Κανείς δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου του 2023, όταν συνέβη το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην ιστορία της χώρας. Η αδιανόητη μετωπική σύγκρουση δύο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη επέφερε τον θάνατο 57 ανθρώπων, ενώ εκατοντάδες επιζώντες προσπαθούν ακόμη και σήμερα, να επουλώσουν τις πληγές τους και να αντιληφθούν τι πραγματικά έγινε.
«Δεν κληθήκαμε ποτέ για κατάθεση»
Σχεδόν δύο χρόνια μετά την τραγωδία, και τα αναπάντητα ερωτήματα παραμένουν πολλά. Οι περιγραφές των επιβατών στις καταθέσεις τους είναι αποκαλυπτικές, ενώ οι μαρτυρίες του συνεχίζουν να συγκλονίζουν. Η επιζήσασα των Τεμπών, Βασιλική Κόκκαλη αποτελεί μια πραγματικά ζωντανή μαρτυρία του Εγκλήματος που συντελέστηκε εκείνη την ημέρα. «Κανείς από τους επιζώντες δεν κλήθηκε από τον Ανακριτή, εγώ κατέθεσα από τον Οκτώβρη. Από το βαγόνι 2 τότε είχαν κληθεί μόνο δύο άτομα, με τα οποία ήμασταν στην ίδια ομάδα ψυχοθεραπείας. Κανείς άλλος δεν είχε κληθεί. Εγώ κάπου άκουσα ότι ήθελαν να κλείσει εσπευσμένα η προανακριτική. Εγώ έδωσα την κατάθεσή μου μέσω του δικηγόρου, και έτσι αναγκάστηκε ο Εφέτης να με καλέσει για κατάθεση γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Από τη στιγμή που πήγε η υπεύθυνη δήλωση, ήταν υποχρεωμένος να το κάνει. Όχι δεν κληθήκαμε. Όπως δεν κλήθηκε κανένας άλλος από τους επιζώντες για κατάθεση. Με τον ίδιο τρόπο που το έκανα εγώ μέσω υπεύθυνης δήλωσης, το έκαναν και οι άλλοι επιβάτες. Μόνοι μας.
Εγώ ήμουν στο τρίτο βαγόνι. Δεν καθόμουν στη θέση όπου είχε βγάλει το εισιτήριο. Καθόμουν στο τέρμα του πρώτου τμήματος του τρίτου βαγονιού γιατί είχα βρει εκεί ένα σημείο για να φορτίσω το κινητό μου. Μετά τα φρεναρίσματα, το βαγόνι άρχισε να παίρνει τούμπες. Το βαγόνι το δικό μας διαλύθηκε. Εγώ καθόμουν από τη δεξιά πλευρά και βρέθηκα απέναντι. Έξω από το τρένο. Είχαν πέσει πάνω μου πράγματα και αντικείμενα, δεν μπορούσα μόνη μου να απεγκλωβιστώ. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και η μυρωδιά έντονη. Είχα πολύ βήχα. Αισθανόμουν ότι πνίγομαι. Δεν ήταν η μυρωδιά της κοινής φωτιάς. Δεν ήταν η μυρωδιά από καλώδια που καίγονταν. Διότι κάποια στιγμή είχα καλώδια δίπλα μου, και ήξερα πως ήταν η μυρωδιά. Η μυρωδιά δεν είχε καμία σχέση με τη φωτιά. Η μυρωδιά ήταν ένα έντονο χημικό. Ήταν η μυρωδιά των παλιών καθαριστηρίων επί εκατό διακόσιες φορές πάνω. Εγώ από τα πράγματά μου βρήκα μόνο το παλτό μου, το οποίο το πήρα στο σπίτι, σε ένα μικρό δυαράκι, το έβαλα στο χώρο, μετά το έβαλα στο μπαλκόνι και στη συνέχεια το πέταξα γιατί δεν υποφερόταν η μυρωδιά του. Και το σπίτι μου για πάνω από δύο μήνες μύριζε αυτή τη μυρωδιά.
Με απεγκλώβισαν στην αρχή δύο φοιτητές. Μετά έσπασαν τα παράθυρα για να βγει ο κόσμος. Υπήρχαν άνθρωποι εγκλωβισμένοι κάτω από τα πόδια μας, οι οποίοι μας ζητούσαν βοήθεια αλλά δεν τους βλέπαμε. Ήταν θαμμένοι στην ουσία. Δίπλα μου ήταν εγκλωβισμένη και η Ιφιγένεια, η κοπέλα από τα Γιαννιτσά, την οποία δεν μπορούσαν να απεγκλωβίσουν γιατί είχαν σφηνώσει τα πόδια της. Μέχρι που βγήκα εγώ, το κορίτσι ζούσε. Είχε δηλαδή επικοινωνία. Ωστόσο, το κορίτσι βρέθηκε νεκρό δύο ημέρες μετά. Απορώ γιατί ήταν ένα κορίτσι που το έβλεπες από όπου και να ήσουν. Από όπου και να έμπαινες εάν έκανες διάσωση την κοπέλα την έβλεπες.
Εγώ αντιλήφθηκα και αναζωπυρώσεις. Μετά την πρώτη μεγάλη έκρηξη μας φώναζαν να βγούμε γρήγορα από το τρένο γιατί υπήρχαν φωτιές. Και σίγουρα υπήρξαν και άλλες εκρήξεις. Εγώ μίλησα με άνθρωπο που βρέθηκε απανθρακωμένος έξω από το τρένο! Όταν βγήκα από το τρένο ήρθε επιβάτης πιθανότατα, από το πρώτο ή δεύτερο βαγόνι, και μου ζητούσε βοήθεια για την κοπέλα του, ήταν άνθρωπος χωρίς εξωτερικά τραύματα. Δεν υπήρχαν διασώστες. Και δεν ήταν τα πρώτα λεπτά! Ο κόσμος που σώθηκε, σώθηκε από τους φοιτητές. Ο συγκεκριμένος λοιπόν επιβάτης επέστρεψε εκεί που ήταν, και μέρες μετά τον είδα στην τηλεόραση. Δεν πέθανε από τη σύγκρουση. Δεν πέθανε από την πρώτη έκρηξη που έγινε. Ο άνθρωπος βρέθηκε απανθρακωμένος έξω από το τρένο! Άρα έγινε σίγουρα δεύτερη αναζωπύρωση. Αλλιώς δεν εξηγείται! Η κοπέλα που ήταν δίπλα μου είχε πιθανότητες επιβίωσης και την άφησαν και πέθανε. Δεν βοηθηθήκαμε από κανέναν. Ούτε νερό δεν μας έφεραν. Εγώ έβηχα δύο ώρες και δεν φιλοτιμήθηκε κανείς να μου πει μήπως θέλετε λίγο νερό ή μία κουβέρτα. Ούτε γιατρός να έρθει, ούτε νοσοκόμα ούτε ασθενοφόρο. Για τουρισμό ήρθαν»;