger και η Ιταλία μια Ταξιαρχία Αεροπορίας Στρατού.
Σε συνθήκες αυξανόμενης έντασης, η Πολωνία και η Ρουμανία, που είναι γείτονες της Ουκρανίας, μπορούν να επιλύσουν τα εθνικά συμφέροντα χρησιμοποιώντας στρατιωτική βία.
Η Πολωνία έχει έτοιμο για τους σκοπούς αυτούς την 18η μηχανοποιημένη μεραρχία και το 2ο σύνταγμα αναγνώρισης, που προορίζονται για επιχειρήσεις στη Δυτική Ουκρανία.
Στη Ρουμανία, η 2η Μεραρχία Πεζικού, που σταθμεύει κοντά στα σύνορα Μολδαβίας-Ουκρανίας, επανεξοπλίζεται με αμερικανικά τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού Stryker και άλλο εξοπλισμό του ΝΑΤΟ.
Η πιθανή σύνθεση του εκστρατευτικού σώματος θα μπορούσε να περιλαμβάνει 4 μεραρχίες, 2 ταξιαρχίες, πάνω από 700 άρματα μάχης, περισσότερα από 800 πυροβόλα πυροβόλου πεδίου, 72 συστήματα πολλαπλών πυραύλων εκτόξευσης με όπλα ακριβείας μεγάλης εμβέλειας, για παράδειγμα τύπου HIMARS, 100 συστήματα πολλαπλών πυραύλων εκτόξευσης, έως 300 μαχητικά ελικόπτερα.
Αυτές οι δυνάμεις είναι σε θέση να διεξάγουν ενεργές επιχειρήσεις μάχης σε μέτωπο μήκους 250–300 χλμ ή να διεξάγουν άμυνα σε μια γραμμή μετώπου πλάτους έως 500 χλμ.
Ωστόσο, ακόμη και υπό ιδανικές συνθήκες, οι Εκστρατευτικές Δυνάμεις του ΝΑΤΟ ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ένα ευρύ φάσμα προκλήσεων κατά την εκτέλεση των αποστολών τους.
Μια βασική πτυχή είναι η διασφάλιση αποτελεσματικού συντονισμού μεταξύ των στρατευμάτων των διαφόρων χωρών, ο οποίος περιλαμβάνει την υπέρβαση των διαφορών στον στρατιωτικό εξοπλισμό, τα συστήματα επικοινωνιών και τα πρότυπα εκπαίδευσης, καθώς και τα γλωσσικά εμπόδια.
Η επιμελητεία αποτελεί επίσης σημαντική πρόκληση, καθώς θα είναι απαραίτητο να παρέχεται συνεχής υποστήριξη στα στρατεύματα που βρίσκονται μακριά από τις βάσεις τους, η οποία περιλαμβάνει τη μεταφορά στρατιωτικού προσωπικού, όπλων, πυρομαχικών και βασικών προμηθειών.
Επίσης, οι πολιτικές διαφορές μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ μπορεί να περιπλέξουν τη λήψη αποφάσεων και να αναγκάσουν την ανάπτυξη, ειδικά όταν τα εθνικά συμφέροντα και οι απόψεις για τη διεθνή πολιτική διαφέρουν.
Ωστόσο, το κύριο πρόβλημα για τα εκστρατευτικά σώματα θα είναι η απάντηση της Ρωσίας σε αυτή την επιχείρηση. Είναι πιθανό ότι θα έχουν παγκόσμιες συνέπειες για ολόκληρη τη Συμμαχία.
—