Ο Λεωνίδας Φωτάκος παντρεύτηκε τη Δανάη, μια καλλονή πρώην αεροσυνοδό, και απέκτησε μαζί της τέσσερις κόρες και έναν γιο.
“Eφυγε” η Δανάη Φωτάκου για να συναντήσει τον Λεωνίδα της!
Η διεύθυνση και οι συντάκτες της “Εν Πειραιεί” εκφράζουν τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια στη μεγάλη και όμορφη οικογένεια που δημιούργησε με τον σύζυγό της, τον άρχοντα της Καστέλλας (Hotel Cavo d’Oro), Λεωνίδα Φωτάκο.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει…
Συλλυπητήριο Μήνυμα για τη Δανάη Φωτάκου
(Αφιερωμένο με τιμή και μνήμη και στον Λεωνίδα Φωτάκο)
Με βαθύ σεβασμό και συγκίνηση αποχαιρετώ σήμερα τη Δανάη Φωτάκου, μια αξιοπρεπή, ευγενική και αγαπητή γυναίκα που έφυγε για να συναντήσει τον Λεωνίδα της.
Ο Λεωνίδας Φωτάκος δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος άνθρωπος του Πειραιά, ο «Άρχοντας της Καστέλλας», ένας άνθρωπος της προσφοράς και της μπέσας. Ήταν και πατριώτης μου, φίλος καρδιάς, Μανιάτης αυθεντικός και συντοπίτης —από το ίδιο χωριό, τη Χειμάρρα του Δήμου Ανατολικής Μάνης— όπου και έχει ταφεί, στο αγαπημένο μας κοιμητήριο.
Θυμάμαι κάθε φορά που ερχόταν και συναντιόμασταν έξω από την εκκλησία του Αγίου Ευσταθίου. Πάντα με χιούμορ, με βλέμμα ζεστό και αφοπλιστικό μου έλεγε:
“Νίκο, να έρχεσαι να μου ανάβεις το καντήλι που και που!”
Και το κάνω… έως σήμερα. Και θα συνεχίσω να το κάνω. Γιατί άνθρωποι σαν τον Λεωνίδα και τη Δανάη δεν ξεχνιούνται. Αφήνουν πίσω τους μνήμη, ιστορία, αρχές και μια μεγάλη, όμορφη οικογένεια που τους τιμά.
Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στα παιδιά, στα εγγόνια και σε όλους τους οικείους της οικογένειας Φωτάκου.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σκεπάσει την αγαπημένη Δανάη.
Ας είναι αιώνια η μνήμη και των δυο τους.
Με τιμή και αγάπη,
Νίκος Βεδουράς
ΠΕΡΙ “ΝΥΧΤΑΣ” ΚΑΙ “ΜΕΡΑΣ”…
Τωρα που έφυγε και η Δανάη, μπορούμε να μιλήσουμε για “τέλος εποχής”. Πολλοί θα μου πουν τωρα “Μα, ο Φωτάκος ήταν ‘ανθρωπος της Νύχτας” και τέτοια. Λοιπόν, εγώ εργάσθηκα-ως μουσικός- εξι χρονια συνεχεια Νύχτα και ξέρετε τί διαπίστωσα;
Οτι η “Νύχτα” ειναι πιο καθαρή και πιο ηθική από την “Μέρα”. Η “Νύχτα” έχει κανόνες και -συνήθως-μπέσα. Τουλάχιστον, στη Νύχτα ξέρεις τί καπνό (ή άλλο) φουμάρει ο “Τάδε” και ο “Δείνα”. Στην “Μέρα” βλέπεις κολάρα, γραβάτες, αμαξάρες, αξιώματα κι όπου την ακουμπήσεις λερώνεσαι!
Ο Φωτάκος, ναι, ήταν “Νύχτα”. Αλλά εκείνους που τον βοήθησαν (και με τους οποίους εγώ ήμουν απέναντι) τους στήριξε όταν πολλοι από εκείνους που τους “έγλειφαν” τους ξέχασαν! Στους χουντικούς, που τον “έφτιαξαν”, δεν τους έκλεισε την πόρτα.
Τους φιλοξένησε με όλες τις ανέσεις. Το ίδιο έκανε και με τον φίλο μας τον Άγγελο Μηλιάδη, που δεν ειχε μυαλό να προνοήσει τα γεράματα και που όλοι εκείνοι που τον παρακαλούσαν για μια φωτογραφία στην “Βραδυνή” τον ξέχασαν όταν βρέθηκε ρέστος. Στο καλό, Δανάη, περάσαμε υπέροχα στο Κάβο ντ’ Όρο όταν τον Πειραιά τον διαφέντευαν Πειραιώτες και όχι “παραμάνες” και “νυχοκόπτες” όπως σήμερα…