Λέγεται πως η φερόμενη ως επιτυχημένη, Ελληνική ταινία «Καποδίστριας» που παίζεται στους κινηματογράφους, σε άλλους αρέσει, και σε άλλους δεν αρέσει.
Λογικότατο, και απόλυτα σεβαστή η αρέσκεια και των δύο πλευρών.
Είναι γνωστό πως σε όλες τις “παραστάσεις” που αναφέρονται σε ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα ο όποιος θεατής τις παρακολουθεί τις κρίνει «εξ ιδίων» αποφαινόμενος ανάλογα.
Αντικειμενικότητα μηδέν ιδιαίτερα στην Ελλάδα όπου κανείς δεν αλλάζει την διαμορφωμένη του γνώμη. Όμως όπως επίσης και κανείς δεν μπορεί να αλλάξει την ιστορία.
Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε από συμφέροντα, και έτσι κρίνεται από το κοινό με κριτήριο το σε ποια συμφέροντα κατατάσσεται ο θεατής.
Όλη γνωρίζουμε πως με το τέλος της επιτυχημένης Γαλλικής επανάστασης, οι ηγήτορες αυτής σκότωναν ο ένας τον άλλον. Έως εδώ. Όπως όλοι γνωρίζουμε πως το κάτι ίδιο συνέβη και με την επιτυχημένη επανάσταση των μπολσεβίκων στην Ρωσία. Έως εδώ, και εδώ.
Έτσι και εδώ στην Ελλάδα με το προσωρινό πρώτο τέλος της επανάστασης του 1821 ήταν κάτι τέτοιο ίδιο έτοιμο να εκραγεί, λόγω την πολλών νικητών πολέμαρχων ηγετών. Μεταξύ τους.
Το αν την πρόλαβε, και δεν συνέβη η αλληλοσφαγή, ο Καποδίστριας δεν το ξέρουμε, όμως γνωρίζουμε πως, εν επάρκεια, την σταμάτησε. Αυτό φάνηκε πως απο την δολοφονία του, και μετά, η εκτόνωση είχε επέλθει, και γλιτώσαμε από ότι σοβαρό εμφύλιο συμβάν.
Ακολούθησε η Αντιβασιλεία, η Βασιλεία με σχετικά ήρεμες ταραχές, μέχρι την ομόνοια των κάποτε αντιμαχομένων πλευρών μεταξύ των.
Αυτός ήταν ο Καποδίστριας.