Σε παρέμβαση του ο Κώστας Βαξεβανης αναφερει:
Από το άρθρο αγιογραφία για τον Σταν Γκρινμπεργκ που έχει η «Καθημερινή» είναι ανατριχιαστικά δυο πράγματα και αφορούν την εφημερίδα και όχι τον επικοινωνιολόγο:
Η φυσικότητα με την οποία αντιμετωπίζεται ως επιτυχία και μνημονεύεται, ο κυνισμός ότι τα Τέμπη δεν επηρέαζαν το εκλογικό αποτέλεσμα (θυμάστε εκείνο το «ποιος ασχολείται με τα Τέμπη» του Μητσοτάκη;)
Η γνώση από την πλευρά της εφημερίδας του ποιος πληρώνει τον Γκρινμπεργκ για χάρη της ΝΔ. Ποιος δηλαδή παρακάμπτει το νόμο περί εξόδων του προεκλογικού αγώνα και διαφάνειας και πληρώνει τον Γκρινμπεργκ για να δουλεύει για το Μητσοτάκη. Αντί η εφημερίδα να το βγάλει στα μανταλάκια και να ρωτήσει με τι ανταλλάγματα γίνεται αυτό, το θεωρεί φυσικό.
Εύγε
Τις δημοσκοπήσεις και τα ψηφίσματα τα έχουν κάποιοι επιβάλλει ως μάθημα διδασκαλίας και μέσα από το διαδίκτυο. Δεν αποτελεί πλέον κάτι το ενδιαφέρον.
Το εκλογικό αποτέλεσμα στο σύνολο εγγεγραμμένων και όχι στο σύνολο όσων ψήφισαν παραμένει στο 11% έως 12% .
Εάν αυτό λοιπόν θεωρείται επιτυχία και η χώρα έχει κυβέρνηση και υπάρχουν υπουργοί που βάζουν την υπογραφή τους με ευθύνη τους τότε κάπως διαφορετικά πρέπει να αναζητηθούν οι ευθύνες, κάπως διαφορετικά να γίνει η ερμηνεία των αποτελεσμάτων, κάπως διαφορετικά να μάθουμε να ζούμε μέσα στην χώρα, χωρίς κυβέρνηση.
Δεν αποτελεί απορία ότι υπάρχουν βολεμένοι, ότι υπάρχει κατηγορία που βολεύει και τροφοδοτεί αυτό το σύστημα, ούτε το πόσες φορές έχουν αλλάξει τον εκλογικό νόμο για ίδιους σκοπούς.
Δεν είναι πλέον κρυφό στη χώρα μας ο δια καής πόθος να μην πέσει αυτή η κυβέρνηση, να μην φύγει ο κατάλληλος δικός μας άνθρωπος.
Αυτά όμως να τα χωνέψουν πολύ καλά όλοι αυτοί που τον υπηρετούν πιστά. Η καταιγίδα όταν περάσει πίσω της μόνο συντρίμμια θα αφήσει και τίποτα άλλο. Ότι υπάρχει και τέλος δεν χωράει αμφιβολία. Όταν το σάπιο φρούτο πέσει κάτω από το δέντρο έχεις τις επιλογές ζιζάνια να το εξαφανίσουν, κάποιο χέρι να το πετάξει μακριά, η να σαπίσει με φυσική αλλοίωση μέσα στο έδαφος.
Μην τους κάνετε λοιπόν την χάρη και γίνεται αναφορά σε γεγονότα που βγάζουν πόνο. Δεν αντιλαμβάνονται από καμία ευαισθησία, πέραν και μόνο του σκοπού να μην ΧΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ η δυνατόν να την πάρουν μαζί τους.