Καλές οι ανησυχίες για την ενότητα της Κεντροαριστεράς και ρομαντική η διάθεση που εκφράζεται. Αλλά η Κεντροαριστερά, είτε ενωμένη είτε σε διάσταση, πρέπει να ορίσει τι θέλει για να το σχεδιάσει και να το υλοποιήσει.
Το θέμα δεν είναι αν πρέπει να είναι μετριοπαθής ή ριζοσπαστική, αλλά αν έχει όραμα και στρατηγική. Αυτό θα ορίσει την τακτική της. Οι πολιτικές συμμαχίες δεν γίνονται με συγκόλληση προσωπικών φιλοδοξιών και με αθροίσεις επαγγελματιών της πολιτικής οι οποίοι παράγουν προϋποθέσεις για να επιβιώνουν σε κλειστό σύστημα. Η Ακροδεξιά σαρώνει γιατί εκφράζει την δυσφορία του κόσμου σε ένα Ευρωπαϊκό σύστημα ανισοτήτων και σε μια Ευρώπη μηχανισμών.
Αν η Κεντροαριστερά θέλει να ηγεμονεύσει και να δώσει λύση, πρέπει να απαντήσει σε αυτά τα θέματα αντί να αναζητά πρόσωπα σε επετηρίδες κομματικών γραφειοκρατών. Βρισκόμαστε σε στροφή της Ιστορίας και δεν έχουμε ορατότητα στο μέλλον. Γι αυτό πρέπει να ανοίξουμε δρόμο
Με τρομάζει η ιδέα εάν πράγματι ο δρόμος δεν έχει ανοίξει – χαράξει για την στροφή της ιστορίας με ορατότητα το μέλλον. Εάν μας σκοτώσετε κι την ελπίδα ότι η καθυστέρηση αναζητάει την κατάλληλη χρονική στιγμή ώστε να σκάσει η είδηση, να ανοίξει ο δρόμος, άλλα πράγματα πέρα φαντασίας πεθαίνουν την χώρα.