Δημήτρης Καπράνος Εφημερίδα Εστία
Δέν ειχα, μέχρι πρό τινος, παρακολουθήσει ούτε μία ταινία του Νίκου Ξανθόπουλου.
Στό σχολειο, μιλούσαμε περιφρονητικά γιά «τό παιδί του λαου μέ τήν Rover 2000», ενω τά «λαϊκά» καί τά «μπουζούκια» τά είχαμε ήδη καταδικάσει σέ απομόνωση, καθώς μας ειχε κατακυριεύσει τό πόπ καί ρόκ.
Αργότερα, δεκαετία ’80, γνώρισα τόν Ξανθόπουλο στό σπίτι του φίλου μου Βασίλη Σαραντίτη. Ειδα έναν άνθρωπο μορφωμένο, γλυκύτατο, πνευματώδη καί ειλικρινη. Αλλά πάλι δέν αισθάνθηκα τήν ανάγκη νά δω κάποια από τίς ταινίες του.
Τόν τελευταιο, όμως, καιρό, εκάθισα καί ειδα κανα-δυό «ταινίες γιά όλη τήν οικογένεια» της «Κλάκ-Φίλμ», σέ σκηνοθεσία του Απόστολου Τεγόπουλου, καί έμεινα έκπληκτος!
@50aris Ο Νικος Ξανθοπουλος μιλα για τον Γρηγορη Αρναουτογλου στην εκπομπη Horizons στις 07-05-2006 νικοςξανθοπουλος 50aris arnaoutoglou @grigorisarnaoutoglou vintage #vintagenews #imarthamou #nikosxantholoulos
Ηταν, πράγματι, «ταινίες γιά όλη τήν οικογένεια». Διότι, πολύ απλα, τότε υπηρχε οικογένεια! Καί σκέφθηκα πόσο δικαιολογημένη, σχεδόν αναγκαια, ηταν, τελικά, η αθρόα προσέλευση των μεσαίας καί ασθενεστέρας τάξεως Ελλήνων, πού γέμιζαν ασφυκτικά τούς συνοικιακούς κινηματογράφους. Βεβαίως, δέν μπορω νά πω ότι μέ ενθουσίασε η φωνητική ικανότης του Ξανθόπουλου. Μάλιστα, σέ μιά ταινία πού ειδα, στούς τίτλους της αρχης διάβασα: «Τραγουδουν: Νικος Ξανθόπουλος (μέ μεγάλα γράμματα), Στέλιος Καζαντζίδης – Μαρινέλλα (μέ εμφανως μικρότερα)»! Η ταινία, μάλιστα, έγινε αφορμή νά ασχοληθω μέ τό έργο του λαϊκου συνθέτη Γιώργου Μανισαλη (Μαγνησαλη), γιά τόν οποιο μου ειχε πει τά καλύτερα η φίλη Ρίτα Σακελλαρίου…
Ηταν, λοιπόν, δικαιολογημένη η κοσμοσυρροή καί οι πινακίδες «Μόνον όρθιοι», τίς οποιες αναρτουσαν οι κινηματογράφοι στήν Νίκαια, στήν δεκαετία του ’60-’70. Ταινίες πού μιλουσαν γιά τόν εργαζόμενο σκληρά τότε –καί συνεχως προοδεύοντα– λαό, γιά τίς αλησμόνητες πατρίδες. Κι έτσι βρέθηκα νά μελετω (όσο γίνεται) τό φαινόμενο «Ξανθόπουλος», τό οποιο πλέον εκτιμω ιδιαιτέρως καί από απόψεως κοινωνιολογικης, καθώς οι ταινίες μέ διδάγματα σπανίζουν σήμερα.
Ειδα, λοιπόν, προχθές μιά ταινία, στήν οποία ο Ξανθόπουλος διατηρει ένα παλαιοβιβλιοπωλειο. Τίτλος: «Φτωχογειτονιά, αγάπη μου». Μέ ηθοποιούς όπως ο Δημος Σταρένιος, η Ελένη Ζαφειρίου, η Κατερίνα Βασιλάκου, ο Θεόδωρος Μορίδης, ο Θεόδωρος Έξαρχος, ο Ιάκωβος Ψαρρας, ο Αλέκος Ουδινότης, ο Αθηνόδωρος Προύσαλης, ο Βαγγέλης Καζάν, πλάθεται μιά δραματική ιστορία, η οποία ειναι γεμάτη διδάγματα καί προτροπές πρός τούς νεώτερους, ειναι γεμάτη καλοσύνη καί έχει έντονο τό συναίσθημα της αλληλοβοηθείας.
Μέ τό πού τελείωσε η ταινία, ειχε πάει σχεδόν δύο τό πρωί, αλλά… που νά κοιμηθω!
Ηλθαν στό μυαλό μου τόσα καί τόσα, κυρίως σχετικά μέ τήν δική μας οικογένεια, πού είμαστε πέντε αδέλφια καί ζουμε τα τέσσερα στό Ηνωμένο Βασίλειο (καί μάλιστα σέ μεγάλες, μεταξύ τους, αποστάσεις) καί ο ένας μόνον εδω. Καί σκεπτόμουν γιά ωρες άν τελικά οι γονεις μου έκαναν λάθος πού έστειλαν τά παιδιά τους στήν Αγγλία «γιά νά εξασφαλίσουν καλύτερες σπουδές καί δυνατότητες», αλλά ουδείς επέστρεψε! Καί σκεπτόμουν γιά ωρες τά παλιά, οικογενειακά γλέντια, πού τόσο μου έχουν λείψει, τίς επιμορφωτικές εκδρομές μέ τό «Σίμκα» του πατέρα μας ή στήν καρότσα του φορτηγου του Βαρωνάκη.
Καί μόνο γιά όσα μέ έκανε νά σκεφθω καί νά φέρω στόν νου μου, η ταινία του Ξανθόπουλου άξιζε καί μέ τό παραπάνω! Αλήθεια, έχουμε σήμερα «ταινίες γιά όλη τήν οικογένεια»;