Χθες ήταν μια μέρα συγκίνησης.
Αλλά και μια μέρα δύναμης.
Στην ημερίδα που συνδιοργανώσαμε με την «Πρωτοβουλία για την Ευρωπαϊκή Πρόοδο», το Ινστιτούτο Ευρωπαίων Δημοκρατών και τον οργανισμό «Γίνε Άνθρωπος» ακούστηκαν μερικές από τις πιο γενναίες φωνές της χώρας.
Φωνές μανάδων, πατεράδων.
Φωνές γυναικών που επέζησαν.
Φωνές ανθρώπων που τον πόνο τον μετατρέπουν σε αγώνα.
Οι φωνές των θυμάτων. Της Έλενας Κρεμλίδου και της Έλενας Μπομπού, που στάθηκαν όρθιες απέναντι στην κακοποίηση.
Βγήκαν μπροστά για όσες βίωσαν ή βιώνουν καθημερινά ή θα βιώσουν στο μέλλον κακοποίηση από τους συντρόφους τους και τον σεξισμό της κοινωνίας.
Και οι φωνές των συγγενών.
Των οικογενειών των κοριτσιών που δολοφονήθηκαν.
Η Αλέκα Μάκου, η Κατερίνα Κώττη, η Ελένη Κρεμαστιώτη, ο Γιάννης Τοπαλούδης ένωσαν τις φωνές τους. Τις φωνές των παιδιών τους.
Η Ελένη, η Γαρυφαλλιά, η Δώρα, η Ερατώ, η Σοφία, η Κυριακή, η Πολυξένη.
Ήταν όλες τους εκεί.
Μέσα από τις οικογένειές τους.
Μέσα από τις ιστορίες τους.
Η γυναικοκτονία δεν είναι ακόμη μια «είδηση». Είναι μια εθνική πληγή.
Και η έμφυλη βία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση.
Είναι πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα. Είναι ανθρώπινο ζήτημα.
Και εγώ αρνούμαι να δεχτώ μια Ελλάδα όπου έστω και μία γυναίκα φοβάται.
Μεγάλωσα από μια γυναίκα που πάλεψε για κάθε της βήμα μπροστά.
Ξέρω τι σημαίνει να σου στερούν τον χώρο, να σου αμφισβητούν την αξιοπρέπεια.
Και ως ανοιχτά gay Έλληνας, ξέρω και τι σημαίνει μια κοινωνία που θεωρεί ότι η ασφάλειά σου είναι προαιρετική, συγκυριακή.
Η βία κατά των γυναικών, η βία κατά των ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων, η βία κατά των μεταναστών έχει την ίδια ρίζα:
την ιδέα ότι κάποιες ζωές «μετρούν» λιγότερο.
Χθες δεν βρεθήκαμε για να θρηνήσουμε, αλλά για να συζητήσουμε τις λύσεις.
Ο Enrico Borghi και η Daniela Sbrollini παρουσίασαν τα νομοθετικά άλματα της Ιταλίας στο κομμάτι της έμφυλης βίας. Εκεί όπου ο όρος γυναικοκτονία έχει αναγνωριστεί.
Η Δρ. Κέλλυ Ιωάννου και η Λυδία Βενέρη παρουσίασαν τις βέλτιστες πρακτικές που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα μας.
Τους ευχαριστώ από καρδιάς.
Για κάθε γυναίκα της οποίας η φωνή σώπασε, εμείς μιλάμε πιο δυνατά.
ΥΓ: Ευχαριστώ τη Δώρα Χρυσικού, την Έλενα Παπαδοπούλου και την Ευλαμπία Ρέβη για τον συντονισμό.