Πριν δύο χρόνια βρέθηκα στο Άουσβιτς
Περπάτησα εκεί όπου η ανθρώπινη ζωή έπαψε να έχει υπόσταση και έγινε ένα νούμερο χαραγμένο στο δέρμα.
Δεν ήταν μια απλή επίσκεψη μνήμης.
Ήταν ένα σοκ ευθύνης.
Εκεί καταλαβαίνεις πόσο εύκολα το μίσος γίνεται κανονικότητα.
Πόσο γρήγορα η σιωπή γίνεται συνενοχή.
Πόσο γρήγορα το μαύρο της μισαλλοδοξίας καταπίνει τα πάντα γύρω του.
Το «Ποτέ Ξανά» δεν αφορά το παρελθόν.
Αφορά το σήμερα.
Και μας αφορά όλους.
Από την Αμερική μέχρι την Ευρώπη, τη χώρα μας και την ευρύτερη περιοχή, βλέπουμε το σκοτάδι να εξαπλώνεται.
Όσα θεωρούσαμε ως δεδομένα από τον Β Παγκόσμιο πόλεμο και ύστερα, βλέπουμε καθημερινά να αμφισβητούνται.
Η Ειρήνη, η Δημοκρατία, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι κληροδοτήματα σε εμάς, αλλά καθημερινός αγώνας που δεν χωρά εκπτώσεις και παύσεις.
Μια διαρκής επαγρύπνηση.
Η μνήμη από μόνη της δεν αρκεί.
Οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στο μίσος κάθε μέρα.
Με μικρές και μεγάλες πράξεις.
Μόνο τότε θα μπορούμε να φωνάξουμε «Ποτέ ξανά».