Αγαπητέ Στέφανε,
Πληροφορήθηκα ότι με διέγραψες προσωρινά και με άφατη χαρά ανταποδίδω, διαγράφοντάς σε οριστικά! Θα μπορούσε όλο αυτό να είναι μια σκηνή πικρής κωμωδίας, αν δεν είχε στηθεί πάνω στις χαμένες προσπάθειες και προσδοκίες χιλιάδων ανθρώπων της Αριστεράς που αποθέσαν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό σου. Αποφεύγω πάντως κάθε ατομική επίκληση κακοποιημένων από εσένα εννοιών, όπως δημοκρατία – δικαιώματα – διαδικασίες κ.λπ., γιατί περιττεύει.
• Όποιος δεν πρόσεξε ότι ακύρωσες τις εκλογές της Επιτροπής Δεοντολογίας όταν δεν σε ικανοποίησε ο πρωτεύσας, είναι απίθανο να προσέξει τώρα ότι ανέλαβες αυτοπροσώπως τη «διαγραφή» μου.
• Όποιος δεν πρόσεξε ότι το κορυφαίο όργανο στο οποίο είχα κι εγώ εκλεγεί δεν συνεδρίασε ποτέ, θα συνεχίσει να επιμένει ότι μπορούσα τάχα να διατυπώσω τις αντιρρήσεις μου εντός (εντός, πού;).
• Όποιος δεν πρόσεξε ότι το ΕΣ, εκλεγμένο από χιλιάδες προ έτους, καταργήθηκε εν κρυπτώ και παραβύστω όταν διαφάνηκε πως η θεία έμπνευσή σου περί συνεργασίας με τη Δεξιά θα μειοψηφούσε οικτρά, αποκλείεται να προσέξει τώρα ότι τμήμα του κατηργημένου οργάνου διοργανώνει ένα συνέδριο-παρωδία.
• Όποιος δεν κατάλαβε από τις πολλαπλές τηλεοπτικές εμφανίσεις τη διαθεσιμότητά σου για λύσεις συγκυβέρνησης με τμήμα ή και μ’ όλη τη Δεξιά, τότε αποκλείεται να αποδεχτεί ότι οι σχεδιαζόμενες «κομματικές» αλλαγές (αναγόρευση σε Καίσαρα) γίνονται επί τούτου.
• Όποιος άντεξε αυτή την προς τα δεξιά κωμική υπόκλιση, ήταν λογικό πως θα άντεχε και την τοποθέτηση επί δίμηνο πάσης κομματικής λειτουργίας στο ψυγείο «μέχρι να αποφασίσεις», καθώς και την εν συνεχεία ανατροπή όλων όσων μόλις προ έτους συμφωνήθηκαν.
• Όποιος λατρεύει κύμβαλα αλαλάζοντα είναι λογικό ότι σύντομα θα βρεθεί να συνεδριάζει με κάθε σοβαροφάνεια για το αν θα βομβαρδιστεί πρώτη η Tehran ή η Isfahan ή η Tabriz και αν αυτό θα γίνει στο όνομα της Αριστεράς ή του προοδευτικού κέντρου.
Αποφεύγω επίσης το να υποκριθώ συναισθηματικά ότι έπεσα θύμα του σκληρού αυταρχισμού σου, δοθέντος ότι αυτός δεν παράγει πλέον για κανέναν τον παραμικρό τρόμο, παρά μόνο το γέλιο.
Ουδόλως φυσικά διαμαρτύρομαι που παύει η συμπόρευση, τάχα με αυστηρή διαταγή σου, δεδομένου ότι στην πραγματικότητα είχε προηγηθεί η ρητή προς τούτο εσωτερική προσταγή μου. Οι δε φιλότιμες προσπάθειες ερμηνείας της απροθυμίας μου να συμβομβαρδίσουμε περαιτέρω, με λογής-λογής προσωπικά κίνητρα, προσκρούουν –μεταξύ άλλων– και στο ότι προηγήθηκαν πολλοί πριν από εμένα, ενώ έπονται ακόμη περισσότεροι. Πρόκειται άραγε περί κάποιας επιδημίας προσωπικής ιδιοτέλειας;
Στην πραγματικότητα, όλοι όσοι συγκρουστήκαμε προ 15μήνου με την παρωχημένη γραφειοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούσαμε πολλές επιφυλάξεις για την ακεραιότητά σου, που η γραφειοκρατία επέλεξε να σταυρώσει στον Γολγοθά της και, κατά συνέπεια, να ιεροποιήσει. Ήταν, εξάλλου, το Gazi Live το τρίτο και κορυφαίο επεισόδιο μιας αλληλουχίας, γιατί είχαν προηγηθεί η αμφισβήτηση της εκλογής «των δίευρων» και η ανοικτή υπονόμευση στις ευρωεκλογές του 2024.
Πολλών από εμάς οι επιφυλάξεις απέναντί σου ήταν τόσες ώστε να πάρουν εξ αρχής αποστάσεις. Ωστόσο, υπήρξε σε αρκετούς από εμάς η ελπίδα ότι θα ωρίμαζες ως πρόσωπο, που έτυχε και το έβγαλε μπροστά η Ιστορία. Αντί, όμως, εσύ να αντιληφθείς την ιστορική σημασία του τέλους του ΣΥΡΙΖΑ και να διαχειριστείς με ευθύνη τα προηγούμενα και τα μελλούμενα, προτίμησες να σχεδιάσεις ένα ολωσδιόλου τυχοδιωκτικό εγχείρημα.
Τέτοιο που θα μετέτρεπε ό,τι καλύτερο είχε ιστορικά προκύψει σε κάτι που αρχικά το σχεδίασες ως ένα δοξαστικό, άβουλο και πλαδαρό fun club, αλλά τείνει πια να λάβει χαρακτηριστικά αγριότητας και αυτοκαταστροφικής μανίας μιας θρησκευτικής σέχτας ενός Μεσσία-παρωδία. Δεν δίστασες να μιμηθείς ό,τι γελοίο ανέδειξε η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και να το αναπαράξεις στο πολλαπλάσιο. Αποποιήθηκες γρήγορα τον ρόλο του θύματος και υιοθέτησες όλα τα επιχειρήματα του θύτη.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, το πνεύμα του Νοέμβρη του 2024 αξίζει και πρέπει να μείνει ζωντανό, και η ευθύνη βαραίνει όλους εμάς τους υπόλοιπους μετέχοντες εκείνης της ΕΞΟΔΟΥ. Με κάθε διαθέσιμο τρόπο, οι δυνάμεις που συναντήθηκαν τότε πρέπει να συνεχίσουν τον διάλογό τους και την αγωνιστική τους συμπόρευση, μεταλαμπαδεύοντας μέσα από κινηματικές διαδικασίες τα κεκτημένα της εποχής του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια των εθνικών και λαϊκών αγώνων, που προβλέπεται σε κάθε περίπτωση πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τις φαντασιοπληξίες οιουδήποτε βοηθού του Δένδια.
Στον φόβο μήπως προσέλθουμε στο συνέδριο-παρωδία, έσπευσες να μου απαγορεύσεις την είσοδο, παραβιάζοντας όμως –όπως εξήγησα– ανοικτές θύρες. Χωρίς αποδιοπομπαίους τράγους τα πράγματα γίνονται μάλλον δυσκολότερα παρά ευκολότερα. Εκ των υστέρων είμαι βέβαιος ότι θα αναρωτηθείς τι θα απογίνεις πια χωρίς βαρβάρους, δεδομένου ότι οι άνθρωποι αυτοί ήτανε μια κάποια λύση.