Οι τελευταίες αποκαλύψεις της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet σχετικά με την πρόθεση των ΗΠΑ να μετασταθμεύσουν αεροσκάφη ανεφοδιασμού στην Κύπρο, σε βρετανικές στρατιωτικές βάσεις, επιβεβαιώνουν αυτό που πολλοί στην Αθήνα και τη Λευκωσία φοβούνται εδώ και καιρό.
Η Ανατολική Μεσόγειος μετατρέπεται ταχύτατα σε ενεργό πεδίο πολεμικών σχεδιασμών από δυνάμεις εκτός περιοχής, χωρίς τη συναίνεση ή τον ουσιαστικό έλεγχο των άμεσα εμπλεκόμενων λαών. Παρά τους ισχυρισμούς περί «συμμαχικής συνεννόησης», η Ελλάδα και η Κύπρος φαίνεται να πιέζονται σταθερά να ευθυγραμμιστούν με έναν αμερικανο-ισραηλινό άξονα, με την Τουρκία να εμφανίζεται, υποκριτικά, ως «ουδέτερος παρατηρητής» των εξελίξεων, την ώρα που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τις εντάσεις για να προωθήσει τις δικές της στρατηγικές βλέψεις.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι ΗΠΑ σκοπεύουν να εγκαταστήσουν αεροσκάφη ανεφοδιασμού στη βάση του Αγγροτούρ στην Κύπρο, στο πλαίσιο ενδεχόμενης εμπλοκής τους σε νέα φάση στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το Ιράν. Αν και η Ουάσινγκτον επικαλείται την «απειλή» κατά του Ισραήλ, είναι σαφές ότι η συγκεκριμένη κινητοποίηση αφορά προετοιμασία επιθετικών επιχειρήσεων μεγάλης εμβέλειας. Εξίσου αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι ήδη χρησιμοποιούνται οι ίδιες βάσεις για τη μεταφορά αμερικανικών όπλων στο Τελ Αβίβ. Το Ιράν, από την πλευρά του, έχει προειδοποιήσει πως θα θεωρήσει κάθε επίθεση από τρίτη χώρα ως αιτία πολέμου, στοχοποιώντας πιθανά εδάφη, μεταξύ αυτών και την Κύπρο.
Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και η κυπριακή, καλούνται να απαντήσουν εάν και κατά πόσο αποδέχονται να συμμετάσχουν, έστω και έμμεσα, σε ένα νέο πολεμικό μέτωπο στη Μέση Ανατολή, το οποίο όχι μόνο δεν εξυπηρετεί εθνικά συμφέροντα, αλλά εμπλέκει και τις δύο χώρες σε ένα σενάριο ακραίας αστάθειας. Η Ελλάδα ήδη φέρεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, να μετακινεί αντιαεροπορικά συστήματα Patriot από διάφορες περιοχές στην Κρήτη, για την προστασία της αμερικανικής βάσης στη Σούδα. Πρόκειται για κίνηση που εγείρει σοβαρά ερωτήματα: γιατί η χώρα να αποδυναμώνει την άμυνά της σε κρίσιμες γεωγραφικές ζώνες, για να καλύψει ανάγκες τρίτων; Και πού βρίσκονται οι γραμμές εθνικής κυριαρχίας όταν στρατηγικά μας μέσα εντάσσονται αδιαφανώς σε ξένους σχεδιασμούς;
Η βάση της Σούδας δεν είναι απλώς μία ακόμα στρατιωτική εγκατάσταση. Είναι ο πιο σημαντικός στρατηγικός κόμβος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σε όλη τη ΝΑ Μεσόγειο, προσφέροντας άμεση πρόσβαση σε Βαλκάνια, Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική. Η παραχώρησή της για την εξυπηρέτηση πολεμικών σχεδίων που αποφασίζονται στην Ουάσινγκτον, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από το ελληνικό Κοινοβούλιο, δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα: η Ελλάδα δεν είναι απλώς «πυλώνας σταθερότητας», όπως επαναλαμβάνεται στερεοτυπικά, αλλά εν δυνάμει στόχος, στο βαθμό που δέχεται να χρησιμοποιείται ως επιχειρησιακή βάση από δυνάμεις που επιλέγουν τη σύγκρουση αντί της διπλωματίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι πρόσφατες δηλώσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, περί «ανυπόστατων σεναρίων» για ενδεχόμενη επίθεση στη Σούδα, μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακή αποφόρτιση και λιγότερο με στρατηγική τοποθέτηση. Το ίδιο ισχύει και για την ανακοίνωση του Υπουργείου Άμυνας που αποφεύγει να διαψεύσει ρητά τις μετακινήσεις κρίσιμων οπλικών συστημάτων, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο η Σούδα να λειτουργήσει ως προκεχωρημένο φυλάκιο σε πόλεμο που δεν είναι δικός μας.