Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Παπαδάκη μάς συγκλονίζει.
Τον θυμάμαι από παιδί στην τηλεόραση.
Τότε που έβλεπα την εκπομπή του, πριν φύγω για τις ΗΠΑ.
Αργότερα τον γνώρισα από κοντά.
Ήταν μια φωνή αδέσμευτη.
Μια φωνή που δεν χάιδευε αυτιά, αλλά άνοιγε δρόμους.
Υπερασπιζόμενος πάντοτε την αλήθεια και το δίκιο των ανθρώπων.
Κάθε φορά που βρισκόμασταν στο στούντιο, με αντιμετώπιζε με ζεστασιά.
Μου μιλούσε ανοιχτά.
Μου έδινε συμβουλές.
Η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε ήταν πριν από ενάμιση μήνα, στη βράβευσή του από «Το Χαμόγελο του Παιδιού».
Μου είπε: «Να βρεθούμε για φαγητό μετά τις γιορτές, τώρα που έχω χρόνο».
Δεν προλάβαμε.
Οι συνεντεύξεις μας δεν ήταν ποτέ εύκολες. Δύσκολες ερωτήσεις.
Ήταν όμως πάντα ειλικρινείς.
Και πάντα τις χαιρόμουν.
Ο Γιώργος Παπαδάκης άφησε αποτύπωμα.
Όχι γιατί ήταν αρεστός.
Αλλά γιατί δεν φοβόταν να ρωτά.
Δεν ζητούσε την άδεια κανενός για να υπηρετήσει την αλήθεια και τους πολίτες.
Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στους ανθρώπους που τον αγάπησαν.
Θα τον θυμάμαι πάντα με σεβασμό.