Ολα έγιναν μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, όταν στις 11 Ιουλίου μια ριπή ανέμου εκτόξευσε την ομπρέλα, η οποία καρφώθηκε με δύναμη στον μηρό της νεαρής γυναίκας προκαλώντας σοβαρό τραυματισμό.
Στο σημείο επικράτησαν σκηνές πανικού, ενώ δεκάδες λουόμενοι που βρίσκονταν στο σημείο προσπάθησαν να προσφέρουν στην άτυχη γυναίκα τις πρώτες βοήθειες. Σταθεροποίησαν την ομπρέλα και λίγη ώρα αργότερα η γιατρός και η νοσηλεύτρια του νησιού έσπευσαν στο σημείο με καΐκι. Μάλιστα, χρειάστηκε ακόμα και να κολυμπήσουν μέχρι να φτάσουν στην παραλία για να βοηθήσουν τη γυναίκα, να της δέσουν το τραύμα και να της χορηγήσουν ορό. Τελικά, όπως διαπιστώθηκε, ευτυχώς δεν είχε τραυματιστεί η μηριαία αρτηρία, γεγονός που θα μπορούσε να προκαλέσει ανεξέλεγκτη αιμορραγία που θα οδηγούσε στον θάνατο.
Το πρόβλημα, όμως, ήταν η διακομιδή της τραυματισμένης. Το ΕΚΑΒ ενημέρωσε πως δεν υπήρχε δυνατότητα πρόσβασης πλωτού ασθενοφόρου, καθώς η παραλία δεν διαθέτει μόλο. Ακόμη και σε περίπτωση απόπλου από τη Νάξο, η διαδρομή θα απαιτούσε περίπου δύο ώρες – χρόνος κρίσιμος για την υγεία της γυναίκας. Τελικά, η λύση βρέθηκε μέσω ιδιωτικού ταχύπλοου, που κινητοποιήθηκε άμεσα. Στο σκάφος επέβαιναν η γιατρός, η νοσηλεύτρια και εθελοντές που συγκρατούσαν το κοντάρι της ομπρέλας, ώστε να μην επιδεινωθεί η κατάσταση κατά τη μεταφορά.
Με ενδιάμεσες στάσεις η γυναίκα έφτασε τελικά με αεροδιακομιδή στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός στην Αθήνα, όπου νοσηλεύεται εκτός κινδύνου και αναρρώνει. Η κινητοποίηση των ανθρώπων του νησιού, η άμεση ανταπόκριση της αγροτικής ιατρού, η βοήθεια όσων βρέθηκαν εκεί και η τύχη που απέτρεψε εκτεταμένη αιμορραγία ήταν όσα έσωσαν την κοπέλα.
Ταυτόχρονα, όμως, ανέδειξαν τον ελλιπή σχεδιασμό και την παντελή απουσία πρωτοκόλλου για τέτοιες περιπτώσεις. Αν δεν υπήρχε κάποιος πρόθυμος με φουσκωτό να αναλάβει την ευθύνη, αν δεν υπήρχε ο κόσμος να αναλάβει τον ρόλο του τραυματιοφορέα, ίσως η έκβαση να ήταν διαφορετική.