Οι χώρες της ΕΕ, παραμέλησαν την άμυνά τους
Μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Ευρώπη θεώρησε ότι δεν χρειάζεται άμυνα και ότι αρκεί η αμερικανική ομπρέλα προστασίας.
Η Ελλάδα, είναι μια μεσαίου μεγέθους ή και μικρή, θα μπορούσε κανείς να πει, χώρα, ωστόσο ο αριθμός αρμάτων μάχης που διαθέτουμε είναι μεγαλύτερος από του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας της Γερμανίας, του Λουξεμβούργου, του Βελγίου και της Ολλανδίας συνολικά!
Δεν είναι απλά θέμα γραμμών παραγωγής ή εξοπλισμών ή μεγέθους ενόπλων δυνάμεων ή αριθμού μαχητικών αεροσκαφών. Υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό, κάτι που χρειάζεται χρόνο, και αυτό είναι η κουλτούρα. Οι Ευρωπαίοι της νέας γενιάς δεν κατανοούν ακόμα την ανάγκη να υπηρετήσουν τη χώρα τους, να υπηρετήσουν ιδανικά. Να υπηρετήσουν την υπεράσπιση αυτού που έχει δημιουργήσει η ΕΕ, που είναι ένας χώρος δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κράτους δικαίου, δικαιωμάτων των γυναικών. Πρέπει λοιπόν να εργαστούμε πολύ σκληρά. Το να επενδύσουμε απλώς χρήματα πολύ γρήγορα δεν είναι η απάντηση.
Είναι σημαντικό ότι τουλάχιστον οι ευρωπαϊκές ελίτ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συνειδητοποίησαν την ανάγκη για επενδύσεις στην άμυνα. Και συνειδητοποίησαν την ανάγκη δημιουργίας μιας αμυντικής ομπρέλας για την Ευρώπη αντί απλά να βασίζονται στις ΗΠΑ.
Γίνεται ολοένα πιο σαφές ότι, αν δεν δημιουργήσουμε κοινές δομές άμυνας στην ΕΕ δεν μπορούμε να προχωρήσουμε
Συνεπώς, συμφωνώ απόλυτα με τη δημιουργία κοινών δομών ή ακόμα και ενός Ευρωπαϊκού Στρατού.
Όσον αφορά την περιοχή Ινδικού – Ειρηνικού, στη σύγχρονη εποχή, οι γεωγραφικές διαφορές του παρελθόντος δεν έχουν νόημα. Προσωπικά βλέπω τον κόσμο ως ένα κοινό περιβάλλον ασφαλείας. Η Ευρώπη δεν μπορεί να επιβιώσει αν π.χ. οι θαλάσσιες οδοί στον Ινδικό Ωκεανό δεν είναι ανοιχτές.
(από τη συζήτηση του Νίκου Δένδια στο “The India – EU Forum” στο Νέο Δελχί)