Θρηνεί όλη η Ελλάδα: Έσβησε αθόρυβα ένας σπουδαίος ηθοποιός που θα τον θυμόμαστε για πάντα, ο Δημήτρης Ημελλος

Έφυγε ο καλύτερος Έλληνας ηθοποιός που έχω δει ζωντανά στο θέατρο.

Δεν θα αναφέρω παραστάσεις του, θα το κάνουν πολλοί, αλλά μια στιγμή πριν χρόνια, είχα πάει στην πειραματική σκηνή του εθνικού για να δω κάποια παράσταση μαθητών, η ατμόσφαιρα ήταν οικογενειακή, οι μαθητές-ηθοποιοί που θα έπαιζαν μπαινόβγαιναν στη σκηνή για να την προετοιμάσουν,

το κοινό μίλαγε και τους απεύθυνε τον λόγο και ήταν και ο Δημήτρης Ήμελλος ο οποίος βοηθούσε και πηγαινοερχόταν, σε κάποια στιγμή ξεκινάει να διασχίσει την σκηνή από πίσω αριστερά διαγώνια προς το κοινό, εμείς ξέροντας ότι δεν παίζει και δεν έχει αρχίσει η παράσταση συνεχίζαμε το βουητό και αυτός, ίσως για να μας ησυχάσει καθώς πλησίαζε η έναρξη, απλώς άλλαξε κάτι επάνω του,

δεν ξέρω τι, ήταν ο τρόπος που περπατούσε; το σώμα; το βλέμμα; αλλά όλοι νομίσαμε ότι ξεκίναγε παράσταση και σιωπήσαμε αμέσως. Ο Δημήτρης Ημελλος έκανε πέντε βήματα και πριν τελειώσει την διαδρομή μας χαμογέλασε, βγήκε από το στάδιο της θεατρικής παρουσίας και ήρθε και έκατσε ανάμεσα μας.

Τι κρίμα! Πολύ νωρίς έφυγε. Σπουδαίος ηθοποιός του θεάτρου!
Αλλά με τον ρόλο του στον Σασμό μπήκε σε κάθε σπίτι και έγινε πρόσωπο οικείο, δικός μας άνθρωπος.
Όταν τον έβλεπες ξεχνούσες πως ήταν ο Δημήτρης Ήμελλος που έπαιζε κάποια σκηνή και είχες την αίσθηση πως ήταν ο Αντώνης Φραγκιαδάκης, πρόσωπο υπαρκτό. Τόσο φυσικός, τόσο αληθινός! Νόμιζες πως συνέχιζε να πηγαίνει στο Αστυνομικό Τμήμα Ρεθύμνου, να επιστρέφει κάθε μέρα στην Άνω Ποριά, να τους φροντίζει όλους, να παίζει τάβλι με τον παπά στο καφενείο, να μιλάει τόσο πειστικά την κρητική διάλεκτο με την ιδιάζουσα προφορά…
Και, φυσικά, νόμιζες πως κάπου εκεί, στο σπίτι των Βρουλάκηδων, συνέχιζε να παρηγορεί τη γυναίκα της ζωής του κοιτώντας την με λατρεία και μιλώντας της γλυκά γλυκά:
—Μαρίιινναα μου! Ησύχασε καρδιάα μου!
Αυτό σημαίνει μεγάλος ηθοποιός, ακόμα κι αν τον βλέπεις σε σήριαλ της τηλεόρασης! Η ερμηνεία του Δημήτρη Ήμελλου και τριών ακόμα ηθοποιών, μαζί με την κρητική αύρα που απέπνεε ο Σασμός, ήταν ο λόγος που τον έβλεπα…
Καλό του ταξίδι…