Η σκέψη μας σήμερα βρίσκεται στα Τρίκαλα, δίπλα στις οικογένειες που είδαν τη ζωή τους να γκρεμίζεται μέσα στις φλόγες
Οι εργαζόμενοι στη Βιολάντα δεν είναι απλά ονόματα σε μια είδηση, είναι οι δικοί μας άνθρωποι που ξεκίνησαν το πρωί για το μεροκάματο και δεν επέστρεψαν ποτέ.
Πονάει βαθιά να αναλογίζεται κανείς πως το 2025 έκλεισε με τον τραγικό απολογισμό δεκάδων νεκρών σε εργατικά δυστυχήματα στη χώρα μας. Αναρωτιέμαι, ως πότε θα θρηνούμε ανθρώπους που χάνονται κυνηγώντας την επιβίωση; Ως πότε η εργασία θα ταυτίζεται με τον κίνδυνο και όχι με τη δημιουργία;
Η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς δεν είναι πολυτέλεια, είναι θεμελιώδες δικαίωμα. Μια οργανωμένη πολιτεία οφείλει να εγγυάται την προστασία της εργασίας με αυστηρούς ελέγχους και κανόνες που τηρούνται απαρέγκλιτα. Είναι χρέος μας να διαμορφώσουμε ένα κράτος που θα παρέχει πραγματική ασφάλεια για όλες και όλους, ώστε καμία ζωή να μη θυσιάζεται πια στον βωμό της κρατικής αδιαφορίας.
Εκφράζω τα συλλυπητήρια μου στις οικογένειες των θυμάτων και στους συναδέλφους τους που σήμερα, για ακόμη μια φορά, θρηνούν την απώλεια δικών τους ανθρώπων.