Στις σκιερές αυλές της αυτοκρατορικής Ρώμης, μια γυναίκα κατάφερε να μετατρέψει την τέχνη των δηλητηρίων σε πολιτικό εργαλείο
Η ιστορία της είναι η απόδειξη του πώς η εξειδικευμένη γνώση, στα σωστά χέρια, μπορεί να γίνει εξουσία. Αυτή είναι η αφήγηση του πώς η Locusta, μια ταλαντούχα βοτανολόγος από τη Γαλατία, έγινε το απόλυτο Φονικό Όπλο του Νέρωνα, αφήνοντας πίσω της ένα μονοπάτι από πτώματα που άλλαξαν την πορεία της Ρωμαϊκής ιστορίας.
Απο το arxaiaellinika.gr
Η Άφιξη στη Ρώμη και η Σκοτεινή Φήμη
Αρχικά, η Locusta έφτασε στη Ρώμη από τη Γαλατία, φέρνοντας μαζί της μια βαθιά και ασυνήθιστη γνώση των φυτών και των τοξικών τους ιδιοτήτων. Σύντομα, η φήμη της ως ειδήμονος στα δηλητήρια εξαπλώθηκε στους κύκλους της Ρωμαϊκής αριστοκρατίας. Πολλοί ισχυροί Ρωμαίοι αναζητούσαν τις υπηρεσίες της για να εξοντώσουν αθόρυβα τους εχθρούς τους, να διεκδικήσουν κληρονομιές ή να εξασφαλίσουν θέσεις εξουσίας. Ωστόσο, αυτή η δραστηριότητα την οδήγησε στη φυλακή, καταδικασμένη για πολλαπλές δολοφονίες. Η μοίρα της, όμως, θα άλλαζε δραματικά όταν η πιο φιλόδοξη γυναίκα της Ρώμης θα χρειαζόταν τις θανατηφόρες υπηρεσίες της.
Η Συνεργασία με την Αγριππίνα για την Εξόντωση του Κλαύδιου
Η φιλόδοξη Αγριππίνα η Νεότερη, σύζυγος του αυτοκράτορα Κλαύδιου, σχεδίαζε να τοποθετήσει στον θρόνο τον γιο της από προηγούμενο γάμο, τον νεαρό Νέρωνα. Για να το πετύχει αυτό, χρειαζόταν να απομακρύνει τον Κλαύδιο από τη μέση. Επομένως, απελευθέρωσε τη Locusta από τη φυλακή και της ανέθεσε να παρασκευάσει ένα δηλητήριο που θα σκότωνε τον αυτοκράτορα αργά και χωρίς να κινήσει υποψίες. Η Locusta ετοίμασε ένα δραστικό μείγμα με βάση τα δηλητηριώδη μανιτάρια, το οποίο η Αγριππίνα σέρβιρε στον Κλαύδιο. Έτσι, ο θάνατος του αυτοκράτορα άνοιξε τον δρόμο για την ανάρρηση του Νέρωνα στην εξουσία.
Η Αυτοκρατορική Προστασία και η Άνοδος
Μετά την επιτυχημένη δολοφονία του Κλαύδιου, ο Νέρωνας και η Αγριππίνα όχι μόνο αντάμειψαν щедро τη Locusta, αλλά της απένειμαν και αυτοκρατορική χάρη για όλα τα προηγούμενα εγκλήματά της. Επιπλέον, ο Νέρωνας της παραχώρησε κτήματα και της επέτρεψε να ιδρύσει μια σχολή, όπου δίδασκε την τέχνη της σε άλλους, δημιουργώντας έναν κύκλο έμπιστων δηλητηριαστών στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Η Locusta έπαψε πλέον να είναι μια απλή εγκληματίας του υποκόσμου και μετατράπηκε σε ένα επίσημο όργανο της αυτοκρατορικής εξουσίας.. Προστατευμένη από τον ίδιο τον Νέρωνα.
Η Δολοφονία του Βρετανικού ως Απόδειξη Πίστης
Στη συνέχεια, όταν ο Νέρωνας άρχισε να αισθάνεται απειλή από τον θετό του αδελφό, τον Βρετανικό, τον νόμιμο γιο του Κλαύδιου, στράφηκε ξανά στη Locusta. Της ζήτησε ένα δηλητήριο τόσο ισχυρό και ταχύ, που θα σκότωνε τον Βρετανικό ακαριαία. Η πρώτη προσπάθεια απέτυχε, προκαλώντας την οργή του αυτοκράτορα. Τότε, η Locusta, υπό την άμεση επίβλεψη του Νέρωνα, έφτιαξε ένα θανατηφόρο κοκτέιλ το οποίο σέρβιρε στον Βρετανικό κατά τη διάρκεια ενός δημόσιου συμποσίου. Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος και φρικτός, εδραιώνοντας οριστικά τη φήμη της ως.. Locusta, το Φονικό Όπλο του Νέρωνα και εξαλείφοντας τον τελευταίο σοβαρό ανταγωνιστή του για τον θρόνο.
Κατά συνέπεια, για τα επόμενα χρόνια, η Locusta λειτούργησε ως η προσωπική εκτελέστρια του Νέρωνα. Ο αυτοκράτορας τη χρησιμοποιούσε συστηματικά για να εξοντώνει πολιτικούς αντιπάλους. Πλούσιους συγκλητικούς των οποίων την περιουσία εποφθαλμιούσε, ή οποιονδήποτε ήταν εμπόδιο στα σχέδιά του. Η παρουσία της και μόνο στην αυτοκρατορική αυλή προκαλούσε τρόμο.. Καθώς όλοι γνώριζαν ότι ένα ποτήρι κρασί ή ένα πιάτο φαγητό θα μπορούσε να είναι το τελευταίο τους. Η Locusta είχε γίνει το σύμβολο της διαφθοράς και της αδίστακτης φύσης της εξουσίας του Νέρωνα.
Όταν η τυραννία του Νέρωνα κατέρρευσε και ο ίδιος αυτοκτόνησε, η Locusta έχασε τον ισχυρό προστάτη της
Ο νέος αυτοκράτορας, ο Γάλβας, αποφάσισε να καθαρίσει τη Ρώμη από τα σύμβολα του προηγούμενου καθεστώτος. Έτσι, συνέλαβε τη Locusta, την περιέφερε αλυσοδεμένη στους δρόμους της Ρώμης και την εκτέλεσε δημόσια με έναν ιδιαίτερα βίαιο τρόπο. Η γυναίκα που υπήρξε το πιο επίφοβο Locusta Φονικό Όπλο του Νέρωνα, βρήκε ένα μαρτυρικό τέλος.. Επισφραγίζοντας με τον θάνατό της το τέλος μιας από τις πιο αιμοσταγείς περιόδους της Ρωμαϊκής ιστορίας.