Σε μια φορτισμένη συνέντευξη στο Kontra Channel, η Αλεξάνδρα Τσακίρη,
επιζήσασα της μοιραίας σύγκρουσης των τρένων στα Τέμπη, περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τις στιγμές που άλλαξαν για πάντα τη ζωή της. Τρία χρόνια μετά την τραγωδία, η πληγή παραμένει ανοιχτή, με το αίτημα για δικαιοσύνη να παραμένει η μοναδική διέξοδος για τις ψυχές που χάθηκαν και εκείνες που έμειναν πίσω.
Η ζωή πριν και μετά: «Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος»
Η Αλεξάνδρα δηλώνει κατηγορηματικά ότι η 28η Φεβρουαρίου 2023 αποτελεί το κομβικό σημείο που χώρισε τη ζωή της στα δύο. «Είναι σαν να έχει πεθάνει ένα κομμάτι μας εκεί πέρα», εξομολογείται. Η ίδια περιγράφει τη δυσκολία της να βιώσει πλέον αυθόρμητη χαρά, καθώς ο φόβος και οι μνήμες της σύγκρουσης την ακολουθούν σε κάθε της βήμα. Παρά τη συνεχή προσπάθεια μέσω ψυχοθεραπείας, το «γλυκόπικρο» συναίσθημα της επιβίωσης αναμειγνύεται με τις τύψεις για όσους δεν τα κατάφεραν.
Τα μοιραία λεπτά και η «ανήσυχη» διαδρομή
Περιγράφοντας τις συνθήκες πριν από τη σύγκρουση, η επιζήσασα αναφέρεται σε μια γενικότερη ανησυχία που επικρατούσε στο τρένο λόγω των καθυστερήσεων. Θυμάται χαρακτηριστικά μια στάση «στο πουθενά» μετά τη Λάρισα, καθώς και έναν έντονο τρανταγμό, σαν το τρένο να άλλαξε ράγες. «Δεν μπορούσες να φανταστείς τι θα ακολουθήσει», λέει, τονίζοντας ότι οι επιβάτες συνειδητοποίησαν ότι βρίσκονταν στην ίδια γραμμή με την εμπορική αμαξοστοιχία μόνο αφού είχαν ήδη βγει από τα βαγόνια.
Η κόλαση του 5ου βαγονιού: Φωτιά, καπνός και αλληλεγγύη
Η Αλεξάνδρα βρισκόταν στο πέμπτο βαγόνι. Περιγράφει την απόλυτη φρίκη: τον καπνό που «έκαιγε τα σωθικά» και την προσπάθεια των επιβατών να σπάσουν τα τζάμια για να πάρουν ανάσα. «Είχαμε βάλει τα φουλάρια μας για να μπορούμε να παίρνουμε ανάσες. Η φωτιά ήταν δίπλα μας», αναφέρει, επισημαίνοντας ότι η επιβίωσή τους οφείλεται στην αυτοθυσία και την αλληλεγγύη μεταξύ των επιβατών, καθώς στα πρώτα κρίσιμα λεπτά ένιωθαν αβοήθητοι.
Καταγγελίες για τη δικαστική διερεύνηση
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλούν οι αναφορές της στη στάση των ανακριτικών αρχών. Η Αλεξάνδρα υποστηρίζει ότι χρειάστηκε να «απαιτήσει» να καταθέσει, ενώ κατά τη διάρκεια της κατάθεσής της ένιωσε ότι ο ανακριτής προσπάθησε να την κάνει να αμφιβάλλει για τις αναμνήσεις της, ειδικά όσον αφορά τη στάση του τρένου μετά τη Λάρισα. «Νιώθω ότι μας κοροϊδεύουν», δηλώνει, εκφράζοντας την οργή της για την έλλειψη απαντήσεων και την απουσία ουσιαστικής απόδοσης ευθυνών τρία χρόνια μετά.
Το δίλημμα της φυγής και η απόφαση για αγώνα
Παρά την ανασφάλεια που της προκαλεί η κατάσταση στην Ελλάδα, η Αλεξάνδρα επέλεξε να μην φύγει στο εξωτερικό. «Θα τους κάναμε τη χάρη να αφήσουμε τη χώρα και να την εκμεταλλεύονται, σκεπτόμενοι τα κέρδη και όχι τις ζωές μας», σημειώνει. Η απόφασή της είναι να παραμείνει και να δώσει τη μάχη της ώστε να ακουστεί η αλήθεια και να υπάρξει, κάποια στιγμή, μια «πραγματική δικαίωση».
Το μήνυμά της προς την κοινωνία είναι απλό αλλά ηχηρό: «Να μην ξεχάσουν. Θα μπορούσε να είναι στη θέση μας οποιοσδήποτε»