Κώστας Βαξεβάνης: Οι νταβατζήδες είναι παρελθόν

Η εποχή που ο Κώστας Καραµανλής περιέγραφε την πολιτική ζωή στη χώρα ως αλισβερίσι πέντε νταβατζήδων και της κυβέρνησης µοιάζει πλέον ροµαντική. Η βιαιότητα µε την οποία µια µικρή οµάδα ανθρώπων καθορίζει την τύχη της Ελλάδας χωρίς έλεγχο και λογοδοσία είναι ανατριχιαστική. Το µοτίβο δεν είναι η παραδοσιακή σχέση µεταξύ επιχειρηµατικού κατεστηµένου και µέσων ενηµέρωσης που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις. Ακόµη και η λέξη «διαπλοκή» που χρησιµοποίησε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για να περιγράψει τον κανόνα διαιώνισης της εξουσίας είναι ακατάλληλη.

Επί υιού Μητσοτάκη η εξουσία ούτε διαπλέκεται ούτε συµπλέκεται ακολουθώντας κανόνες και επετηρίδα. Στο σύστηµα Κυριάκου Μητσοτάκη ένας λογιστής µε σχέσεις µε το διεφθαρµένο σύστηµα εφοριακών µπορεί να έχει µεγαλύτερη εξουσία από τον υπουργό Οικονοµικών και δεν χρειάζεται να πάρει εντολές από αυτόν. Κινείται αυτόνοµα και αποτελεσµατικά στο περιβάλλον διαφθοράς που δηµιουργεί γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Το σύστηµα εξουσίας δεν είναι ούτε κάθετο ούτε οριζόντιο. Είναι περίεργα διακλαδιζόµενο µε τρόπο που τις εξελίξεις µπορούν να καθορίζουν ένας ψευτοεπιχειρηµατίας, ο οποίος έχει πρόσβαση σε ευρωπαϊκά προγράµµατα ή στο σύστηµα απευθείας αναθέσεων, µαζί µε έναν µητροπολίτη και έναν εκδότη-εκβιαστή.

Τα κέντρα πραγµατικής εξουσίας έχουν µετατοπιστεί προς έναν παρακρατικό άξονα, που εξασφαλίζει ότι δεν θα υπάρχουν έλεγχος και τιµωρία.
Το σύστηµα παρακολουθήσεων που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια δηµιούργησε πρωτοφανή χαρακτηριστικά σε αυτό που αποκαλούµε πολιτική ζωή. Πολιτικοί της αντιπολίτευσης αλλά και της ίδιας της κυβέρνησης, αφού υπήρξαν παρακολουθούµενοι, µετατράπηκαν σε εκβιαζόµενους, Στελέχη των βασικών θεσµών της χώρας έγιναν πιόνια αυτών που τους παρακολουθούσαν. Απαραίτητη προϋπόθεση για να συµβεί αυτό δεν ήταν µόνο η προσωπική τους δειλία αλλά και η συµµετοχή τους σε υποθέσεις διαφθοράς που είχε καταγραφεί στερεοφωνικά. Για ποιο λόγο ένας εισαγγελέας, ένας ανώτατος αξιωµατικός των Ενόπλων ∆υνάµεων, ένας εκδότης ή ένας πολιτικός να µην υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στον υποκλοπέα θύτη τους, αν όχι γιατί έχει σκελετούς στην ντουλάπα;

Η αναποτελεσµατική αντιµετώπιση του συστήµατος Μητσοτάκη και η εµπλοκή του συνόλου σχεδόν της αντιπολίτευσης σε φιλολογική αντιπαράθεση µε την πολιτική του είναι πολύ πιθανόν να µην έχουν ως βάση µόνο την ανικανότητα αλλά και τους εκβιασµούς. Ο Μητσοτάκης ύστερα από µια καταστροφική αντιµετώπιση της πανδηµίας κατάφερε να επικρατήσει έχοντας απέναντί του µια αντιπολίτευση που µετέφερε τις δικές του προτεραιότητες ως διλήµµατα στο εσωτερικό της.
Ο πρωθυπουργός κατάφερε να καθαρίσει αναίµακτα σκάνδαλα που ακουµπούσαν την παράταξή του αλλά και τον ίδιο, όπως αυτό της Novartis (οι σχέσεις του µε τον Φρουζή και η σύνδεσή τους αποδεικνύεται µε e-mail), και έσυρε ως το ειδικό δικαστήριο αντιπάλους του. Το προβληµατικό του πόθεν έσχες εξαγνίστηκε, τη µία φορά ενώ ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και τη δεύτερη µε τη σιωπηλή συµµετοχή του ως αντιπολίτευσης.

Από την άλλη µεριά η πολιτική δράση µετατράπηκε σε αυτό που επιθυµούσε ο Μητσοτάκης: σε ανάλυση επικοινωνιακών όρων και δηµοσκοπικών προφητειών. Αντί να επικρίνουν το φαινόµενο Σταν Γκρίνµπεργκ ως παραχάραξη της πολιτικής, αναζητούσαν τον δικό τους Γκρίνµπεργκ και τη δική τους ευνοϊκή δηµοσκόπηση.

Οι σηµερινές αποκαλύψεις του Documento, ότι εταιρεία συνδεδεµένη πολύπλευρα µε το Μέγαρο Μαξίµου και τον Μητσοτάκη προσωπικά φαίνεται να είχε στο µισθολόγιό της πρόσωπα που στην πραγµατικότητα δούλευαν για τη Ν∆, αποτελούν την επιτοµή της παραµόρφωσης της πολιτικής λειτουργίας. Οι πιθανές ποινικές και φορολογικές ευθύνες που έχουν η εταιρεία αλλά και η Ν∆ (παράνοµη χρηµατοδότηση κόµµατος, φοροδιαφυγή µέσω ψεύτικων εξόδων) είναι ίσως η µικρότερη διάσταση του προβλήµατος. Οι «εργαζόµενοι» της εταιρείας Blue Skies είχαν δύο κυρίως «έργα». Κάποιοι από αυτούς αναλάµβαναν επιχειρήσεις συκοφάντησης προσώπων και δολοφονίας χαρακτήρα των αντιπάλων της κυβέρνησης µέσα από ανώνυµους λογαριασµούς στα social media. Οι υπόλοιποι προετοίµαζαν την άνοδο του Μητσοτάκη στην εξουσία µε χρήµατα που έδιναν επιχειρηµατίες πληρώνοντας εικονικό έργο. Στην πραγµατικότητα, κάποιοι πλήρωναν αδρά προκειµένου να ανέβει ο Μητσοτάκης στην κυβέρνηση.
Οσοι επένδυσαν στην άνοδο Μητσοτάκη µε τον τρόπο αυτό προφανώς εξαργύρωσαν και εξαργυρώνουν τη χάρη που έκαναν µε παχυλές συµβάσεις και ασυλία από την κυβέρνηση.

Η δηµοκρατία έχει καταλυθεί. Η εκλογή της κυβέρνησης γίνεται διά της ελεύθερης βούλησης των πολιτών, αλλά το ερώτηµα είναι ποιος και πώς διαµορφώνει αυτήν τη βούληση. Η απάντηση είναι ότι τη διαµορφώνουν οι στρεβλωτές της αλήθειας ρίχνοντας εκατοµµύρια ευρώ και ψέµατα στο διαδίκτυο.
Εκεί που κάποτε υπήρχαν οι κανόνες της πολιτικής, ακόµη και της διαπλοκής, σήµερα υπάρχει ένα παντοδύναµο σύστηµα που θέτει τους δικούς του όρους. Θύµα του µπορεί να είναι οποιοσδήποτε, όχι µόνο ο πολιτικός αντίπαλος, αλλά και ο άλλοτε φιλικός επιχειρηµατίας που δεν υποτάσσεται.
Η επιχειρηµατικότητα στη χώρα εξαρτάται από ένα σύστηµα εκβιασµών στο οποίο µετέχει η ίδια η ΑΑ∆Ε. Επιχειρηµατίες εκβιάζονται µε ανώνυµες καταγγελίες και στηµένους φορολογικούς ελέγχους. Το πολιτικό σύστηµα όχι µόνο αποδεικνύεται ανίκανο να δώσει λύσεις και να επιφέρει κάθαρση, αλλά µετέχει µε την υποχωρητικότητά του στην κανονικοποίηση αυτού του βρόµικου πλαισίου λειτουργίας.

Η παραµονή του Μητσοτάκη στην εξουσία δεν βασίζεται πλέον στην αποδοχή, αλλά στην απόγνωση. Απογοητευµένοι και καταπτοηµένοι πολίτες αντιλαµβάνονται τον εαυτό τους ανίκανο να ορίσει τις λύσεις και τον Μητσοτάκη ως αναγκαίο κακό.
Η επόµενη µέρα είναι αβέβαιη, ενώ η µόνη βεβαιότητα είναι ότι η χώρα καταστρέφεται. Οσονούπω θα κληθεί να καταβάλει και το οικονοµικό τίµηµα της εµφανιζόµενης ως ευρωπαϊκής άµυνας, ενώ ήδη πληρώνει το κόστος της εµπλοκής της διά του Μητσοτάκη στη διεθνή αντιπαράθεση για την Ουκρανία.
Το σοβαρό µέληµα των κυβερνώντων το επόµενο διάστηµα είναι να βρουν τρόπο να φωτογραφηθούν µε τη νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Αθήνα και να δηλώσουν τη συµπάθεια στον µέχρι πρόσφατα δαίµονα του κακού Ντόναλντ Τραµπ.

Αντε και καλή Ανάσταση