Στο φως της δημοσιότητας έρχονται συγκλονιστικά στοιχεία που περιγράφουν έναν ιδιότυπο «κλειστό κύκλο» συναλλαγών
στον τομέα των κόκκινων δανείων και των πλειστηριασμών στην Ελλάδα. Η πρόσφατη έρευνα της εκπομπής «Υποθέσεις» με τον Πέτρο Κουσουλό αποκαλύπτει ένα πλέγμα διασυνδέσεων μεταξύ των συστημικών τραπεζών, των εταιρειών διαχείρισης (servicers) και των funds, το οποίο εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη διαφάνεια των διαδικασιών και την προστασία των δανειοληπτών.
netakias.com
«Τραπεζίτης κερνάει, τραπεζίτης πίνει».
Η Μέθοδος της «Ανακύκλωσης»
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, φαίνεται να έχει στηθεί ένας μηχανισμός όπου η τράπεζα που πούλησε το δάνειο, συμμετέχει τόσο στην εταιρεία που το πλειστηριάζει όσο και στην εταιρεία που τελικά το εξαγοράζει.
Ας δούμε τις τρεις χαρακτηριστικές περιπτώσεις που περιγράφονται:
1. Η Περίπτωση της Alpha Bank: Ο Απόλυτος Έλεγχος
Στην πρώτη περίπτωση, η εταιρεία Cepal προχωρά σε πλειστηριασμό ακινήτου. Η Cepal είναι θυγατρική της Cepal Holdings, στην οποία η Alpha Bank κατέχει το 20%. Το εντυπωσιακό όμως συμβαίνει στο τέλος της διαδικασίας: Το ακίνητο καταλήγει στην εταιρεία Galaxy 2, η οποία ανήκει κατά 100% στην Alpha Bank. Δηλαδή, η τράπεζα μέσω μιας εταιρείας που ελέγχει εν μέρει πλειστηριάζει το ακίνητο, για να το αγοράσει τελικά μια άλλη εταιρεία που της ανήκει εξ ολοκλήρου.
2. Η Περίπτωση της Τράπεζας Πειραιώς: Η Σύνδεση με την Intrum
Αντίστοιχο μοντέλο παρατηρείται και εδώ. Η Intrum εκπροσωπεί το fund Vega 2, το οποίο πλειστηριάζει ακίνητα έχοντας αγοράσει τα σχετικά δάνεια από την Τράπεζα Πειραιώς. Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά; Η Intrum ανήκει κατά 20% στην ίδια την Τράπεζα Πειραιώς.
3. Η Περίπτωση της Eurobank: Το «Real Estate» Εργαλείο
Η doValue εκπροσωπεί το fund Cairo 1, το οποίο απέκτησε δάνεια από την Eurobank. Κατά τη διαδικασία του πλειστηριασμού, το ακίνητο εξαγοράζεται από την εταιρεία Cairo 1 Real Estate. Εδώ η Eurobank εμφανίζεται να κατέχει το 20% της doValue και το 100% της Cairo 1 Real Estate, κλείνοντας τον κύκλο της ιδιοκτησίας.
Το «Σοκαριστικό Πληρεξούσιο»
Η έρευνα προχωρά ένα βήμα παραπέρα, αποκαλύπτοντας ένα έγγραφο που χαρακτηρίζεται ως «αδιανόητο». Πρόκειται για ένα πληρεξούσιο όπου ο νόμιμος εκπρόσωπος του servicer (της εταιρείας που κάνει τον πλειστηριασμό) εμφανίζεται να είναι το ίδιο πρόσωπο με τον εκπρόσωπο της Real Estate εταιρείας που αγοράζει το ακίνητο.
Αυτή η ταύτιση προσώπων και συμφερόντων δημιουργεί την αίσθηση μιας «σκηνοθετημένης» διαδικασίας, όπου ο πλειστηριασμός γίνεται ουσιαστικά μεταξύ συγγενικών εταιρειών, αποκλείοντας τον υγιή ανταγωνισμό και τη δυνατότητα του δανειολήπτη να βρει μια πιο δίκαιη λύση.
Ερωτήματα προς τους Εποπτικούς Φορείς
Η αποκάλυψη αυτών των υπόγειων διαδρομών θέτει προ των ευθυνών τους την Τράπεζα της Ελλάδος, την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών και το Υπουργείο Οικονομικών.
Είναι ηθικά και νομικά επιτρεπτό οι τράπεζες να «ανακυκλώνουν» τα ακίνητα των πολιτών μέσω θυγατρικών τους;
Ποιος ελέγχει τη σύγκρουση συμφερόντων όταν ο πλειστηριαστής και ο αγοραστής συνδέονται με την ίδια μητρική τράπεζα;
Ενώ οι πολίτες απειλούνται με εξώσεις, το σύστημα φαίνεται να έχει θωρακίσει τα κέρδη του μέσα από ένα λαβύρινθο εταιρειών, όπου το σπίτι του δανειολήπτη αλλάζει χέρια «στα χαρτιά», παραμένοντας όμως στον ευρύτερο έλεγχο του τραπεζικού συστήματος.
Η κοινωνία απαιτεί απαντήσεις: Μιλάμε για εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος ή για το «σκάνδαλο των σκανδάλων»;