Κυκλοφόρησε ευχή Παπαδημούλη με τον εορτασμό των Χριστουγέννων που γράφει όσα …γράφει. Λίγο πολύ όλα καινούργια και δικά του, πολύ διαφορετικά από τα γνωστά.
Την εποχή εκείνη οι οικογένειες της Ναζαρέτ μνήστευαν τα παιδιά τους από μικρά ηλικίας περίπου 10 ετών. Έτσι πιθανόν να έγινε ο αρραβώνας της Μαρίας με τον Ιωσήφ, που έγινε ξυλουργός και γύριζε στα χωριά για τον επιούσιο. Η Μαρία μόνη το πλείστον έφθασε στην εφηβεία, γνώρισε έναν περαστικό όμορφο σαν άγγελο που γοητευμένος της μίλησε όπως γνωριζουμε προσφέροντας της λουλούδι, και αλληλοκατακτήθησαν.
Μετ ολίγων εβδομάδων η Μαρια διαπιστώνοντας την διαφορά στο σώμα της αμέσως εκμυστητιευθηκε τα πάντα στον μνηστήρα Ιωσήφ που την αγαπούσε, οποίος αμέσως την νυμφεύθηκε,και την πήρε μακριά από τις κακές γλώσσες του χωριού ανήσυχοι και οι δυο μην συνδυάσουν χρόνο μεταξύ γάμου και γέννησης του κυοφορούμενου.
Γέννησε τον Ιησού ευρισκόμενοι στην Βηθλεέμ. Αυτό ακριβώς έτσι με λίγα λόγια εορτάζουμε πανηγυρίζοντας ως την κορυφαία νύχτα του χρόνου. Μεσολάβησαν πάμπολλα, ας μην αναφερθούν.
Πολύ αργότερα άνδρας πλέον ο τότε μικρούλης μια από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να διασώσει την ζωή μιας άγνωστης μοιχαλίδας από το δια θανάτου λιθοβολισμό θέτοντας εαυτόν μεταξύ αποδεχόμενος να δεχθεί αυτός τον λιθοβολισμό. Είπε ότι είπε τον άκουσαν οι «λιθοβόλους» της κακώς εννοούμενης αρετής, και έτσι
πήραν όλοι δρόμο μακριά αφού ήσαν ΟΛΟΙ ένοχοι της ίδιας αυτής αμαρτίας.
Δεν μπορούσε να ζει με το βάρος ότι η ΔΙΚΗ του η μάνα θα είχε ένα τέτοιο τέλος εξ αιτίας του. Αυτό τιμάται και θα τιμάται εσαεί όσον θα υπάρχουν άνθρωποι, και όχι …. κάτι άλλο.
Μ.Π.