Μια δικαστική πράξη που αναρτήθηκε στον ιστότοπο του Ελεγκτικού Συνεδρίου (Πράξη 06/2026)
φαίνεται πως αποτελεί τον «οδικό χάρτη» για τη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας και ενέργειας στο Αιγαίο, στη Νότια Κρήτη και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Σύμφωνα με ανάλυση του Μανώλη Κοττάκη στην Εστία της Κυριακής, το κείμενο της εγκριτικής απόφασης για τις έρευνες της Chevron νοτίως της Κρήτης περιλαμβάνει όρους-σοκ, που προετοιμάζουν το έδαφος για μελλοντικές γεωπολιτικές υποχωρήσεις ή διευθετήσεις. Υπό τα δεδομένα που προβλέπει η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, οι υπογραφές με τη Chevron κάθε άλλο παρά διασφαλίζουν την ελληνική κυριαρχία στην περιοχή, όπως πανηγυρίζει παντοιοτρόπως η κυβέρνηση.
Το πλέον εκρηκτικό σημείο της σύμβασης εντοπίζεται στις σελίδες 18-19
Εκεί περιγράφεται μια προσθήκη της τελευταίας στιγμής, η οποία προβλέπει τι θα συμβεί εάν περιοχές που σήμερα θεωρούνται ελληνική δικαιοδοσία, μεταβιβαστούν μελλοντικά σε τρίτη χώρα μέσω διεθνούς συμφωνίας.
Η σύμβαση χρησιμοποιεί όρους που προκαλούν αίσθηση:
–«Αναθεώρηση συντεταγμένων» των ορίων από την Ελληνική Δημοκρατία:
–«Απώλεια οριοθετημένης περιοχής» και «παραίτηση» από κυριαρχικά δικαιώματα.
-«Αποχώρηση των εταιρειών» από τμήματα που θα πάψουν να αποτελούν μέρος της ελληνικής ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας.
Σημειώνεται πως το δικαστήριο χαρακτηρίζει τα οικόπεδα ως «επίμαχη περιοχή», όρος που παραπέμπει ευθέως σε περιοχές υπό διαπραγμάτευση ή αμφισβήτηση, φωτογραφίζοντας μια μελλοντική πολυμερή διεθνή διάσκεψη για την ενέργεια.
Η συμπερίληψη αυτών των όρων δεν ήταν τυχαία. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι πετρελαϊκοί κολοσσοί απαίτησαν να γνωρίζουν εκ των προτέρων το νομικό καθεστώς σε περίπτωση που η περιοχή των ερευνών τους αλλάξει «ιδιοκτήτη» μετά από μια συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας ή μια ευρύτερη περιφερειακή διευθέτηση (με συμμετοχή Αιγύπτου, Λιβύης, Κύπρου κ.λπ.).
Το προφανές ερώτημα, που έθεσε και σε χθεσινή του παρέμβαση ο καθηγητής Γιάννος Χαραλαμπίδης, είναι για ποιόν λόγο η σχετική συμφωνία δεν υπεγράφη κατόπιν πλήρους οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας – Αιγύπτου και Ελλάδας – Κύπρου; Η εμμονή της ελλαδικής κυβέρνηση να μην προχωράει σε πλήρη οριοθέτηση της ΑΟΖ της με την Αίγυπτο και την Κύπρο, ουδέποτε εξηγήθηκε. Αποτέλεσμα να ερχόμαστε σήμερα, να αποτυπώνεται σε επίσημα έγγραφα και συμφωνίες του ελληνικού κράτους, το ενδεχόμενο απώλειας κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Παρά τη βαρύτητα των όρων, η κυβέρνηση προγραμματίζει να καταθέσει τη σύμβαση προς κύρωση στη Βουλή τον Αύγουστο του 2026
Η διαδικασία αυτή θα προσδώσει ισχύ νόμου στη συμφωνία, την ώρα που η επικείμενη επίσκεψη του Προέδρου Τραμπ στην Αθήνα θεωρείται κρίσιμη για την οριστικοποίηση των ενεργειακών ισορροπιών.
Ο Τούρκος Πρόεδρος αναφερόμενος στη συνάντηση της 11ης Φεβρουαρίου με τον Έλληνα πρωθυπουργό, σημείωσε:
«Στις 11 Φεβρουαρίου, φιλοξενήσαμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, κ. Μητσοτάκη, στο προεδρικό μας Μέγαρο. Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών μας, είχαμε την ευκαιρία να αξιολογήσουμε τις σχέσεις μας μεταξύ των δύο χωρών, καθώς και τις θέσεις μας σχετικά με το Αιγαίο και τη Μεσόγειο».
Ο Ερντογάν χαρακτήρισε τα ζητήματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο ως «ακανθώδη», υποστηρίζοντας ωστόσο ότι δεν είναι ανυπέρβλητα.
Επανέλαβε τη θέση ότι η Τουρκία επιδιώκει λύσεις βασισμένες στο… διεθνές δίκαιο, σημειώνοντας μάλιστα με ικανοποίηση ότι υπάρχει σύγκλιση με τον Έλληνα Πρωθυπουργό ως προς αυτό το πλαίσιο διαλόγου.
Ποιο ακριβώς είναι το πλαίσιο του διαλόγου;
Η χθεσινή ρητορική του Ερντογάν επιχείρησε να ισορροπήσει ανάμεσα στο «καλό κλίμα» και τη διατήρηση των τουρκικών θέσεων για τη «Γαλάζια Πατρίδα», αποφεύγοντας μεν την ακραία ένταση, αλλά χωρίς να κάνει βήμα πίσω από τις βασικές διεκδικήσεις της Άγκυρας.
Επιπλέον οι αναφορές περί σύγκλησης των δύο ηγετών για το πλαίσιο του διαλόγου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προκαλεί ερωτήματα, καθώς, με βάση τα επισήμως ανακοινωθέντα, υπάρχει διάσταση απόψεων σχετικά με το τι μπαίνει στο τραπέζι του διαλόγου και τι όχι.
Η μεν Τουρκία θέτει επισήμως ζητήματα αποστρατικοποίησης των νησιών, αδειών της για κάθε ενέργεια πέραν του 25ου Μεσημβρινού, σεβασμού στο παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο, αναγνώρισης «τουρκικής» μειονότητας σε Θράκη και Δωδεκάνησα, αμφισβήτησης κυριαρχίας σε 152 συμπλέγματα νησίδων, καθώς και το ζήτημα υφαλοκρηπίδας – ΑΟΖ. Η δε ελληνική πλευρά επισήμως αναφέρει ότι συζητάει μόνο το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.
Υπό αυτή την έννοια κάποια πλευρά φαίνεται πληροφορεί ψευδώς τους πολίτες της για το ακριβές πλαίσιο του διαλόγου, αυξάνοντας της υπόνοιες ύπαρξης μυστικής διπλωματίας.
Οι σοβαρές ενδείξεις ύπαρξης μυστικής διπλωματίας, ενισχύονται από τις αποκαλύψεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, σύμφωνα με τις οποιες απο τον Σεπτέμβριο του 2025 διεξάγεται μυστικός διάλογος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, κατόπιν σχετικής συμφωνίας Γιαραπετρίτη – Φιντάν τον περασμένο Μάιο.
Ο Αλέξανδρος Τάρκας, εκδότης του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία», σε άρθρο του στην εφημερίδα Εστιά αναφέρει ότι πληροφορίες από διπλωματικές πηγές, επισημαίνουν πως τη διαμεσολάβηση στον σχετικό μυστικό διάλογο, έχει πάρει από τον ΓΓ του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε η Σκοπιανή Αναπληρώτρια ΓΓ της Συμμαχίας Ράντμιλα Σεκερίνσκα.
Πρόκειται για την πρώην υπουργό Άμυνας των Σκοπίων (2017-2022), η οποία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ένταξη της χώρας της στο ΝΑΤΟ το 2020, μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Οι σχετικές πληροφορίες, παρ’ ότι έχουν δει ευρεία δημοσιότητα στον ελληνικό Τύπο, ουδέποτε διαψεύστηκαν από την κυβέρνηση. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, διπλωματικές πηγές προσθέτουν οτι η σημασία της σχετικής επιδιαιτησίας του ΝΑΤΟ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που αφορά και στα ζητήματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, έχει συζητηθεί μεταξύ του Έλληνα Πρωθυπουργού και του ΓΓ του ΝΑΤΟ τουλάχιστον μία ή περισσότερες φορές, αρχής γενομένης από τον Μάιο του 2025.
Το ερώτημα είναι γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει ενημερώσει επισήμως την ελληνική Βουλή και τους πολίτες για το περιεχόμενο των μυστικών συζητήσεων και τις σχετικής διαδικασίας, που όσο δεν διαψεύδεται, τόσο καθιερώνει de facto «δικαίωμα» μυστικής διπλωματίας για σοβαρά εθνικά ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων.