Η Τουρκία υλοποιεί ένα θηριώδες εξοπλιστικό και ναυπηγικό πρόγραμμα
την ώρα που η Ελλάδα προσπαθεί καθυστερημένα –και προς το παρόν ανεπιτυχώς– να βρει βηματισμό στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ναυπηγικής βιομηχανίας και των προοπτικών που ανοίγονται στο περιβάλλον των νέων αμυντικών προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η τουρκική ναυπηγική βιομηχανία βιώνει μια πρωτοφανή άνθιση
μετατρέποντας τη χώρα σε υπολογίσιμο εξαγωγέα αμυντικού υλικού. Σύμβολο αυτής της δυναμικής αποτελεί η πρόσφατη τελετή για το πολεμικό πλοίο «AL GHARIYAH» (Q52). Το σκάφος, τύπου MAC 50, είναι το πρώτο από τα δύο πυραυλοφόρα που κατασκευάζει το ναυπηγείο DEARSAN για τις Ένοπλες Δυνάμεις του Κατάρ, επισφραγίζοντας τη συμφωνία που υπογράφηκε στην έκθεση DIMDEX 2024.
Τα εντυπωσιακά μεγέθη της τουρκικής παραγωγής:
–60 πολεμικά πλοία βρίσκονται ήδη υπό κατασκευή (39 για το Τουρκικό Ναυτικό και 21 για ξένες αγορές).
-Με την υπογραφή, εντός του έτους, των νέων συμβάσεων που βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση, ο συνολικός αριθμός των υπό ναυπήγηση μονάδων αναμένεται να αγγίξει τις 92.
Με εξαίρεση τις μηχανές, η Τουρκία εξοπλίζει τα πλοία με δικής της παραγωγής ηλεκτρονικά συστήματα, αισθητήρες και πυρομαχικά, επεκτείνοντας τη διπλωματική και στρατιωτική της επιρροή.
Ελλάδα: Η αναγέννηση των Ναυπηγείων ως ζήτημα ασφαλείας
Την ίδια ώρα, η Ένωση Ελληνικών Ναυπηγείων (ΕΕΝ) παρεμβαίνει δυναμικά στον ευρωπαϊκό διάλογο, τονίζοντας ότι η ανασυγκρότηση του ναυπηγικού κλάδου στην Ελλάδα δεν είναι απλώς οικονομικό στοίχημα, αλλά προϋπόθεση για την επιβίωση της.
Σύμφωνα με την ΕΕΝ, τα ελληνικά ναυπηγεία αποτελούν τον πυρήνα ενός ευρύτερου παραγωγικού ιστού που προσφέρει:
–Θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης και ανάσχεση του brain drain.
–Τεχνολογική υπεροχή και καινοτομία στη διεθνή ναυτιλία.
–Ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας απέναντι σε γεωπολιτικές κρίσεις.
Ο κλάδος στην ΕΕ ασφυκτιά ανάμεσα σε:
Αθέμιτες πρακτικές: Επιθετικές κρατικές ενισχύσεις από τρίτες χώρες (όπως η Τουρκία και οι ασιατικές δυνάμεις).
Ενεργειακό κόστος: Το υψηλό κόστος λειτουργίας και η δαιδαλώδης γραφειοκρατία των Βρυξελλών.
Πράσινη μετάβαση: Τις δαπανηρές απαιτήσεις για ψηφιακό και οικολογικό μετασχηματισμό.