Κάνουν το ίδιο λάθος
Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΑΝΑ
Είχαμε συστήσει στους κυβερνώντες και τους μετέχοντες της κυβερνητικής προπαγάνδας, να διαβάσουν το βιβλίο του σημαντικού μας λογοτέχνη Αντώνη Σαμαράκη, «Το λάθος».
Λίγο παλιό, καθώς κυκλοφόρησε στα χρόνια της δικτατορίας, με εμφανή την αλληγορική του διάσταση, αλλά κάπου θα μπορεί να το βρει κανείς.
Θα διαπίστωναν, αν το διάβαζαν, πως και ο πιο τέλειος μηχανισμός εξουσίας, η πιο καλά στημένη προσπάθεια απόκρυψης της αλήθειας, μπορεί να προδοθεί και να… τιναχτεί στον αέρα, από ένα λάθος.
Από τον απρόβλεπτο παράγοντα, που μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, που τα συναισθήματά του, σε μια δεδομένη στιγμή, υπερισχύουν της «αποστολής», που του έχει ανατεθεί.
Κάτι ανάλογο παρακολουθεί κανείς και σε μια εμβληματική ταινία, που αναφερόταν στο κομμουνιστικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας, λίγο πριν την πτώση του.
Προφανώς καμία σύγκριση δεν είναι νοητή, με την Ελλάδα του σήμερα. Ακριβώς όμως επειδή η δημοκρατία έχει εδραιωθεί, οι θεσμοί λειτουργούν και τα αντίβαρα εξακολουθούν υφιστάμενα, θα έπρεπε οι κυβερνώντες να αποφύγουν το κατ’ εξακολούθηση λάθος τους.
Να πιστέψουν δηλαδή ότι αρκεί ένας θηριώδης επικοινωνιακός μηχανισμός, για να… κρυφτούν οι σκελετοί στο ντουλάπι.
Στην υπόθεση των υποκλοπών χρειάστηκε, πέρα από την ερευνητική δημοσιογραφία, ένας ευσυνείδητος δημόσιος λειτουργός, ο Χρήστος Ράμμος, για να μάθουμε την αλήθεια. Κανείς πλέον δε μπορεί να προσποιείται ότι δεν ξέρει και δεν τα σκεπάζει όλα ένα εκλογικό αποτέλεσμα, όσο εμφαντικό κι αν είναι.
Τα πράγματα δε, στη νέα κυβερνητική θητεία, εξελίσσονται ακόμη πιο άσχημα, καθώς «σπάνε» και «αρμοί» που την στήριζαν το προηγούμενο διάστημα.
Στην πιο πρόσφατη υπόθεση, επί παραδείγματι, της διαρροής προσωπικών δεδομένων, η αντίδραση των αποδεκτών υποχρέωσε τη «δράστη» ευρωβουλευτή να «καρφωθεί» μόνη της.
Το μεγαλύτερο λάθος όμως των κυβερνώντων και των προπαγανδιστικών της μηχανισμών, έγινε στο έγκλημα των Τεμπών.
Ο συνδυασμός άμετρης υπεροψίας και πανικού είχε σαν αποτέλεσμα σπασμωδικές κινήσεις, που «άφησαν ίχνη». Εδώ μάλιστα είχαν εξ αρχής να αντιμετωπίσουν τους συγγενείς των θυμάτων, με το έντονο, συμβολικό και συγκινησιακό φορτίο, που εκπέμπουν και όχι τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Αλλά, από ένα σημείο και μετά, ανέλαβαν οι δικαστικές αρχές. Με την άσκηση ποινικής δίωξης, με το συγκεκριμένο περιεχόμενο που έχουμε επανειλημμένα εκθέσει, κατά του πρώην περιφερειάρχη Θεσσαλίας, αλλά και την περαιτέρω έρευνα, εξέθεσαν όσους επέμεναν να μιλούν για «ψεκασμένους» και για «μπάζα».
«Μπάζα» και οι δικαστές, κύριε υπουργέ της Δικαιοσύνης;
Ο κος. Φλωρίδης όμως, έμελλε να υποστεί μια ακόμη διάψευση από τους ευσυνείδητους δικαστικούς λειτουργούς της Λάρισας, που με την αιφνιδιαστική τους έφοδο στα γραφεία του ΟΣΕ και την κατάσχεση των ηχογραφημένων συνομιλιών εκείνης της βραδιάς, δείχνουν να παίρνουν στα σοβαρά και να αντιμετωπίζουν ως αυτοτελώς αξιόποινη πράξη, την καταγγελλόμενη αλλοίωση του ηχητικού υλικού και τη διοχέτευση του σε μέσα ενημέρωσης.
Επιβεβαιώνονται έτσι όσοι, χλευαζόμενοι από τους «ταλιμπάν» της κυβερνητικής προπαγάνδας επέμεναν στο ότι η διαχείριση μετά την επέλευση του τραγικού συμβάντος συνιστά ένα αυτοτελές «έγκλημα» βαρύτερο ίσως και από όσα δεν έγιναν, πριν το συμβάν, παρά τις έγγραφες προειδοποιήσεις.