Μέσα σε 12 χρόνια, η Κίνα έχει αναδιαμορφώσει ριζικά τον θαλάσσιο χάρτη της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Απέρριψε εκατομμύρια τόνους μπάζων και άμμου, το Πεκίνο δημιούργησε τεχνητά νησιά από το πουθενά, προκαλώντας θαυμασμό για την κλίμακα του εγχειρήματος, αλλά και σοβαρή ανησυχία για τις γεωπολιτικές και περιβαλλοντικές του συνέπειες.
Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 2013, όταν η Κίνα άρχισε να γεμίζει μαζικά επτά κοραλλιογενείς υφάλους στα αρχιπελάγη Νάνσα και Σίσα.
Μεταξύ Δεκεμβρίου 2013 και Ιουνίου 2015, η χώρα ολοκλήρωσε την πρώτη φάση αυτής της φιλόδοξης εκστρατείας επέκτασης.
Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκαν περισσότερα από 12 τετραγωνικά χιλιόμετρα τεχνητής γης – μια έκταση έως και 17 φορές μεγαλύτερη από αυτήν που διεκδίκησαν όλες οι άλλες χώρες της περιοχής μαζί σε διάστημα 40 ετών.
Από το 2015 και μετά, τα τεχνητά νησιά ενισχύθηκαν με στρατηγικές υποδομές: διαδρόμους προσγείωσης-απογείωσης, υπόστεγα, στρατιωτικά λιμάνια και εγκαταστάσεις ραντάρ. Δορυφορικές εικόνες καταγράφουν αυτόν τον μετασχηματισμό βήμα προς βήμα, ώστε όλοι να μπορούν να δουν την κατάσταση πριν και μετά από αυτόν τον στρατιωτικό μετασχηματισμό.
Πώς η Κίνα κατασκεύασε ολόκληρα τεχνητά νησιά
Η μέθοδος που χρησιμοποιείται δεν είναι ιδιαίτερα εξελιγμένη, αλλά εφαρμόζεται σε τεράστια κλίμακα. Τα κινέζικα πληρώματα πρώτα σκάβουν τον κοραλλιογενή βυθό και στη συνέχεια χρησιμοποιούν αντλίες για να εξάγουν τα ιζήματα από τα ρηχά νερά. Αυτό το υλικό εναποτίθεται σταδιακά, ενισχύεται με τοίχους αντιστήριξης και φράγματα. Στη συνέχεια, γιγάντιοι συμπιεστές και εκσκαφείς σταθεροποιούν ολόκληρη τη δομή. Τέλος, ξεκινούν εργασίες όπως ασφαλτόστρωση, κατασκευή δρόμων και προσγειώσεων για μεταγωγικά και μαχητικά αεροσκάφη.
Η αφήγηση του Πεκίνου
Το Πεκίνο ισχυρίζεται ότι τα νησιά εξυπηρετούν ειρηνικούς σκοπούς: επιχειρήσεις θαλάσσιας διάσωσης, αλιεία, επιστημονική έρευνα, ασφαλή πλοήγηση με τη βοήθεια ραντάρ και συλλογής μετεωρολογικών δεδομένων. Και, φυσικά, εθνική άμυνα εάν χρειαστεί.
Οι γειτονικές χώρες – το Βιετνάμ, οι Φιλιππίνες, η Ταϊβάν και η Ιαπωνία – απορρίπτουν αυτή την αφήγηση, θεωρώντας την μονομερή προσπάθεια επιβολής κυριαρχίας σε αμφισβητούμενα ύδατα.
Το Υπουργείο Άμυνας της Ιαπωνίας είναι ακόμη πιο άμεσο: αυτή η υποδομή επιτρέπει στην Κίνα να εδραιώσει μια μόνιμη και επιθετική παρουσία σε όλη τη Νότια Σινική Θάλασσα. Πρόσφατες εκθέσεις από δυτικά ινστιτούτα συμφωνούν με αυτό. Εν τω μεταξύ, το Βιετνάμ, ξεκινώντας από το 2013, ακολούθησε το παράδειγμα της Κίνας, ρίχνοντας άμμο στη θάλασσα.
Οικολογική καταστροφή
Εκτός από τις γεωπολιτικές εντάσεις, το περιβαλλοντικό κόστος είναι τεράστιο. Μεταξύ 12 και 18 τετραγωνικών χιλιομέτρων κοραλλιογενών υφάλων έχουν καταστραφεί, ενώ σύννεφα ιζημάτων επηρεάζουν ευρύτερα θαλάσσια οικοσυστήματα.
Τέλος, παρά τις επίσημες διαψεύσεις της Κινεζικής Ωκεανογραφικής Διοίκησης, ακόμη και κινεζικές επιστημονικές μελέτες υποδεικνύουν σοβαρές και μακροπρόθεσμες συνέπειες για τον θαλάσσιο κόσμο και το οικοσύστημα της πληγείσας περιοχής.
(Διεθνείς Ειδήσεις)