ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΚΕΡΔΟΣ
Η Marie Rossiter ζωγράφιζε καντράν ρολογιών με ράδιο για πέντε χρόνια στην U.S. Radium Corporation.
Οι επόπτες είπαν στους εργαζόμενους ότι το ράδιο είναι ακίνδυνο, τους έδωσαν οδηγίες να γλείφουν πινέλα σε λεπτά σημεία για λεπτομέρεια. “Χείλη, ντιπ, μπογιά” το έλεγαν. Η Μαρί έγλειφε το πινέλο της χιλιάδες φορές καθημερινά, καταπίνει ράδιο με κάθε γλύψιμο.
Μέχρι το 1925, το σαγόνι της σάπιζε από μέσα, τα κόκαλα έλαμπαν πράσινα στο σκοτάδι, τα δόντια έπεφταν έξω. Οι γιατροί είπαν ότι ήταν σύφιλη – κατηγόρησαν τη Μαρί για τη δική της δηλητηρίαση. Η εταιρία είπε ότι το ράδιο ήταν ασφαλές. Η Marie πέθαινε από τον χώρο εργασίας που την είχε δηλητηριάσει ενώ της έλεγε ότι ήταν ακίνδυνη.
Αυτός ο τύπος δείχνει τη Marie το 1925 να καταθέτει εναντίον του αμερικανικού ραδίου
Το σαγόνι της χειροτερεύει εμφανώς, σκελετός προσώπου. Στο αμυδρό φως της αίθουσας δικαστηρίου, λάμπει αμυδρά – το ράδιο στα κόκκαλά της κάνοντας την κυριολεκτικά φωτίζει. Κρατάει το πινέλο που χρησιμοποιούσε για πέντε χρόνια, γλείφοντας το χιλιάδες φορές με παραγγελίες της εταιρείας. Οι δικηγόροι της εταιρείας υποστήριξαν ότι η κατάσταση της Μαρί ήταν από “ανήθικο τρόπο ζωής” όχι έκθεση σε ράδιο. Ο δικαστής αρχικά συμφώνησε – μια νεαρή γυναίκα με επιδείνωση της υγείας πρέπει να είναι ηθικά διεφθαρμένη.
Πέντε κορίτσια ράδιο κατέθεσαν μαζί. Όλα λάμπουν. Όλοι πεθαίνουν. Όλοι κατηγορούνται ότι λένε ψέματα. Οι γιατροί της εταιρείας κατέθεσαν ότι το ράδιο ήταν ακίνδυνο. Ανεξάρτητοι γιατροί κατέθεσαν ότι το ράδιο ήταν δηλητήριο. Η υπόθεση κράτησε δύο χρόνια. Το σαγόνι της Μαρί αποκολλήθηκε εντελώς κατά τη διάρκεια της κατάθεσης – διαλύθηκε ενώ μιλούσε. Το κρατούσε στη θέση του με το χέρι της και συνέχισε να καταθέτει. Ο δικαστής τελικά αποφάσισε για τα κορίτσια το 1928. Μέχρι τότε η Μαρί ήταν νεκρή. Πέθανε σε ηλικία είκοσι επτά, το σαγόνι εξαφανίστηκε, τα κόκκαλα καταρρέουν, το σώμα τόσο ραδιενεργό που έπρεπε να θαφτεί σε φέρετρο με επένδυση μόλυβδο.
Το U.S. Radium πλήρωσε διακανονισμούς σε επιζώντα κορίτσια. Η οικογένεια της Μαρί πήρε 5.000 δολάρια και έξοδα ταφής. Το ραδιενεργό πτώμα της εξακολουθεί να λάμπει στο νεκροταφείο του Νιου Τζέρσεϊ σχεδόν 100 χρόνια αργότερα – θα παραμείνει ραδιενεργό για 1.600 χρόνια.
Η θυσία της άλλαξε για πάντα τον εργατικό νόμο – κανονισμοί ασφάλειας των εργαζομένων, ευθύνη των εργοδοτών, δικαίωμα να γνωρίζουν για τους κινδύνους στο χώρο εργασίας.
Η Μαρί πέθανε για να μην πέσουν οι μελλοντικοί εργάτες. Ο λαμπερός σκελετός της σε φέρετρο με επένδυση μόλυβδο είναι μόνιμη υπενθύμιση ότι οι εταιρείες θα δηλητηριάσουν τους εργαζόμενους για κέρδος ενώ θα τον αποκαλούν ασφαλές.