Σε μια καυστική ανάλυση στο Middle East Forum, ο Μάικλ Ρούμπιν
ανώτερος συνεργάτης του American Enterprise Institute, αποδομεί το αφήγημα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν περί μιας Τουρκίας που μάχεται την αποικιοκρατία. Ο Ρούμπιν υποστηρίζει ότι, παρά τη ρητορική που παρουσιάζει την Άγκυρα ως «προστάτιδα» των καταπιεσμένων λαών, οι πράξεις της αποκαλύπτουν μια ξεκάθαρη ιμπεριαλιστική ατζέντα.
Ο Ερντογάν, αν και ιδεολογικά αντίθετος με τον κοσμικό χαρακτήρα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, δεν διστάζει να χρησιμοποιεί την κληρονομιά του για να εμπνεύσει έθνη στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Παρουσιάζει την Τουρκία ως ένα προπύργιο που απέτρεψε τον διαμελισμό της Ανατολίας,προβάλλοντας τα κίνητρά της στη Συρία και αλλού ως «αγνά» και αντι-ιμπεριαλιστικά, σε αντίθεση με τα συμφέροντα της Δύσης και του Ισραήλ.
Ο Ρούμπιν χαρακτηρίζει «φαιδρή» την αντίληψη περί αντι-ιμπεριαλιστικής Τουρκίας, παραθέτοντας συγκεκριμένα παραδείγματα:
Κύπρος: Μια κατοχή που μετρά πάνω από μισό αιώνα, με την Τουρκία να εκμεταλλεύεται συστηματικά τους φυσικούς πόρους του νησιού. Ο αρθρογράφος εκτιμά ότι η Άγκυρα οφείλει στην Κυπριακή Δημοκρατία περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις.
Συρία: Ο Ρούμπιν επισημαίνει ότι η Τουρκία είναι η μεγαλύτερη κατοχική δύναμη στη Συρία. Η παρουσία τουρκικών ταχυδρομείων σε συριακές πόλεις (Αφρίν, Αζάζ, κ.α.) υποδηλώνει πρόθεση μόνιμης προσάρτησης ή μετατροπής των περιοχών αυτών σε προτεκτοράτα.
Το «προηγούμενο» της Αλεξανδρέττας: Το άρθρο υπενθυμίζει την προσάρτηση του Σαντζακίου της Αλεξανδρέττας (Χατάι) το 1939, την οποία χαρακτηρίζει ως μια «κυνική αρπαγή εδάφους» που βασίστηκε σε ιστορικές φαντασιώσεις του Ατατούρκ και στον κατευνασμό από πλευράς Γαλλίας.
Η ανάλυση δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη ρητορική περί αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης
Οι αλυτρωτικοί χάρτες που δημοσιεύονται κατά καιρούς, απεικονίζοντας την Κύπρο, την Αρμενία, την Κρήτη και τμήματα της Βουλγαρίας και του Ιράκ εντός τουρκικών συνόρων, δεν είναι απλά «λόγια για εσωτερική κατανάλωση».
«Ο νεοοθωμανισμός επιδιώκει την ανατροπή των εθνικών συνόρων που προέκυψαν από τα απελευθερωτικά κινήματα του 19ου και 20ού αιώνα», σημειώνει ο Ρούμπιν.
Ο Μάικλ Ρούμπιν καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η υποκρισία του Ερντογάν είναι εντυπωσιακή: απαιτεί σεβασμό της κυριαρχίας στη Σομαλία, ενώ την ίδια στιγμή κατέχει εδάφη στη Συρία που είναι 13 φορές μεγαλύτερα από τη ζώνη ασφαλείας που ελέγχει το Ισραήλ. Το άρθρο καλεί τη νέα συριακή ηγεσία και τη διεθνή κοινότητα να απαιτήσουν τον τερματισμό αυτού που αποκαλεί«μακροβιότερη κατοχή στη Μέση Ανατολή».