Τζένη μου, ίπτασαι πλέον στα Μυστικά Τοπία του Συμπαντικού σου Ισοδύναμου, ως ψυχή.. Μια ψυχή που σ’ αυτό το πέρασμά της, αφήνει πίσω της, το σπάνιο άρωμα ενός επίπονου πνευματικού αγώνα, δομημένου σε μια πεντακάθαρη προσωπικότητα, γεμάτη ανθρωπιά, ταλέντο και πάνω απ’ όλα, φιλοσοφημένη διαδρομή και αγάπη για ό,τι πρέπει και αξίζει να αγαπιέται..
Ξέρω όμως, ότι και η Αλήθεια υπήρξε σύμμαχός σου σ’ όλη την ζωή σου, εδώ, ανάμεσα μας.. Ας τους πούμε λοιπόν και την αλήθεια για το ξεκίνημα σου στην ποίησή, μάτια μου..
Πλημμύρισαν τούτες τις μέρες με την εκδημία σου κάποια βιογραφικά σου, σαν κι αυτά εδώ, τα ανασυνθέτω μάλιστα κάποια:
Η Τζένη Μαστοράκη υπήρξε μέλος της γενιάς του ’70, η οποία έθεσε νέες βάσεις, προσανατολισμούς αλλά και ταυτότητα στην ποίηση του 20ού αιώνα, μέσα από την ομάδα Ελλήνων συγγραφέων και ποιητών που άρχισαν να δημοσιεύουν τα έργα τους κατά τη δεκαετία του 1970, και ειδικότερα προς το τέλος της Χούντας των Συνταγματαρχών και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Στην ποίηση πρωτοεμφανίστηκε το 1971 με ποιήματα υπό τον γενικό τίτλο «Το συναξάρι της αγίας νιότης», που ο ποιητής Δημήτρης Ιατρόπουλος μάλιστα τα συμπεριέλαβε στην «Ποιητική Αντί-Ανθολογία».
Μόνο που δεν τα «συμπεριέλαβα μάλιστα», αλλά ένιωσα βαθιά τη λαχτάρα ενός νέου κοριτσιού να δει για πρώτη φορά τυπωμένα τα ποιήματά της. Κι έτσι πήρες από μένα το βάπτισμα του πυρός και το έκανες μια σπουδαία δημιουργική φωτιά στην υπόλοιπη διαδρομή σου..
Δεν ξέρεις πόσο περήφανος νιώθω που η πόρτα που άνοιξα σε σένα πριν 53 χρόνια, κλείνει σήμερα με την φράση: Έφυγε από κοντά μας η Μεγάλη Ποιήτρια Τζένη Μαστοράκη.. Και μόνο γι αυτό, σε ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου,Τζένη, που με αξίωσες να σου εκδώσω τα πρώτα σου ποιήματα και να σου χαρίσω και την πρώτη σου παρουσίαση,εδώ,στην σελίδα 123 της «Ποιητικής Αντι- Ανθολογίας» μας που λειτούργησε σαν το Ευαγγέλιο της Γενιάς του 70.
