Σαν σήμερα, 22 Ιουλίου 1984, πεθαίνει ο ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης Γιάννης Γαΐτης. Είναι γνωστός για τα “Ανθρωπάκια”, μορφές με πανομοιότυπο ντύσιμο με ριγέ κοστούμι/καπέλο, ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μαζοποίηση του σύγχρονου ανθρώπου.
(“Το χρηματιστήριο”, έργο του Γ.Γαΐτη)
·
Ο Γιάννης Γαΐτης ήταν ένας άνθρωπος ανήσυχος και επινοητικός, με έντονη διάθεση αμφισβήτησης αλλά και έμφυτο χιούμορ. Τα στοιχεία αυτά χαρακτηρίζουν και το έργο του, με σήμα κατατεθέν τα ανθρωπάκια.
👤 Το ανθρωπάκι εμφανίστηκε στη ζωγραφική του Γαΐτη στις αρχές της δεκαετίας του ΄60. Στη συνέχεια τυποποιήθηκε, σχηματοποιήθηκε και έγινε ο πρωταγωνιστής των συνθέσεών του, επαναλαμβανόμενο ρυθμικά σε πλήθος συνδυασμών. Αργότερα ξέφυγε από τα αυστηρά όρια του ζωγραφικού πίνακα. Επεκτάθηκε στο χώρο, κόσμησε έπιπλα και κάθε είδους αντικείμενα καθημερινής χρήσης, πέρασε στο χώρο της μόδας και πρωταγωνίστησε σε περιβάλλοντα και χάπενινγκς ως ζωντανός, πλέον, άνθρωπος.
🚋 Η “Μαζική μεταφορά” εκφράζει την κριτική και συγχρόνως ειρωνική ματιά του καλλιτέχνη στη μαζικοποίηση, τον εγκλωβισμό και την απομόνωση του ανθρώπου των αστικών κέντρων, ενώ ο διπλός τίτλος του έργου – “Μαζική μεταφορά” ή “Γενικές μεταφορές” – δημιουργεί ποικίλους συνειρμούς.
⏳ Ο Γιάννης Γαΐτης έφυγε από τη ζωή #ΣανΣήμερα το 1984.
🗿Γιάννης Γαΐτης (1923 – 1984), Μαζική μεταφορά ή Γενικές μεταφορές, 1984, Σίδερο και χρώμα, 550 x 460 x 200 εκ.
📌 Εκτίθεται στην Εθνική Γλυπτοθήκη (Άλσος Στρατού, Γουδή)
Γιάννης Γαΐτης
Αθήνα, 4 Μαρτίου 1923 – 22 Ιουλίου 1984
Ήταν Έλληνας ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης. Είναι γνωστός για τα «Ανθρωπάκια» του, μορφές που δεν έχουν ατομικά χαρακτηριστικά και έχουν πανομοιότυπο ντύσιμο με ριγέ κοστούμι και καπέλο, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μαζοποίηση του σύγχρονου ανθρώπου
Ήταν από τους πρώτους εικαστικούς που αντέδρασαν στο καθεστώς της δικτατορίας ήδη από το 1967 με τα έργα «Tiens», όπου ένας μοτοσικλετιστής κοιτάζει ένα λευκό περιστέρι που κείτεται στη γη και το «Η δολοφονία της ελευθερίας» όπου μια ομάδα στρατιώτες, με τη γνώριμη όψη που έχουν τα ανθρωπάκια του, πυροβολούν ένα περιστέρι
Έργα του εκτίθενται αυτή την εποχή στο Ίδρυμα Θεοχαράκη 08/02/2023 – 14/05/2023
Η περισσή αγάπη του για τον άνθρωπο και η αποστροφή του για κάθε είδους απολυταρχισμό θα τον έκανε να δημιουργήσει στα χρόνια της ωριμότητάς του το ανθρωπάκι, τη διάσημη φιγούρα του σύγχρονου ανώνυμου ανθρώπου των μεγαλουπόλεων της αλλοτρίωσης που υπήρξε η μεγάλη του προσωπική κατάθεση και τον έκανε διάσημο διεθνώς.
Γιάννης Γαΐτης 22Ιουλιου 1984 έφυγε από τη ζωή!!
Πρωταγωνιστές του τα πλήθη των αντιπροσωπευτικών, τυποποιημένων «ανθρώπων»
“Το ανθρωπάκι” είναι ο σημερινός άνθρωπος, ο άνθρωπος μόνος του μεσ’ την κοινωνία, είναι αν θέλετε από την παραγωγή στην κατανάλωση, είναι το ανώνυμο πλήθος”
«Οι άνθρωποι, τα Ανθρωπάκια, το κατεστημένο, έφτασαν σ΄ ένα σημείο όπου δεν παίρνει άλλο να πάει πιο μακριά… Γίνανε ένα νούμερο και τίποτα παραπάνω.
Καλημέρα !!❣️
ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΪΤΗΣ. Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΠΡΟΣΩΠΟΥ
«ΈΧΩ ΖΩΓΡΑΦΊΣΕΙ περίπου τεσσερισήμισι χιλιάδες έργα….Σήμερα κάνω το Ανθρωπάκι, δεν έχω τη δύναμη να το αλλάξω, γιατί το Ανθρωπάκι με αντιπροσωπεύει απόλυτα […]. Τώρα, αν τα έργα μου αρέσουν ή δεν αρέσουν, είναι άλλη παράγραφος, γιατί αυτό συμβαίνει κάθε φορά, που κάνω μια καινούρια δουλειά, να μην αρέσει η τελευταία. Γιατί, ο κόσμος δεν θέλει να βλέπει τον εαυτό του Ανθρωπάκι. Προτιμάει δηλαδή ένα βότσαλο, ένα λουλούδι ή κάτι άλλο, αλλά ποτέ Ανθρωπάκι! Γιατί, σου λέει, εγώ δεν είμαι αυτός. Και όμως είναι!».
Με αυτές τις αφοριστικές σκέψεις, ο Γαΐτης μας εισάγει στον οραματικό του κόσμο, στο προσωπικό εικαστικό του σύμπαν, αφού τα Ανθρωπάκια του, άλλοτε στην επιφάνεια του μουσαμά και άλλοτε στις ξύλινες κατασκευές, από το 1967 έως το 1984, σηματοδοτούν την αντιπροσωπευτικότερη ενότητα του έργου του, που τον έκανε διεθνώς αναγνωρίσιμο. Μια εικόνα της ζωής, με συναθροισμένους ανθρώπους, άλλοτε σε ένα μετρό και άλλοτε σε μια κηδεία. Η χαρά και το πένθος αποτυπώνονται αδιάκοπα, με επαναλαμβανόμενες μορφές, που άλλες θαρρείς ξέχασαν να ονειρεύονται και άλλες υποτάχθηκαν στις επιθυμίες ή τα θέλω των άλλων. Και, ξαφνικά, προβάλλουν φτερωτές μορφές, λες και δραπέτευσαν από τα αρχαία αγγεία, σαν η ζωή αυτή να μην έχει τέλος.