Ο συγκινητικός αποχαιρετισμός του Αλέξη Τσίπρα στον Αλέκο Φλαμπουραρη

Συντετριμμένος

Αλέξης Τσίπρας: «Ήταν η φωνή της σύνεσης και της λογικής πάντα, αλλά ιδιαίτερα όταν επιχειρούσαμε τη μεγάλη έφοδο στον ουρανό»

“Αλέκο σήμερα έχει πολύ κόσμο“, είπε συγκινημένος ο Αλέξης Τσίπρας στην έναρξη του επικηδείου του

«Αλέκο σήμερα είμαστε όλοι εδώ.
Και όσοι σε αγαπήσαμε και όσοι σε πληγώσαμε.
Και όσοι σε ζήσαμε και όσοι απλά σε γνωρίσαμε.
Δε λείπει κανείς.
Αι γενέαι πάσαι της Αριστεράς και όχι μόνο.

Είναι μια μέρα πένθους σήμερα για όλους μας.
Γιατί σε όλους χάριζες απλόχερα τη θετική σου διάθεση, καλή καρδιά και αισιοδοξία.
Ιδίως όμως είναι μια μέρα πένθους για όσους σε γνώρισαν και πορεύτηκαν μαζί σου στον όμορφο αγώνα.
Για όσους πάλεψαν, ηττήθηκαν και νίκησαν μαζί σου.
Με το όνειρο μιας ζωής ελευθερίας, ισότητας, και δικαιοσύνης. Για την πατρίδα μας.
Για όλες τις πατρίδες.
Για τους «ταπεινούς και καταφρονεμένους» της Ελλάδας και του κόσμου.

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα -όχι τυχαία- εδώ, στο χώρο της θυσίας για την ελευθερία, για να σε αποχαιρετήσουμε

Έτσι δεν συνηθίζεται να λέμε;
Να αποχαιρετήσουμε!

Να με συγχωρήσετε όμως, αλλά εγώ, όπως φαντάζομαι και πολλοί από σας και από όσους γνώρισαν και αγάπησαν τον Αλέκο, ούτε μπορούμε ούτε θέλουμε να τον αποχαιρετήσουμε.

Θα τον ξεπροβοδίσουμε βέβαια με ανείπωτη θλίψη.
Και με μοναδική παρηγοριά ότι έφυγε όρθιος και πλήρης εμπειριών.
Αλλά δεν πρόκειται να τον αποχαιρετίσουμε.
Γιατί όλα τα μεγάλα και τα σημαντικά που μας έδωσε θα μας συντροφεύουν πάντα.

Δεν θα αποχαιρετήσουμε το χαμόγελο που έκανε τα δύσκολα πιο εύκολα, το λόγο της αποφασιστικότητας και της μετριοπάθειας που στήριζε το ηθικό μας στις άνισες μάχες, τη συντροφικότητα που απάλυνε το θυμό και έδινε χώρο στη λογική και τη συνεννόηση.

Δεν θα αποχαιρετήσουμε τον άνθρωπο που ήξερε να ονειρεύεται χωρίς να κομπάζει, να συζητάει – ακόμη και να τσακώνεται- χωρίς να φωνάζει, να ονειρεύεται χωρίς να αφήνει στο όνειρο να επιβληθεί στη λογική.

Δεν θα αποχαιρετήσουμε το θάρρος της γνώμης και τη γνώμη του θάρρους, που πάντα στα δύσκολα, αλλά και στα πιο δύσκολα, πρόσθετε κάτι πολύτιμο στη δική μου και τη δική μας γνώμη, στο δικό μου και το δικό μας θάρρος: Την κατανόηση, την ενσυναίσθηση, και πάντα το αναπαλλοτρίωτο θεμέλιο της Αριστεράς, τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη.

Δεν θα αποχαιρετήσουμε,
Τον έφηβο, που έδωσε το παρών στης γραμμές της μαθητικής εξέγερσης και της Νεολαίας Λαμπράκη.
Τον ανυπάκουο φοιτητή στο Γκρατζ της Αυστρίας, που οργανώθηκε στις γραμμές του παράνομου ΚΚΕ.
Τον καθοδηγητή της φοιτητικής αντίστασης στο Αριστοτέλειο της Θεσσαλονίκης, όπου συνέχισε τις σπουδές του.
Τον άνθρωπο που συνειδητά έφτανε εκείνα τα χρόνια τη ζωή του στα όρια, ακριβώς γιατί είχε έναν βαθύ έρωτα για τη ζωή.

Τον Στάθη, όπως ήταν το ψευδώνυμο της παρανομίας, που ήρθε στην Αθήνα για να οργανώσει τις τριάδες στις εξωπανεπιστημιακές σχολές.
Τον κομμουνιστή της ανανέωσης, αργότερα μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ εσωτερικού.
Τον άνθρωπο με τον ανοιχτό ορίζοντα σκέψης, που έβαλε στα φεστιβαλ της αριστεράς την LGBT κοινότητα, όταν δεν ήταν μόδα αλλά ταμπού και αδιανόητο.
Τον αριστερό του ριζοσπαστισμού αλλά και του πολιτισμού.