Ένα άρθρο του Τούρκου συγγραφέα και πολιτικού αναλυτή Νιντρέτ Ερσανάλ, που δημοσιεύτηκε από την Yeni Şafak, αναφέρεται στις γεωπολιτικές αλλαγές στην περιοχή, με την Τουρκία να πρωτοστατεί στην αναμόρφωση της περιφερειακής τάξης, ιδιαίτερα στη Συρία.
Ο συγγραφέας επισημαίνει τη διάλυση των SDF και του ρόλου της Άγκυρας στην κατεύθυνση των εξελίξεων, μαζί με την ασυμφωνία μεταξύ των θέσεων των ΗΠΑ και της Ευρώπης στο συριακό ζήτημα.
Συζητά επίσης τον αντίκτυπο της κυβέρνησης Τραμπ στην πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και τις προσπάθειές της να περιορίσει την ιρανική και τη ρωσική επιρροή χωρίς άμεση αντιπαράθεση.
Αντίθετα, η επιρροή της Τουρκίας επεκτείνεται μέσω περιφερειακών συμμαχιών με τη Συρία, το Ιράκ, τον Λίβανο και την Ιορδανία, με την υποστήριξη της ευρωπαϊκής υποστήριξης, αντανακλώντας την αναμόρφωση της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή, σύμφωνα με τον συγγραφέα.
Ο αρθρογράφος σημειώνει:
Η περιοχή φαίνεται να είναι οργανωμένη σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο σχέδιο και η Τουρκία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτού του σχεδίου, τόσο στην ίδρυσή του όσο και στην εφαρμογή του.
Η παράδοση της κουρδικής οργάνωσης των SDF δείχνει την τουρκική μαεστρία στην εκτέλεση.
Υπάρχουν άλλοι παίκτες; Φυσικά, αν δεν υπήρχαν, θα το θεωρούσαμε περίεργο. Κάποιοι από αυτούς έπαιξαν και θα παίξουν θετικούς ρόλους, άλλοι αρνητικούς ρόλους και αυτό θέλει εξήγηση.
Αυτή η εκστρατεία ξεκίνησε με ένα κάλεσμα για συμφιλίωση με τον Άσαντ και ακολούθησε ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ο ηγέτης του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος, ξεκινώντας μια στρατηγική μπάλα σε ευρεία κλίμακα, προετοιμάζοντας τις σχέσεις Τουρκίας-Ιράκ, ακόμη και στο βόρειο Ιράκ, αλλάζοντας τη διοίκηση της Δαμασκού και απομακρύνοντας τον Άσαντ από το παιχνίδι, αποστασιοποιώντας το Ιράν και περιορίζοντας τη ρωσική επιρροή.
Αλλά, λέμε:
Οι εξελίξεις θα συνεχιστούν και θα ακολουθήσουμε αυτή τη διαδικασία με προσοχή, κάτι που είναι φυσιολογικό. Έχουμε περάσει πολλά, αλλά η ουσία είναι η εξής: οι SDF έχουν αυτοδιαλυθεί, όπως και αυτοί που βρίσκονται πίσω από αυτήν (η πολιτική των ΗΠΑ) και όσοι βρίσκονται εντός αυτής (PKK).
Αυτό είναι ιστορικό από μόνο του, είναι μια άλλη σελίδα. Αυτό δεν είναι λίγο, σημαίνει πολλά.
Η θέση των ΗΠΑ είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο περίεργα σημεία. Παρά την ιστορική θέση των ΗΠΑ για τη Συρία και το PKK, η κυβέρνηση Τραμπ παρέμεινε σιωπηλή για πολύ καιρό.
Αλλά η δήλωση Τραμπ ότι «το κλειδί για τη Συρία είναι στα χέρια των Τούρκων» είναι ακόμα νωπή στο μυαλό μας και δεδομένων των σημερινών εξελίξεων, είναι σαφές ότι είχε δίκιο.
Αλλά «δεν επενέβησαν σε κάτι άλλο;». Αυτή η ερώτηση αξίζει να εξεταστεί. Ας το αναλύσουμε.
Λίγες ώρες πριν από τη χειραψία των SDF με την κυβέρνηση της Δαμασκού, οι δηλώσεις του Προέδρου Ερντογάν δείχνουν ότι η Άγκυρα γνώριζε την κατάσταση και παρέμεινε επιφυλακτική μέχρι την τελευταία στιγμή, αλλά ότι έθεσε το θέμα στο παγκόσμιο πλαίσιο. Μπορούμε να κατανοήσουμε την προσέγγιση της Αμερικής υπό την κυβέρνηση Τραμπ μέσω αυτού;
Οι συζητήσεις για την εξωτερική πολιτική των τελευταίων εβδομάδων έδειξαν ότι τα πράγματα δεν θα συνεχίσουν όπως ήταν πριν.
Με άλλα λόγια, η παγκόσμια τάξη πραγμάτων που υποτίθεται ότι βασίζεται σε κανόνες και νόμους έχει εισέλθει σε κατάσταση κατάρρευσης. Τα πιο σοβαρά πλήγματα στο διεθνές σύστημα έγιναν από τους ίδιους τους ιδρυτές αυτού του συστήματος. Σχεδόν όλοι παραδέχονται ότι μπήκαμε σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή.
Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο ανησυχούν οι δικαιούχοι του παλαιού συστήματος. Εμείς, με τη σειρά μας, διαμορφώνουμε όλες τις στρατηγικές μας ανάλογα.
Έχει αλλάξει η κατάσταση στη Συρία για τα κυρίαρχα ή ισχυρά μπλοκ στο Πεντάγωνο και την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ, καθώς και για τη CIA και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ;
Έχει αλλάξει η άποψή τους για τις τρομοκρατικές οργανώσεις; Ναι, σίγουρα απρόθυμα και με υβριστικά λόγια.
Δεν γνωρίζουμε ακόμη τις λεπτομέρειες του τι συνέβη στις συναντήσεις των ηγετών της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ με τις SDF τον περασμένο μήνα ή στις επικοινωνίες που είχαν τρεις ημέρες πριν από τη συμφωνία, αλλά κανείς δεν φαντάζεται ότι είπαν: «Μην υπογράψετε, συνεχίστε να τρομοκρατείτε».
Μπορούμε να δούμε τη συνολική εικόνα του τι συμβαίνει, και αυτή είναι ότι η κυβέρνηση Τραμπ δεν θέλει προβλήματα στην περιοχή μας, όπως έκανε στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Αυτό είναι αποδεκτό κατ’ αρχήν, αλλά υπάρχουν διαφορές στις λεπτομέρειες.
Υπάρχουν λεπτές διαφορές μεταξύ της προσέγγισης των ΗΠΑ στη Συρία και των ευρωπαϊκών και βρετανικών απόψεων.
Η Ουάσιγκτον δεν θέλει καθόλου το Ιράν να έχει παρουσία στη Συρία και θέλει να περιορίσει τη Ρωσία. Δεν θέλει με κανέναν τρόπο τα συμφέροντα του Ισραήλ να επηρεαστούν από τις εξελίξεις. Διατηρεί τις σχέσεις της με τη διοίκηση της Δαμασκού, αλλά θέτει όρους, για παράδειγμα, σχετικά με τις μειονότητες στη χώρα.
Αφήνει την εφαρμογή στην Τουρκία, δεν την εμποδίζει, αλλά δεν στέκεται ούτε πίσω της. Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και το Λονδίνο παίρνουν πιο ξεκάθαρες θέσεις. Υποστηρίζει τη διοίκηση της Δαμασκού, αίρει τις κυρώσεις και παίρνει μια πιο φιλοτουρκική στάση.
Δεν πρόκειται για αντιπολίτευση, αλλά για αντίφαση, η οποία τροφοδοτείται επίσης από τη δυσαρέσκεια για τις γενικές πολιτικές της κυβέρνησης Τραμπ.
Για παράδειγμα, το κύριο άρθρο των Financial Times: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πλέον εχθρός της Δύσης. Η Ουάσιγκτον αποφάσισε να εγκαταλείψει τον ρόλο της στον κόσμο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο». («Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πλέον ο εχθρός της Δύσης», 25/02, Financial Times).
Αυτό δεν κρύβεται πλέον σε κανέναν. Αλλά το να περιγράφεις τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη χώρα που εκπροσωπεί την ίδια τη Δύση, ως «εχθρό της Δύσης», ουσιαστικά σημαίνει ότι παραδέχεσαι ότι αυτό που μένει από τη Δύση δεν είναι πλέον η Δύση που γνωρίζαμε. Προσπαθούν να αντέξουν και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στη στάση τους απέναντι στην Ουκρανία, όπου βρίσκονται πλέον σε εντελώς αντίθετες πλευρές. Σε ειδικές περιπτώσεις, όπως η Συρία, το σκηνικό παίρνει τελείως διαφορετική μορφή.
Η ανάπτυξη μιας θέσης, στρατηγικής ή δύναμης που να συνάδει με τη συνολική προσέγγιση ασφάλειας, χωρίς να διαταράσσονται οι πολιτικές των ΗΠΑ στη Συρία, συνάδει επίσης με τη δυσαρέσκεια του Τραμπ για τις πολιτικές της χώρας του εκεί. Αυτό επιτυγχάνεται σε συνεργασία με την Τουρκία, χωρίς να εκφράζονται ανησυχίες για το Ισραήλ.
Για παράδειγμα, στο Ιράν αυτή η κατάσταση μπορεί να εκδηλωθεί διαφορετικά. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα από τα αποτελέσματα της ρωσοαμερικανικής προσέγγισης, όπου η Μόσχα θα μπορούσε να παρέμβει, εκμεταλλευόμενη τη δυναμική που υπέδειξε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ όταν είπε: «Το Ιράν μας μιλά σε διαφορετική γλώσσα από αυτή που δηλώνει στον κόσμο». Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να δημιουργηθεί ένας δίαυλος επικοινωνίας με την Τεχεράνη χωρίς να προκαλέσει την οργή του Ισραήλ, χρησιμοποιώντας την πολιτική του καρότου και του ραβδιού.
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι τα συμφέροντα του Τραμπ με το Ισραήλ, και ειδικότερα τον Νετανιάχου, στην περιοχή της Δυτικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής δεν είναι απολύτως πανομοιότυπα. Αυτή η αντίθεση μπορεί να μην είναι εμφανής στη Γάζα και την Παλαιστίνη, αλλά είναι ξεκάθαρα εμφανής στην πολιτική του Κόλπου και στη δυναμική του Ιράν.
Τελικά, μια πυραμίδα επιρροής αναδύεται στη Συρία, με την Τουρκία στην κορυφή, τις Ηνωμένες Πολιτείες να βρίσκονται σιωπηλά στο κάτω μέρος και μια ευρωπαϊκή-βρετανική προσέγγιση.
Από την άλλη πλευρά, η επιρροή της Τουρκίας διευρύνεται σταδιακά, όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη συνάντηση μεταξύ Συρίας, Ιράκ, Ιορδανίας και Λιβάνου. Η Άγκυρα ενισχύει την επιρροή της μέσω περιφερειακών μπλοκ, με την υποστήριξη της Βρετανίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας.
Αυτό εννοούσε ο Τούρκος πρόεδρος όταν είπε: «Αναδιαμορφώνουμε το σύστημα σύμφωνα με τη νέα παγκόσμια τάξη».
—