Νίκος Μωραϊτης: Όσο το δίκιο βιάζεται, μπαζώνεται και συγκαλύπτεται, όσο η δικαιοσύνη δεν έρχεται, τα Τέμπη θα είναι ανοιχτή πληγή στην καρδιά της ελληνικής κοινωνίας

Δεν ξέρω πώς το σκέφτηκαν ξαφνικά τόσα τρολ και τόσοι γαλάζιοι κύριοι την ίδια στιγμή και άρχισαν να γράφουν ότι το Σύνταγμα «είναι ιστορικός και ιερός χώρος» και «τον καταντήσατε τσαντήρι» κλπ. Θα έτυχε…

Ενοχλεί ο πατέρας που διεκδικεί την εκταφή του παιδιού του. Ενοχλούν τα 57 γραμμένα ονόματα των δολοφονημένων ανθρώπων.
Δεν ενοχλούν αισθητικά, όπως παριστάνουν οι «θιγμένοι». Ενοχλούν πολιτικά.
Η σκηνή του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι και τα ονόματα των παιδιών είναι καρφί στο μάτι ενός συστήματος που -μην κοροϊδευόμαστε- δε θέλει καθαριότητα αλλά λήθη. Δε θα την έχει.

Οι πόλεις είναι ζωντανοί οργανισμοί. Όπως και οι κοινωνίες. Η «ιερότητα» και η «ιστορικότητα» ενός μνημείου έχουν προτεραιότητα σε ένα υγιές κράτος με υγιείς θεσμούς και υγιή δικαιοσύνη.

Όσο το δίκιο βιάζεται, μπαζώνεται και συγκαλύπτεται, όσο η δικαιοσύνη δεν έρχεται, τα Τέμπη θα είναι ανοιχτή πληγή στην καρδιά της ελληνικής κοινωνίας.
Κι αυτή η τρύπα στην καρδιά του καθενός μας θα μεταφράζεται σε μία τρύπα στο κέντρο της πόλης.
Εκεί, μπροστά από τη Βουλή.
Εκεί που συμβαίνει το αληθινά αντιαισθητικό και απάνθρωπο.