Όταν ο Αιδωνεύς, δηλαδή ο Άδης, άρπαξε την Περσεφόνη, εκείνη έπαιζε και μάζευε λουλούδια στο ανθισμένο λιβάδι της Νύσας, περιτριγυρισμένη από μια ομάδα Ωκεανίδων Νυμφών
Της Dimitra Papanastasopoulou
Σύμφωνα με την περιγραφή της αρπαγής, η κόρη της θεάς Δήμητρας είχε κοντά της την Ηλέκτρα, τη Λευκίππη, τη Φαινώ, την Ρόδεια, την Ιάνθη, την Καλλιρόη, την Ιάχη, την Τύχη, την Ιάνειρα, τη Μελίτη, τη Χρυσηίδα, την Ακάστη, τη Μηλόβαση, την Άδμητη, την Ωκυρόη, την Πλουτώ, τη Στύγα, τη Ροδόπη, την Καλυψώ, την Ουρανία και τη Γαλαξαύρα. Αν και αρκετές, οι Ωκεανίδες δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την απαγωγή, αναγνωρίζοντας τον ισχυρό υπεύθυνο…
Ως Ωκεανίδες (ή Ωκεανίνες ή Ωκεανίτιδες ή Ωγενίδες) η μυθολογία μας αναφέρει τα θαλάσσια πλάσματα- και γενικά τις ενάλιες Νύμφες- με μορφή παρθένου, μισά άνθρωποι και μισά ψάρια- όμοια με τις γοργόνες.
Πατέρας τους ήταν ο Ωκεανός και μητέρα τους η Τηθύς. Ήταν πάρα πολλές, τρεις χιλιάδες και οι αδελφοί τους, οι ποταμοί, ήταν άλλοι τόσοι, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Ησίοδος στην «Θεογονία».
Ο Δίας ανέθεσε σ’ αυτές το έργο να φροντίζουν το μεγάλωμα των παιδιών των θνητών, να θρέφουν τα νιάτα. Αρωγοί τους ήταν τα αδέλφια τους, αλλά και ο ίδιος ο Απόλλωνας. Ήταν πάντα γελαστές και χαρούμενες και βρίσκονταν παντού: και στη στεριά και στις θάλασσες.
Η μεγαλύτερη απ’ όλες, η φοβερή Στύγα, επέλεξε να ζει μακριά από τους θεούς, σ’ ένα εκπληκτικό παλάτι, που τριγύρω του υψώνονται ασημένιες κολώνες, ψηλές ως τον ουρανό, και βρίσκεται ανάμεσα σε απόκρημνα βράχια.
Όποτε οι θεοί φιλονικούν μεταξύ τους και ο αρχηγός Δίας αδυνατεί να αντιληφθεί ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψεύδεται, στέλνει την Ίριδα στην Στύγα και την ειδοποιεί να πάει στον Όλυμπο.
Η Στύγα γεμίζει ένα χρυσό κανάτι με κρύο νερό, από τα κρύα νερά της δικής της πηγής που πέφτουν με τη μορφή ενός καταρράκτη, και το πηγαίνει στους θεούς. Οι θεοί έπρεπε να ορκιστούν μπροστά στο φοβερό νερό. Ο επίορκος έπεφτε αμέσως παράλυτος, χωρίς φωνή, χωρίς δυνατότητα να ανασαίνει. Σ’ αυτή την κατάσταση έμενε για έναν ολόκληρο χρόνο, αλλά και μετά, για εννέα συναπτά έτη έμενε αποκλεισμένος από τα συμβούλια και τα συμπόσια των θεών.
Κάποιες άλλες σπουδαίες Ωκεανίδες είναι η Ευρώπη, η Καλυψώ, η Τύχη και η Πειθώ. Ξεχωριστές είναι η Μήτις- η πρώτη σύζυγος του Δία, την οποία κατάπιε για να πάρει την ευφυΐα της, η Διώνη- η μητέρα της Αφροδίτης, και η Ευρυνόμη- τρίτη σύζυγος του Δία και μητέρα των Χαρίτων.
Χαρακτηριστικό όλων των Ωκεανίδων είναι η καλή και πονετική τους καρδιά, και δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να τη δείχνουν
Ο Ησίοδος μας λέει ότι οι Ωκεανίδες ήταν διασκορπισμένες παντού στη γη και στα βαθιά νερά. Πολλές υπήρξαν σύζυγοι και μητέρες θεών, κάποιες άλλες αφιερώθηκαν στην προστασία των ναυτικών.
Γι’ αυτό οι Αργοναύτες φρόντισαν να εξασφαλίσουν την γενναιόδωρη βοήθειά τους, θυσιάζοντας ταύρους και προσφέροντας ένα μείγμα από αλεύρι, μέλι και θαλασσινό νερό, πριν αναχωρήσουν από την Κολχίδα.