Η σφαγή του Οραντούρ-συρ-Γκλαν στις 10 Ιουνίου 1944 (ίδια μέρα που οι ναζί έκαψαν το Δίστομο)

“Η σφαγή του Οραντούρ-συρ-Γκλαν”: Στις 10 Ιουνίου 1944 (ίδια μέρα που οι ναζί έκαψαν το Δίστομο),τα Waffen-SS μπαίνουν στο χωριό Οραντούρ-συρ-Γκλάν (κατεχόμενη από τους ναζί Γαλλία). Γάλλοι δωσίλογοι είχαν ισχυριστεί ότι υπήρχαν πληροφορίες για ενέργειες της αντιφασιστικής αντίστασης στην περιοχή (και την απαγωγή ενός αξιωματικού των SS).

Περικύκλωσαν το Οραντούρ-συρ-Γκλάν και διέταξαν όλους τους κατοίκους να συγκεντρωθούν στην πλατεία του χωριού. Η συγκέντρωση των κατοίκων ολοκληρώθηκε περίπου στις 14.45, από έναν Αλσατό άνδρα των Waffen-SS που ανέλαβε χρέη διερμηνέα, μεταφράζοντας τα λόγια του διοικητή του Ντίκμαν. Άρχισαν οι απειλές ότι θα πυρποληθούν τα σπίτια και θα ανατιναχθούν οι αποθήκες.
Μετά οι άνδρες των SS τούς χώρισαν σε άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Στις 3 μ.μ 350 γυναίκες και τα παιδιά μεταφέρθηκαν στην εκκλησία, όπου κλειδώθηκαν και το χωριό λεηλατήθηκε.
Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, οι SS πυροδότησαν μια βόμβα καπνού στην εκκλησία. Όταν τα παράθυρα έσπασαν εκείνοι που παγιδεύτηκαν πυροβολήθηκαν ή σκοτώθηκαν με τη ρίψη χειροβομβίδων. Ξέσπασε φωτιά στην εκκλησία και κάθε προσπάθεια διαφυγής εμποδίστηκε. 349 γυναίκες και παιδιά δολοφονήθηκαν. Μόνο μια γυναίκα κατάφερε να δραπετεύσει. Παράλληλα οι άνδρες οδηγήθηκαν σε έξι αχυρώνες και υπόστεγα όπου υπήρχαν ήδη πολυβόλα.
Σύμφωνα με μαρτυρία επιζώντος τα SS άρχισαν να πυροβολούν με στόχο τα πόδια τους.Όταν τα θύματα δεν μπορούσαν πλέον να κινηθούν τα SS τα κάλυψαν με καύσιμα και έβαλαν φωτιά στους αχυρώνες. Μόνο έξι άνδρες κατάφεραν να ξεφύγουν, μερικοί από τους οποίους τραυματίστηκαν σοβαρά.
Το επόμενο πρωί, το χωρίο δεν υπήρχε πιά. Όλα τα κτίρια, όπως η εκκλησία, το σχολείο, το δημαρχείο, το ταχυδρομείο κ.α ήταν καμμένα ερείπια. Στους δρόμους υπήρχαν καμμένα και διαμελισμένα πτώματα.
Συνολικά, 642 κάτοικοι (άνδρες-γυναίκες-παιδιά) σφαγιάστηκαν από μονάδα των Waffen-SS και τους συνεργάτες τους. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη σφαγή αμάχων που διαπράχθηκε στη Γαλλία από τα στρατεύματα κατοχής στη διάρκεια του πολέμου.
Μετά την καταστροφή του χωριού, οι επιζώντες ζούσαν σε ξύλινους στρατώνες και στη συνέχεια, από το 1953, σε περίπου είκοσι από τα διακόσια σπίτια που χτίστηκαν μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα ερείπια.
Η δίκη για την σφαγή ξεκίνησε το…1953. Το στρατιωτικό δικαστήριο στο Μπορντώ καταδίκασε 21 στρατιώτες των SS που ήταν παρόντες στη δίκη (στη σφαγή συμμετείχαν περίπου 200 αλλά οι υπόλοιποι είτε είχαν σκοτωθεί είτε”δεν μπορούσαν να εντοπιστούν”), συμπεριλαμβανομένων δεκατεσσάρων Αλσατών. Οι Αλσατοί προσπάθησαν να ισχυριστούν ότι είχαν στραστολογηθεί στα SS “παρά την θέληση τους”.
Οι καταδίκες ανακοινώθηκαν 13 Φεβρουαρίου 1953. Έξι μέρες μετά 19 Φεβρουαρίου το Γαλλικό κοινοβούλιο ενέκρινε νόμο περί αμνηστίας για τις αναταραχές στην Αλσατία και έτσι σύντομα και αυτοί αφέθηκαν ελεύθεροι.
Όμως ούτε οι Γερμανοί ναζί έμειναν πολύ στην φυλακή. Μέχρι το 1958, ήταν όλοι ελεύθεροι! Μάλιστα, ο στρατηγός Χάιντς Λάμμερντινγκ (είχε δώσει τις εντολές για αντίποινα κατά της αντίστασης) έγινε “επιτυχημένος επιχειρηματίας” και πέθανε το 1971 στην Δ.Γερμανία.
Εξαίρεση ήταν η περίπτωση του Χάιντς Μπαρτ τον οποίο κατάφεραν να εντοπίσουν και να συλλάβουν οι αρχές της Σοσιαλιστικής Ανατολικής Γερμανίας το 1983. Kαταδικάστηκε σε ισόβια αλλά μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ και της Λαοκρατική Δημοκρατίας, το 1997, αποφυλακίστηκε. Πέθανε το 2007.
Μετά τον πόλεμο, ο ντε Γκωλ αποφάσισε ότι το χωριό δεν πρέπει να ξαναχτιστεί αλλά να παραμείνει ακριβώς όπως ήταν, ως μνημείο. Το νέο Οραντούρ-συρ-Γκλάν χτίστηκε μετά τον πόλεμο.
Τα ερείπια του αρχικού χωριού παραμένουν μνημείο της φρικαλεότητας των ναζιστικών εγκλημάτων.