«Τα συστήματα είναι απαρχαιωμένα. Το γνωρίζουμε, το γνωρίζει και ο κ. Δήμας, αυτά παρέλαβε τον Μάρτιο ο υπουργός Χρίστος Δήμας».
Τάδε έφη ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης.
Ας μας απαντήσει όμως: από ποιον τα “παρέλαβε”;
Από όσο γνωρίζουμε η Νέα Δημοκρατία κυβερνά τη χώρα εδώ και επτά ολόκληρα χρόνια.
Η αλήθεια είναι ότι δεν παρέλαβε τα απαρχαιωμένα συστήματα της ΥΠΑ, απεναντίας τα διατήρησε, τα υποχρηματοδότησε και τα άφησε να σαπίσουν
Μετά το blackout στο FIR Αθηνών, η κυβέρνηση ανακάλυψε ξαφνικά ότι οι κρίσιμες υποδομές είναι παρωχημένες. Όμως και το γνώριζαν και το παραδέχονται. Τι έκαναν όλα αυτά τα χρόνια; Πότε ακριβώς σχεδίαζαν να τα αντικαταστήσουν; Όταν θα γίνει η τραγωδία;
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μάς λέει να περιμένουμε μέχρι το 2027 για να νιώσουμε ασφαλείς στα τρένα. Ο αρμόδιος υπουργός Χρίστος Δήμας μάς λέει να περιμένουμε μέχρι το 2028 για να νιώσουμε ασφαλείς στα αεροπλάνα.
Πόσα ακόμη χρόνια αναμονής χρειάζονται για να λειτουργεί στοιχειωδώς το κράτος;
Αντί για ανάληψη πολιτικής ευθύνης, ακούμε ξανά και ξανά το ίδιο επικίνδυνο αφήγημα: ότι το πρόβλημα δεν είναι δομικό, αλλά θέμα «ατόμων». Ότι «θα πέσουν κεφάλια», λες και η κατάρρευση του κράτους οφείλεται σε μεμονωμένους υπαλλήλους και όχι σε συστηματικές κυβερνητικές επιλογές.
Όμως το έχουμε ξαναδεί το έργο:
στα τρένα, στην πολιτική προστασία, στην υγεία, τώρα και στον εναέριο χώρο.
Πάντα «απαρχαιωμένα συστήματα», πάντα «ΕΔΕ», πάντα καμία πολιτική ευθύνη.
Η ασφάλεια των πτήσεων, όπως και η ασφάλεια της κοινωνίας, δεν διασφαλίζεται με δηλώσεις μετά την κατάρρευση, ούτε με μετακύλιση ευθυνών.
Απαιτεί δημόσιες επενδύσεις, σοβαρό σχεδιασμό και ρήξη με το κράτος-κουφάρι που η ίδια η κυβέρνηση έχει οικοδομήσει.
Η Νέα Αριστερά ζητά άμεση απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα:
πόσα ακόμη “απαρχαιωμένα συστήματα” πρέπει να καταρρεύσουν για να σταματήσει αυτή η πολιτική της διάλυσης που ακολουθεί απαρέγκλιτα η Νέα Δημοκρατία;