Εξι μήνες αφότου εκλέχθηκε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο Σωκράτης Φάμελλος αντιμετωπίζει κοινά προβλήματα με τον ομόλογό του στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ. Νίκο Ανδρουλάκη. Το κόμμα του βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και σε καθοδική τροχιά διαρκείας, φέροντας στο προσκήνιο το βάρος της προσωπικής του ευθύνης για την αρνητική τροπή των πραγμάτων.
Toυ Γιώργου Χατζηδημητρίου – κυριακάτικη δημοκρατία
Ο οδοστρωτήρας Κασσελάκης, που ισοπέδωσε κάθε ίχνος σοβαρότητας, μετέτρεψε το κόμμα σε θλιβερό καρνάβαλο. Την περασμένη Πέμπτη η Δικαιοσύνη πρόσθεσε και τον επίλογο, κρίνοντας ότι ο τυχάρπαστος κομήτης που ενέσκηψε από τις ΗΠΑ είναι απατεώνας και με τη βούλα του νόμου. Προσπαθούν σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ να εισαγάγουν κανόνες ασφαλείας για να μην την ξαναπάθουν, αλλά στο σημείο που έφτασαν ίσως και αυτό να μη χρειάζεται καν. Το κακό έχει ήδη γίνει… Ολο και περισσότεροι στην Κουμουνδούρου συνειδητοποιούν ότι δύσκολα ξεφεύγει κανείς από τα βρόχια της απαξίωσης.
Το πρόβλημά του, όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς, αφορά το σύνολο της κεντροαριστερής πολυκατοικίας. Ο κόσμος -αυτό τουλάχιστον μαρτυρούν οι δημοσκοπήσεις- τους φωνάζει ότι κανένας δεν μπορεί μόνος του να σταθεί αξιόμαχα απέναντι στη Ν.Δ., αλλά για τα περιχαρακωμένα κόμματα του χώρου, όπως λέει ευθύβολα η λαϊκή σοφία, «στην γκορτσιά είν’ το σύνορο»…
Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., υπό την ανανεωμένη ηγεσία Ανδρουλάκη, ο οποίος απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της βάσης, πλην όμως αδυνατεί, όπως βλέπουν και τα στελέχη του, να διευρύνει τους κομματικούς ορίζοντες σε νέα ζωογόνα ακροατήρια, επανήλθε σε έναν παλιομοδίτικο ηγεμονισμό, ο οποίος δεν στηρίζεται σε εμπράγματες αντιστοιχίες. Από την άλλη, η Νέα Αριστερά, η οποία οδεύει πλησίστια στον πολιτικό αφανισμό, έχει εγκλωβιστεί στον ναρκισσισμό του Ε. Τσακαλώτου, ο οποίος φυσικά δεν έχει ουδεμία σχέση με την Αριστερά -όλοι έχουν πειστεί ότι θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο κυνικότερος υπουργός Οικονομικών του Μητσοτάκη– και προκαλεί έκδηλη αμηχανία στον πρόεδρο του κόμματος Αλέξη Χαρίτση, ο οποίος δεν θέλει εντούτοις να κλείσει την πόρτα της στρατηγικής συμπόρευσης.
Προσπάθειες
Σε τούτο το ασταθές έδαφος παρατηρούνται κάποιες ηρωικές μεν, όπως χαρακτηρίζονται, αλλά αποσπασματικές προσπάθειες, οι οποίες δεν καταλήγουν σε κάποια κοινή κοίτη. Οπως, λόγου χάρη, η κίνηση του πρώην υπουργού και στελέχους του ΠΑΣΟΚ Χάρη Καστανίδη, ο οποίος συγκέντρωσε τις προηγούμενες μέρες 140 υπογραφές στελεχών κάτω από ένα κείμενο για την ανασύνθεση του χώρου. Αναλόγως κινείται δι’ αρθρογραφίας και η Λούκα Κατσέλη, με σκοπό να πιέσει προς την ίδια κατεύθυνση.
Οι ρεαλιστές βλέπουν ότι έτσι «δεν πρόκειται τίποτε να γίνει»… Ειδικώς η πλευρά των Αντώνη Κοτσακά, Διονύση Τεμπονέρα, Χάρη Τσιόκα κ.ά. υπογραμμίζει την ανάγκη να προταχθούν οι συνεργασίες σε προγραμματική βάση για τα μείζονα λαϊκά προβλήματα (παραγωγικό πρότυπο, εισοδήματα, μισθοί, ακρίβεια, στέγη, κ.λπ.), οι οποίες περιλαμβάνουν απαραιτήτως και τη δέσμευση «για μονομέτωπο αγώνα κατά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της Δεξιάς και μετά να δούμε και την εκλογική συμπόρευση, ξεκινώντας από τις μονοεδρικές περιφέρειες και ούτω καθεξής».
Η τύχη του Φάμελλου δεν θεωρείται προτεραιότητα, αφού, όπως τονίζουν, η όλη συζήτηση δεν αφορά πρόσωπα, αλλά το πολιτικό σχέδιο, το οποίο «υπερβαίνει τον ΣΥΡΙΖΑ και τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα». Και ο Τσίπρας; Θέλοντας και μη όλοι αναγνωρίζουν ότι εκπροσωπεί ένα σημαντικό κεφάλαιο για την ευρύτερη Αριστερά, με σημαντικό ρόλο εγγυητή στην πορεία ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Δεν έχει αποφασίσει ακόμη να διαβεί τον Ρουβίκωνα, αλλά αυτό σχετίζεται μάλλον με το γεγονός ότι δεν δείχνουν όλοι να τον χρειάζονται…